ΑΠΟΦΑΣΗ του ΚΣ της νΚΑ Αθήνα, 6/10/12

Α) ΝΕΟ ΚΥΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ - ΝΕΑ ΚΑΜΠΗ ΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ


1) Όλα τα δεδομένα δείχνουν ότι η κοινωνική και πολιτική κατάσταση δεν θα εξελιχτεί ομαλά και «συνηθισμένα». Παρά τον, σχετικά δυσμενή, συσχετισμό δύναμης, που αποτυπώθηκε στις εκλογές του Ιούνη, παρά τα στρατηγικά ελλείμματα της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς και παρά την ολοφάνερη αδυναμία του σημερινού κινήματος να ανατρέψει την επίθεση, η συνολική κοινωνικό-πολιτική κατάσταση παραμένει ρευστή. Το ρήγμα που άνοιξε με τους δίχρονους αγώνες παραμένει βαθύ και ενεργό, η ταξική-κοινωνική πόλωση είναι ισχυρή, η κοινωνία «βράζει» και ο προβληματισμός στον αριστερό κόσμο είναι πολύ έντονος. Η κοινωνική και πολιτική κρίση είναι βαθιά και θα οξυνθεί κι άλλο. Ήδη, η απεργία και οι μεγάλες συγκεντρώσεις που την συνόδευσαν έδειξαν με σαφήνεια και τις δυο παραπάνω πλευρές: Μαζικές διαδηλώσεις με υποχώρηση ωστόσο της μαχητικότητας του κόσμου, κάτι που έχει να κάνει με την αδυναμία της Αριστεράλς και του εργατικού κινήματος να δείξουν τον δρόμο της ανατροπής της σημερινής κατάστασης. Αυτό που πρέπει να θεμελιώσουμε είναι η δυνατότητα για μια νέα ανώτερη κλιμάκωση της πάλης.


2. Η τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ προωθεί ταχύτατα το νέο κύμα της αστικής επίθεσης. Το «νέο μνημόνιο» των 14,5 δις (έως 23 δις. έχει υπολογιστεί το ύψος της νέας αρπαγής) δίνει τη χαριστική βολή στο ήδη λεηλατημένο λαϊκό εισόδημα και οδηγεί στην κοινωνική καταβαράθρωση εκατομμύρια νεόπτωχους εργαζόμενους, ανέργους, καταστραμμένους μικροεπαγγελματίες. Δεν αφορά μόνο μέτρα οικονομικών περικοπών, που έχουν φέρει μια νέα ποιότητα στην άμεση κι έμμεση εκμετάλλευση των εργαζομένων (νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων, κατάργηση δώρων, φορομπηξία, κατάρρευση δημοσίων δαπανών κλπ) αλλά και ποιοτικές αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις (ακόμη βαθύτερη αντιδραστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, τεράστια λεηλασία δημόσιου πλούτου μέσω ιδιωτικοποιήσεων, ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών και συγκεντροποίηση του πιστωτικού τομέα, τεράστιες ανακατατάξεις στη μικροϊδιοκτησία στον αγροτικό τομέα αλλά και στην πόλη, πλήρης εμπορευματοποίηση του δημόσιου χώρου και της υπαίθρου, εκχώρηση των υπηρεσιών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, της παιδείας και της υγείας στο κεφάλαιο με πλήρη εμπορευματοποίηση τους). Κι όλα αυτά σε συνδυασμό με μία ακόμα πιο βαθιά αντιδραστικοποίηση του πολιτικού συστήματος, με μια έντονη έξαρση της κρατικής καταστολής, με μια άνευ προηγουμένου ένταση της εργοδοτικής τρομοκρατίας στους τόπους δουλειάς και με μια έντονη κλιμάκωση της τρομοκρατικής δράσης των φασιστών της ΧΑ. Η νέα κυβέρνηση επιταχύνει αυτές τις αλλαγές, προσπαθώντας να περάσει το ταχύτερο δυνατό όσα περισσότερα μέτρα μπορεί, αξιοποιώντας την αδυναμία του μαζικού κινήματος σε αυτή τη φάση. Ταυτόχρονα καταφέρνει εντατικά χτυπήματα στο εργατικό κίνημα με τις νέες, αλά ΓΣΕΕ, ΣΣΕ σε πολλούς κλάδους, με τις ατομικές συμβάσεις και την ποινικοποίηση του μαχητικού συνδικαλισμού με όρους ιδιώνυμου (βλ. Χαλυβουργική).


Πρόκειται για μια κυβέρνηση η οποία υπηρετεί απόλυτα και σθεναρά, όχι απλά τις «απαιτήσεις των δανειστών και της Μέρκελ», αλλά την μοναδική (μέχρι τώρα) αστική απάντηση στην παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, την «αιμοβόρα» στρατηγική για εντατική αύξηση του ποσοστού εκμετάλλευσης του ελληνικού καπιταλισμού, σταθεροποίηση του εντός της ζώνης του ευρώ, πλήρες ξεδόντιασμα των ταξικών δυνάμεων του κινήματος και της αριστεράς. Ταυτόχρονα όπως ήδη σημειώσαμε, ενισχύει την κρατική (και παρακρατική) σιδερένια φτέρνα κατά του λαού και των κινητοποιήσεών του με όλο και πιο έντονη τρομοκρατική, ρατσιστική, ακροδεξιά, αντικομμουνιστική φυσιογνωμία, με τα επίσημα και ανεπίσημα «τάγματα εφόδου» (βλέπε θεωρίες για ακροδεξιά και ακροαριστερά «τάγματα εφόδου», νέα μέτρα κατά των διαδηλώσεων).

Τέλος, ιδιαίτερη σημασία έχει η οικοδόμηση ενός νέου στρατηγικού περιφερειακού δόγματος και συμμαχιών στην εξωτερική πολιτική, που ενέχει μεγάλους κινδύνους και πολεμικές απειλές. Η επίσκεψη του προέδρου του Ισραήλ Πέρες (με τον οποίο συναντήθηκε –σε μια συμβολική αλλά και ουσιαστική κίνηση ενσωμάτωσης στην εθνική στρατηγική- η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ) και η συμμετοχή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια στη Συρία, δείχνουν την σαφή τοποθέτηση της αστικής τάξης στο στρατόπεδο των πιο επιθετικών κύκλων του ιμπεριαλισμού, με διάθεση ενεργού συμμετοχής στις νέες ανακατατάξεις (πιθανότατα και πολεμικές) στον αραβικό κόσμο και το Ιράν.

3. Με το νέο πακέτο που έρχεται, ως συνέπεια της δανειακής σύμβασης, των μνημονίων και της συμμετοχής στην ΕΕ, αποδείχτηκε περίτρανα ότι:

α) η επίθεση και το μνημόνιο δεν αντιμετωπίζονται με «διαπραγμάτευση» ούτε από τα δεξιά ούτε από τα αριστερά, αλλά ανατρέπονται! Το βάθος της κρίσης του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και η ανάγκη του κεφαλαίου για μια αντεπανάσταση ουσιαστικά σε βάρος της εργασίας για να ξεπεράσει την κρίση του, περιορίζουν και τις τελευταίες αυταπάτες για διαχειριστικές λύσεις δεξιάς ή αριστερής απόχρωσης εντός αυτού του πλαισίου. Είναι πολύ κρίσιμο να αποδεικνύεται ότι η βασική αιτία όλων των μέτρων, των μνημονίων κλπ. στην Ελλάδα και διεθνώς είναι η καπιταλιστική κρίση και η αστική επίθεση για το ξεπέρασμά της, άρα απαιτείται οπωσδήποτε αντικαπιταλιστική ανατρεπτική πολιτική απάντηση, αντίστοιχο κίνημα και Αριστερά.

β) τα μέτρα αποκτούν μόνιμο, συνεχή και καταιγιστικό χαρακτήρα και δεν έχουν ημερομηνία λήξης.

γ) έχουν σαφή ταξική στόχευση και δεν είναι καθόλου «οριζόντια» όπως λέγεται. Διαμορφώνουν μια νέα, βίαιη ταξική καθετοποίηση στην ελληνική κοινωνία, με ευνοημένα τα πιο ισχυρά τμήματα του κεφαλαίου, την ευρύτερη αστική τάξη και τα παρασιτικά συνδεδεμένα με το μεγάλο κεφάλαιο μεσαία στρώματα. Ταυτόχρονα καταβυθίζουν με εξαιρετική βιαιότητα τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία. Η τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά επιδιώκει να μειώσει τις επιπτώσεις σε κρίσιμα τμήματα της δημοσιοϋπαλληλίας, που είναι απαραίτητα για τους κατασταλτικούς και ιδεολογικούς μηχανισμούς (δυνάμεις καταστολής, εκκλησία κλπ).

δ) παροξύνουν – αντί να αντιμετωπίζουν – την κρίση χρέους και τα ελλείμματα, οδηγούν σε εμβάθυνση της ύφεσης και του καταστροφικού μηχανισμού της κρίσης. χρεοκοπούν τεράστια τμήματα των εργαζομένων και του λαού, για να διατηρήσουν «εντός ευρώ» και να σώσουν από τη χρεοκοπία, το κεφάλαιο και τις τράπεζες. Δεν είναι ικανά να δώσουν μια επενδυτική και παραγωγική ανάσα σε αυτή τη φάση της κρίσης, έστω με τους όρους και τα κριτήρια του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και γι’ αυτό προετοιμάζουν μια νέα επιμήκυνση του προγράμματος στραγγαλισμού ή και κουρέματος του χρέους (αξιοποιώντας την εφεδρεία της ΕΚΤ), με αντίτιμο το παρατεταμένο ολοκαύτωμα εργαζομένων και λαού. Η ανάπτυξη που υπόσχονται, εάν κι όποτε εμφανιστεί πάνω στην καμένη γη, θα σημαίνει ανάπτυξη κερδών, με μισθούς 400 ευρώ, σε μια Ελλάδα απέραντη ΕΟΖ των ευρωπαϊκών και εγχώριων πολυεθνικών, σύμβολο κινεζοποίησης.

ε) Συμπερασματικά η κυβέρνηση Σαμαρά (και συνολικά η στρατηγική της επίθεσης) δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν ως «μια από τα ίδια», ως απλή εξέλιξη των μνημονιακών κυβερνήσεων. Ούτε ως μια κυβέρνηση που «απλώς ξεπουλά», ή «προσκυνά τους Γερμανούς», ούτε βέβαια ως μια κυβέρνηση «της χρεοκοπίας και του οικονομικού αδιεξόδου που θα μας βγάλει από το ευρώ», ή «κυβέρνησης - μαριονέτας που δεν διαπραγματεύεται», όπως λέει κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ. Μια τέτοια αντίληψη υποτιμά τον πολιτικό ρόλο της (τη θεωρεί περίπου ως εκτελεστή των αποφάσεων της ΕΚΤ) ή αντίθετα (που είναι η άλλη όψη ίδιου νομίσματος) ως ανίκανη διαχειρίστρια της «βοήθειας» της ΕΕ. Πρόκειται για μια κυβέρνηση έντασης του κοινωνικού πολέμου, που εκφράζει τη συμμαχία των ηγεμονικών τμημάτων του ελληνικού κεφαλαίου με τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό για να επιτευχθεί μια στρατηγικών και μακροπρόθεσμων διαστάσεων νίκη επί των δυνάμεων της εργασίας και να διασωθούν όσο γίνεται τα κέρδη του ελληνικού καπιταλισμού και η ένταξή του στην ΕΕ, έστω κι από χειρότερες θέσεις στο διεθνή καταμερισμό, αλλά με απογείωση της εκμετάλλευσης στο εσωτερικό. Παρόλα αυτά εξακολουθεί να είναι μια «αδύνατη κυβέρνηση», με ελάχιστες κοινωνικές συμμαχίες και περιορισμένη πολιτική ανοχή, παρά το πρόσφατο της εκλογής της.


4. Η προώθηση της συνολικής αντεργατικής κανιβαλικής τομής των μνημονίων αποτελεί ζήτημα ζωής ή θανάτου για την αστική τάξη της χώρας μας (αλλά και για το λαό), ζήτημα υψίστης σημασίας για το κεφάλαιο σε όλη την Ευρώπη. Γι’ αυτό και είναι αποφασισμένοι να το προωθήσουν με κάθε τρόπο, έχοντας ήδη εγκαθιδρύσει την υποθηκευμένη «δημοκρατία» της Τρόικας και της επιτήρησης, θωρακίζοντας το σύστημα ποικιλοτρόπως, αναβαθμίζοντας την κρατική – κυβερνητική, εργοδοτική και φασιστική τρομοκρατία.

Πρόκειται για μια γενικότερη τάση του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού, ειδικά στη σημερινή βαθιά του κρίση, η οποία αναδείχνει την ανάγκη να αναβαθμιστεί το «δημοκρατικό ζήτημα» στο αντικαπιταλιστικό πλαίσιο πάλης του κινήματος και της Αριστεράς. Αναδείχνει, επίσης, την αναγκαιότητα και δυνατότητα συγκρότησης μαζικών, μετωπικών και πολύμορφων, ανεξάρτητων και δημοκρατικών οργάνων του εργατικού, λαϊκού, αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος.

Το πολιτικό κέντρο της αντίδρασης μεταφέρεται στην ευρωπαϊκή ήπειρο, με την Ευρωπαϊκή Ένωση να μετατρέπεται σε ένα αντιδραστικό “κοινωνικό" ΝΑΤΟ, την ίδια στιγμή που μετατρέπεται σε ένα ευρωπαϊκό ΔΝΤ, καταπατώντας τη σύγχρονη αναγκαιότητα και δυνατότητα για δημοκρατική, εργατική και αντικαπιταλιστική ανεξαρτησία των λαών ενάντια στους τοκογλύφους των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και στους κανίβαλους των πολυεθνικών - πολυκλαδικών επιχειρήσεων, εγχώριων και ξένων. Με στόχο να αποτρέψει, μαζί με τις αστικές τάξεις, ακριβώς τη δυνατότητα αντικαπιταλιστικής ανατροπής της αστικής επίθεσης και της επανάστασης “σε μια μόνο χώρα”, που θα σημάνει, πολύ πιθανόν, την αρχή μιας αντίστροφης πορείας και ιστορικού χαρακτήρα αντεπίθεσης του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος σε πανευρωπαϊκή και παγκόσμια κλίμακα.

Ειδικά ενόψει όξυνσης της ταξικής πάλης θα γενικευθεί η κυβερνητική – κρατική προσπάθεια για τη συγκρότηση ενός ασφυκτικού απολυταρχικού πλέγματος, ακόμα και με κατάργηση άμεσα, τυπικά και καθολικά κρίσιμων πλευρών της αστικής δημοκρατίας και για συντριπτικό κτύπημα του κινήματος και της Αριστεράς. Όλα αυτά θέτουν επιτακτικά μπροστά στο κίνημα και την Αριστερά –ειδικά την αντικαπιταλιστική επαναστατική- την αναγκαιότητα να παρέμβουν στο συνολικό μέτωπο της δημοκρατίας και των ελευθεριών, να προετοιμαστούν έγκαιρα για οποιοδήποτε ενδεχόμενο μιας απότομης και πολύ πιο σκληρής αντιδημοκρατικής στροφής κι απ’ αυτή την άποψη να δώσουν αποφασιστικά και την αντιφασιστική πάλη.


5. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να εκτιμήσουμε τη σαφή ισχυροποίηση του ακροδεξιού μπλοκ, το οποίο συνεχίζει να είναι σε άνοδο. Η Χρυσή Αυγή προχωρεί σε παραδειγματικές κινήσεις κατά των μεταναστών (και κατά «παράνομων μικρεμπόρων», των ομοφυλόφιλων και στην πορεία κατά των συνδικαλιστών, των αριστερών κλπ). Επιχειρείται γιγάντια προσπάθεια αλλαγής της ατζέντας και των ενόχων αυτής της πολιτικής (λαθρομετανάστες, δημόσιοι υπάλληλοι, συνδικαλιστές, αριστεροί που τους καλύπτουν και «προδότες πολιτικοί») ενώ η αντιπαράθεση με το μνημόνιο περιορίζεται σε κοινοβουλευτικές μόνο κορώνες. Προσφέρει στους εργοδότες, πέρα από την πολιτική στήριξη, φτηνό ελληνικό εργατικό δυναμικό, φτιάχνει το κοινωνικό προφίλ της οικοδομώντας δίκτυα αλληλεγγύης με τη βοήθεια μηχανισμών του κράτους (δήμοι, εκκλησία). Τρομοκρατεί πλέον ανοιχτά, εντείνει τη δολοφονική δράση της, σε συνεργασία με κυκλώματα και μαφίες της νύκτας και πάντα υπό την κάλυψη της αστυνομίας αφού στους κόλπους της και ειδικά στις δυνάμεις καταστολής έχει στήσει πολυάριθμους «πυρήνες». Το επίσημο κράτος και η κυβέρνηση την ανέχονται και την ενισχύουν ως ένα βαθμό, επιδιώκοντας εσχάτως να την περιορίσουν - εξημερώσουν (προκαλώντας μάλλον αντίθετα αποτελέσματα). Καταφέρνει, σε σημαντικό βαθμό, να πλασάρεται σαν αντιμνημονιακή δύναμη και να κερδίζει φτωχά λαϊκά στρώματα χωρίς πολιτικές και κινηματικές εμπειρίες, υποσχόμενη ότι θα «τιμωρήσει τους κλέφτες πολιτικούς». Εκφράζει και συγκροτεί ένα σύστημα «αξιών», που γεννιούνται από τις συνέπειες της κρίσης στη βάση του κοινωνικού και ή ενδοταξικού εμφύλιου και του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», πατώντας πάνω στο αντικομμουνιστικό υπόστρωμα.

Τα αστικά ΜΜΕ και η κυβέρνηση Σαμαρά αξιοποιούν τη δράση της για να κτυπηθεί η Αριστερά (ειδικά η επαναστατική) και το κίνημα, με τη δικαιολογία ότι πρέπει να κτυπηθούν οι δυνάμεις που αμφισβητούν το κοινοβουλευτικό σύστημα, τους νόμους κλπ! Κάνουν προσπάθεια να συσχετίσουν την ναζιστική τρομοκρατία με την μαχητική δράση του κινήματος. Κλιμακώνουν την επικίνδυνη θεωρία των δύο άκρων.


6. Η διεθνής καπιταλιστική κρίση και οι εξελίξεις στην ΕΕ.

Όλα αυτά αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη σημασία στο φόντο της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης, την οποία τέσσερα χρόνια μετά τη Λίμαν Μπράδερς δεν μπορεί να υπερβεί το καπιταλιστικό σύστημα. Φέτος μάλιστα η ύφεση κτυπά ξανά εντός της ευρωζώνης και της ΕΕ, ενώ καταγράφεται και πτώση της πανίσχυρης γερμανικής βιομηχανικής παραγωγής. Ταυτόχρονα, παρατηρείται λαχάνιασμα στις λεγόμενες αναδυόμενες οικονομίες (Κίνα, Ινδία, Βραζιλία). Το επόμενο διάστημα η ευρωζώνη και η ΕΕ θα δοκιμαστούν, ίσως και συθέμελα (γενίκευση της ύφεσης, κρίση χρέους σε Ιταλία, Ισπανία). Η απάντηση των ηγεμονικών δυνάμεων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου (με προεξάρχοντα το ρόλο του γερμανικού) είναι στην κατεύθυνση εμβάθυνσης της καπιταλιστικής – ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης (τραπεζική ενοποίηση και έλεγχος, δημοσιονομική σταθερότητα κι επιτήρηση, πολιτική ενοποίηση, ακόμα και για ομοσπονδία μίλησε στις 11 Σεπτέμβρη ο Μπαρόζο), με διατήρηση της συνοχής της ευρωζώνης (κύρια κατεύθυνση παραμένει η διατήρηση της Ελλάδας εντός του ευρώ). Ο στόχος αυτός έχει σαφώς αντιδραστικά χαρακτηριστικά σε όλα τα επίπεδα και οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερη υποτίμηση της αξίας της εργατικής δύναμης, διαμόρφωση νέων πεδίων κερδοφορίας για τα πολυεθνικά πολυκλαδικά μονοπώλια και τα πλέον ισχυρά τμήματα του κεφαλαίου, βαθύτερη αναίρεση των δημοκρατικών ελευθεριών και του δικαιώματος της λαϊκής κυριαρχίας στην Ευρώπη. Η τάση αυτή όμως δεν κινείται απρόσκοπτα, καθώς η ένταση της ταξικής πάλης αλλά και των ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών (που εμφανίζονται με παλιές ή νέες σημαίες εθνικισμού, βλέπε Καταλονία) στο έδαφος της καπιταλιστικής κρίσης, αναπτύσσει ισχυρές συγκρουσιακές ή φυγόκεντρες δυνάμεις. Η τάση καπιταλιστικής ενοποίησης υποσκάπτεται διαρκώς από τον ενδοαστικό ανταγωνισμό. «Οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, κάτω από τον καπιταλισμό, είναι είτε αδύνατες είτε αντιδραστικές». (Λένιν).

Οι εξελίξεις είναι ρευστές και θέλουν συστηματική παρακολούθηση και βαθύτερη προσέγγιση. Όχι μόνο για να αντιμετωπίσουμε την ενσωματώσιμη λογική του ΣΥΡΙΖΑ, που θεωρεί ότι η ΕΕ μπορεί να μετατραπεί σε προοδευτικές Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης ή ακόμα και σοσιαλιστικές εκ των έσω (χωρίς επανάσταση και σπάσιμο των αδύναμων κρίκων σε μια χώρα ή ομάδα χωρών), αλλά για να εκτιμήσουμε τη δυναμική των εξελίξεων, τους νέους κινδύνους αλλά και δυνατότητες που δημιουργούνται.

Σήμερα πάντως αυτό που κυριαρχεί είναι η προσπάθεια να κρατηθεί η ευρωζώνη (και η Ελλάδα) με την επιβολή και το πέρασμα των δρακόντειων μέτρων των μνημονίων και γι’ αυτό χρησιμοποιείται και η τρομοκρατία της «αποπομπής της Ελλάδας από το ευρώ». Σε αυτό το σημείο πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι άλλο πράγμα είναι η «διάλυση της Ευρωζώνης» (που προϋποθέτει συγκρούσεις αστικών δυνάμεων και στρατηγικών), άλλο αποπομπή μιας χώρας, με πρωτοβουλία του διευθυντηρίου των Βρυξελλών που θα εκφράζει και αλλαγές στη τακτική του κυρίαρχου αστικού μπλοκ στην ΕΕ, και άλλο έξοδος μιας χώρας από την ευρωζώνη και την ΕΕ, με πρωτοβουλία του λαϊκού παράγοντα (και για μια άλλη προοπτική) εν μέσω μεγάλων εξεγερσιακών και επαναστατικών γεγονότων.

Επίσης, πρέπει να παρατηρήσουμε ότι για το ενδεχόμενο ενός γενικότερου κλονισμού στην ευρωζώνη, που θα προκαλέσει σοβαρή επιδείνωση ακόμα και των μέχρι σήμερα βάρβαρων επιπτώσεων στην ευρωπαϊκή εργατική τάξη, η ρεφορμιστική Αριστερά έχει παραδώσει την πλήρη ηγεμονία διαχείρισης αυτού του ενδεχόμενου στην αστική τάξη, συμμετέχοντας μάλιστα ενεργά στο τρομοκρατικό παιχνίδι της ευρω-καταστροφής.


7. Οι αντιδράσεις του εργατικού κινήματος, λαού και νεολαίας στην ολοκληρωτική επίθεση είναι ακόμα ισχνές, αν και ο χορός των κινητοποιήσεων είναι μπροστά μας. Οι διαδηλώσεις στη ΔΕΘ και ειδικά η παρέμβασή μας στην Καμάρα είχαν ελπιδοφόρα στοιχεία. Η αδυναμία δημιουργίας ρήξεων και ανατροπών στην πολιτική του αστικού μνημονιακού μπλοκ από το κίνημα της προηγούμενης διετίας, το ανολοκλήρωτο βήμα της 6ης Μάη και η αστική ρεβάνς της 17ης του Ιούνη, έχουν δημιουργήσει κλίμα σκεπτικισμού και βαθύτερους προβληματισμούς στο δυναμικό της αριστεράς και του μαζικού κινήματος. Ταυτόχρονα εμφανίζονται και τάσεις απογοήτευσης, καθώς και αίσθηση αδυναμίας σε τμήματα των εργαζομένων απέναντι στην ολοένα και οξυμένη επίθεση. Από την άλλη, δημιουργείται έδαφος για να ανθίσουν οι απαιτήσεις για μια αποφασιστική τομή στο κίνημα και την Αριστερά, σε αντικαπιταλιστική, αντιΕΕ και ανατρεπτική κατεύθυνση. Οι διεργασίες που συμβαίνουν στην συνείδηση ευρύτερων τμημάτων εργαζομένων και της νεολαίας είναι κρίσιμες και αντιφατικές και πρέπει να αποφύγουμε μονομερείς και επιφανειακές εκτιμήσεις.

Το επόμενο διάστημα θα έχουμε παράλληλα φαινόμενα απογοήτευσης και κινηματικών εκρήξεων, περιορισμού στην αλληλεγγύη «μοιράσματος της φτώχιας», κινήσεις απόγνωσης, ατομική υποταγή και αναμονή ενός νέου κοινοβουλευτικού – εκλογικού γύρου μήπως βγει μια «αριστερή» κυβέρνηση, αλλά και εξεγερτικές τάσεις ή φαινόμενα, ανάδυση της απαίτησης για συνολικές απαντήσεις και νικηφόρα πάλη.

Η αναζήτηση και τα βήματα - άλματα για ένα νέο ταξικό εργατικό κίνημα και για μια άλλη αντικαπιταλιστική και σύγχρονα κομμουνιστική Αριστερά, για την ανταπόκριση στις επαναστατικού χαρακτήρα προκλήσεις της εποχής μας, μπορούν να αναπτυχθούν, αλλά αυτό θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό και από την δράση των δυνάμεων που θέλουν να αναδειχθούν σε πρωτοπορία της «κολασμένης» εποχής μας.


8. Η στάση της Αριστεράς

Ο ΣΥΡΙΖΑ με τη συνολική του παρουσία, την παρέμβαση Τσίπρα στην ΔΕΘ, τη συνάντηση με Πέρες, την πρωτοφανή δήλωση Τσίπρα για αναγκαιότητα ενός νέου σχεδίου Μαρσαλ στην Ευρωπη, τις δηλώσεις κορυφαίων στελεχών του (όρκοι πίστης στο ευρώ, την ΕΕ και τη «νομιμότητα») αλλά και με την στάση του στο συνδικαλιστικό κίνημα (υπογραφή ΣΣΕ με μεγάλες μειώσεις μισθών σε συμμαχία με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία), έχει κάνει καθαρό ότι θα εμφανιστεί ως «υπεύθυνη αντιπολίτευση» εντός του πλαισίου του συστήματος και της ΕΕ, με «επαναδιαπραγμάτευση» του μνημονίου και λογική του «ώριμου φρούτου» για την διεκδίκηση της κυβερνητικής εξουσίας. Η πολιτική του γραμμή γίνεται όλο και πιο καθαρά διαχειριστική και σοσιαλδημοκρατικοποιείται. Η βασική αυτή κατεύθυνση θα υποστηρίζεται από παρεμβάσεις στο κίνημα (έτσι ώστε να καλύπτει και τις δυνάμεις με αγωνιστικό – κινηματικό πρόσημο που συσπειρώνει), που όμως δεν θα ξεπερνούν το όριο της «υπευθυνότητας». Επιπλέον, η μετεξέλιξή του σε ενιαίο κόμμα ενισχύει τις πιο συμβιβαστικές τάσεις και την «πασοκοποίηση» (βλέπε και τη στάση του στις 3 Σεπτέμβρη). Συνολικά, η γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ ενισχύει μια λογική ανάσχεσης και πολιτικού ευνουχισμού του κινήματος και του ριζοσπαστισμού που αναπτύχθηκε την τριετία, την εμπέδωση των αστικών αντιλήψεων για την ΕΕ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί αφενός να κατοχυρώσει τα εκλογικά του κέρδη από ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ αφετέρου θα πραγματοποιεί συνεχώς ισχυρά ανοίγματα στον κεντροαριστερό και κεντροδεξιό χώρο, με έντονα διαχειριστικές φιλο-ΕΕ θέσεις, για να δώσει την αίσθηση ότι μπορεί να σχηματίσει ο ίδιος κυβέρνηση. Γι αυτό εξάγγειλε το διαχειριστικό οικονομικό πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, γι’ αυτό έχει τόση αγωνία να συνομιλήσει με το αστικό στρατόπεδο (Στουρνάρας. Ράιχενμπαχ). Συνεχίζει την πίεση στον κόσμο της Αριστεράς, υποβαθμίζοντας πλέον την γραμμή της «ενότητας της Αριστεράς για την ανατροπή των μνημονίων» και εντάσσοντάς την πλέον ανοικτά και αλαζονικά στην ανάγκη ενσωμάτωσής της στην «μεγάλη δημοκρατική παράταξη της Αριστεράς» με διαχειριστικές και σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις. Στο βαθμό που δεν υπάρχει άλλη διέξοδος «προς τα αριστερά», που να φαίνεται ρεαλιστική, η πολιτική αυτή μπορεί να συγκινεί και η διαρκώς αυξανόμενη διαχειριστική φιλοκαπιταλιστικη λογική της να «χωνεύεται» από ευρύτερα λαϊκά στρώματα, ενώ θα πιέζει προς τα δεξιά δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής Αριστεράς, ως αποτέλεσμα και των στρατηγικών τους ελλειμμάτων.

Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την πλήρη ενσωμάτωση δεν θα είναι χωρίς αντιφάσεις και αντιδράσεις και γι’ αυτό είναι απαραίτητη τόσο η πολιτικο-ιδεολογική κριτική, όσο και η διαρκής πρόσκληση και προσπάθεια κοινής δράσης στις πιο ριζοσπαστικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στο μαζικό κίνημα σε σύγκρουση με κάθε προσπάθεια «ρεαλιστικής προσαρμογής» των στόχων του (κατάργηση των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων και όλων των νόμων που τα συνοδεύουν, αντι-ευρώ, αντι-ΕΕ προσανατολισμός κλπ, ανατροπή της κυβέρνησης κλπ). Ταυτόχρονα, πρέπει να ανέβει η κριτική και η συναγωνιστική απαίτηση από τις δυνάμεις που συμμετέχουν στο ΣΥΡΙΖΑ –αλλά διακηρύσσουν αντιευρώ και αντιΕΕ θέσεις, καθώς και σοσιαλιστικό – κομμουνιστικό προσανατολισμό- για να διαχωρίσουν έμπρακτα τη θέση τους, διότι ήδη αναλαμβάνουν μεγάλες ευθύνες στην προβολή της διαχειριστικής πολιτικής.

Η ηγεσία του ΚΚΕ βρίσκεται σαφώς σε αμηχανία, ενώ η επιρροή και η δυναμική του κόμματος παρουσιάζει τάσεις γενικότερης υποχώρησης μετά την εκλογική συρρίκνωση. Τα συμπεράσματα της ηγεσίας του ΚΚΕ από το εκλογικό αποτέλεσμα κινούνται από την μια σε μια αγχωτική προσαρμογή στη διεκδίκηση άμεσων στόχων ανακούφισης (κυρίως μέσω του ΠΑΜΕ) και από την άλλη στην αναγωγή των πάντων στην (μη επαναστατική) λαϊκή εξουσία και στις κατακτήσεις του υπαρκτού σοσιαλισμού, στον οποίο με γεροντική εμμονή επιμένει. Και οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος καταλήγουν σε άρνηση των πολιτικών στόχων ανατροπής για το κίνημα και την Αριστερά τώρα, στην άρνηση του μετώπου ρήξης κι ανατροπής. Σε ανακοίνωση του Π.Γ. αναπαρήγαγε τις θεωρίες των κυρίαρχων δυνάμεων για καταστροφική έξοδο από το ευρώ (την οποία παρουσίασε ως επιδίωξη τμημάτων του κεφαλαίου). Επίσης, οξύνει το ιδεολογικό - πολιτικό μέτωπο στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΝΑΡ (βλ. ΚΟΜΕΠ), θέλοντας να ανακόψει την ενωτική διάθεση μελών και οπαδών του.

Το ΚΚΕ πάντως έχει αγωνιστικό προσανατολισμό (με τους όρους του ΠΑΜΕ βεβαίως), εμφανίζει μια πιο ανυποχώρητη στάση με ταξικές αναφορές, ενώ το τελευταίο διάστημα καταγράφονται ορισμένα βήματα συμπόρευσης των δυνάμεων του ΠΑΜΕ με τις άλλες αγωνιστικές δυνάμεις, τάση που πρέπει να αξιοποιηθεί. Το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να επιμείνουν στην ανάγκη συμβολής του ΚΚΕ στο αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής, ειδικά στην αντιΕΕ πάλη, με κοινή δράση, με αυτοτέλεια και συνείδηση των διαφορών. Ταυτόχρονα, πρέπει να ενταθεί η ιδεολογική – πολιτική συζήτηση με τον κόσμο κομμουνιστικής αναφοράς, προερχόμενους ή ανήκοντες στο ΚΚΕ, για το μεγάλο στόχο της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης.

Στην νεολαία τα κόμματα της κοινοβουλευτικής Αριστεράς δεν «βάζουν πλάτη» για την ανασυγκρότηση του νεολαιίστικου κινήματος και την πρωταγωνιστική του παρέμβαση. Μπορούμε ωστόσο να εκμετάλευτούμε τόσο τις -ανολοκληρωτες αλλα υπαρκτές- τάσεις επαναπροσανατολισμού της ΚΝΕ προς το μαζικό κίνημα αλλά και τις πραγματικές παραστάσεις αγώνων των νέων του ΣΥΡΙΖΑ που δεν είναι δεδομένο ότι θα καλουπωθούν στις ανάγκες της «υπεύθυνης αντιπολίτευσης» και της «κυβερνητικής τροχιάς».

Β) ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ νΚΑ ΣΤΟ ΝΕΟΛΑΙΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Η είσοδός μας στην νέα περίοδο των αγώνων απαιτεί ενώτερη στράτευση των αγωνιστών της νΚΑ και συνολικά ανώτερη νΚΑ στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Πλάι στην συνολική μας συμβολή στη πάλη του λαού ενάντια στην κοινωνικη βαρβαρότητα που μας επιβάλλουν, βάζουμε το στόχο της μαζικής και οργανωμενης επανεμφάνισης του νεολαιίστικου αγωνιστικού δυναμικό με αρχικό κόμβο τη 18η Οκτώβρη που επειδιώκουμε να είναι μέρα μαζικής νεολαιίστικης δράσης ενάντια σε κυβερνηση-ΕΕ-ΔΝΤ και στις επιλογες της σε παιδεία και εργασία. Για όλα αυτά σχεδιάζουμε συγκεκριμενα:

  • Για την παρέμβαση της νΚΑ στους νέους εργαζόμενους της ανεργίας και της περιπλάνησης


Ανάγκη για αναβάθμιση της αντικαπιταλιστικής πάλης και της εργατικής παρέμβασης της νεολαίας σε τοπικό επίπεδο


Στη σημερινή ένταση της αντεργατικής-αντιλαϊκής επίθεσης η πόλη αποτελεί κέντρο των εξελίξεων και βασικό πεδίο έκφρασης της όξυνσης του κοινωνικού προβλήματος. Σε μια περίοδο όπου εγκαθιδρύονται οι πιο ελαστικές σχέσεις εργασίας και η ανεργία καλπάζει, η γειτονιά διαμορφώνεται σε βασικό χώρο ανάπτυξης της συλλογικής δράσης, ενώ το ζήτημα της «οργάνωσης της πόλης» αποτελεί σημείο- κλειδί πάνω στο οποίο καθίσταται αναγκαίο να αναζωογονηθεί η αντικαπιταλιστική πάλη.

Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, οι μάχες για κάθε μικρό ή μεγάλο ελεύθερο χώρο, οι κινήσεις ανάκτησης του δημόσιου χώρου, οι αντιστάσεις ενάντια σε «φαραωνικά» έργα ή έργα που υποβαθμίζουν το τοπικό περιβάλλον (βλέπε Κερατέα) έδειξαν ότι μπορούν να γίνουν εργαλεία καθοριστικά για την εξέλιξη της ταξικής πάλης. Στα ίδια πλαίσια, το ξεδίπλωμα εκατοντάδων τοπικών αντιστάσεων το προηγούμενο διάστημα, η συγκρότηση δεκάδων επιτροπών κατοίκων, η διεξαγωγή λαϊκών συνελεύσεων, η πολύμορφη έκφραση δομών αλληλεγγύης, οι μάχες ενάντια στα χαράτσια, παρά τις όποιες ενδεχόμενες προβληματικές και αδυναμίες τους, ανέδειξαν ότι η λαϊκή δυσαρέσκεια αναζητά μαχητικούς τρόπους οργάνωσης και παρέμβασης και σε τοπικό επίπεδο.

Επιπλέον, στην τρέχουσα συγκυρία της κρίσης η παρέμβαση σε τοπικό επίπεδο αποκτά αναβαθμισμένη σημασία καθότι έρχεται να συνδεθεί με νέους όρους με την εργατική της διάσταση. Τα πρωτοφανή ποσοστά ανεργίας (ιδιαίτερα για τη νεολαία), η μεγάλη χρονική διάρκεια της ανεργίας που συνεπάγεται την απώλεια της σχέσης του ανέργου με την εργασιακή του αναφορά, τα μεγάλα κομμάτια ελαστικών και ανασφάλιστων εργαζομένων που δεν καλύπτονται σωματειακά, διαμορφώνουν μια νέα σχέση του κόσμου της «εργασίας» και της γειτονιάς, στηριγμένη στην αναγκαιότητα συλλογικής έκφρασης και συγκρότησης του διάσπαρτου εργατικού και νεολαιίστικου δυναμικού. Ως εκ τούτου, πρέπει να αποτελέσει για τη νΚΑ προτεραιότητα η εργατική παρέμβαση και σε τοπικό επίπεδο και η προσπάθεια συγκρότησης συλλογικής επαφής και οργάνωσης των ανέργων, των ελαστικά εργαζόμενων - υποαπασχολούμενων, των μεταναστών, των μετα-φοιτητών και της νεολαίας ,ιδιαίτερα των πιο φτωχών και εργατικών τμημάτων της, απέναντι στην διεξαγόμενη επίθεση του κεφαλαίου.

Την ίδια στιγμή, εξελίσσεται και μια μεγάλη επίθεση στο εξωπαραγωγικό πεδίο της αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης.

Η σημερινή εποχή της κρίσης επαναπροσδιορίζει σε ακόμη πιο αντιδραστική και αντιλαϊκή γραμμή τις αναπτυξιακές κατευθύνσεις της προηγούμενης περιόδου. Το πλήρες ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και του φυσικού πλούτου αποτελεί μία από τις πλέον κρίσιμες επιδιώξεις του κεφαλαίου, ενώ με τη θεσμοθέτηση της διαδικασίας του fast track κάθε επιχειρηματικό σχέδιο αναγορεύεται σε «εθνικό στόχο» και προωθείται ανεξάρτητα από τις όποιες περιβαλλοντικές ή κοινωνικές επιπτώσεις του. Οι ελεύθεροι χώροι, η δημόσια γη και περιουσία οδηγούνται σε ιδιωτικοποιήσεις με το πέρασμα τους στο Ταμείο Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου» (Τ.Α.Ι.ΠΕ.Δ.), ενώ οι τεράστιες περικοπές στους ΟΤΑ μαζί με τις χιλιάδες απολύσεις, την εφεδρεία και το θεσμικό πλαίσιο που προσφέρει ο Καλλικράτης οδηγούν στην κατάρρευση των κοινωνικών υπηρεσιών των δήμων και περιφερειών και στην επιχειρηματικοποίηση – ιδιωτικοποίηση του δημόσιου πλούτου. Παράλληλα, τα προγράμματα κοινωνικής πολιτικής για ανέργους, ηλικιωμένους, μητέρες, παιδιά 'σπρώχνονται' στον ιδιωτικό τομέα και στην ανταποδοτική λειτουργία (με ενδιάμεσο βήμα στην πορεία αυτή την λειτουργία τους μέσω κοινοτικής χρηματοδότησης τύπου ΕΣΠΑ-χαρακτηριστικό παράδειγμα το πρόγραμμα 'Βοήθεια στο σπίτι").

Την ίδια ώρα που περικόπτονται οι δαπάνες για την κάλυψη κοινωνικών αναγκών του συνόλου των εργαζομένων και το πρόβλημα της επιβίωσης γίνεται εφιάλτης για το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας, η κοινωνική πρόνοια έρχεται να αντικατασταθεί από δομές φιλανθρωπίας (βλέπε συσσίτια εκκλησίας), ενώ σε περιπτώσεις χρηματοδοτείται αδρά και η δημιουργία δομών κοινωνικής αλληλεγγύης που απευθύνονται σε μικρές και στοχευόμενες ομάδες πληθυσμού. Ωστόσο, θα πρέπει να διαφοροποιήσουμε τις κινήσεις αυτές από τα εγχειρήματα λαϊκής έκφρασης, τα οποία εμφανίζονται σε διάφορες γειτονιές και να συμβάλλουμε από την πλευρά μας με κινήσεις ανατρεπτικής αλληλεγγύης για την επιβίωση του λαού, όπου θα έχουν ξεκάθαρο ταξικό περιεχόμενο, αλλά και θα στοχεύουν στην προβολή και ανάδειξη ενός άλλου αξιακού και πολιτιστικού προτύπου. Είναι χαρακτηριστικό πως οι δυνάμεις της Χ.Α. αξιοποιούν ακριβώς την ανάγκη για επιβίωση, υποδαυλίζοντας τον πόλεμο ανάμεσα στους εργαζόμενους και στα φτωχότερα κομμάτια, στρέφοντας την οργή απέναντι στους μετανάστες, προβάλλοντας το δόγμα του « ο θάνατός σου η ζωή μου». Δεν είναι τυχαία η τοπική συγκρότηση και οργάνωση των φασιστικών πογκρόμ ιδιαίτερα στις πιο υποβαθμισμένες περιοχές της πόλης.

Με βάση τα παραπάνω, αναδεικνύονται οι ακόλουθες βασικές αιχμές στις οποίες η νΚΑ θα κληθεί να απαντήσει το επόμενο διάστημα από αντικαπιταλιστική ανατρεπτική σκοπιά :


 

  • η παρέμβαση στην καθημερινή ζωή και στην οργάνωση της επιβίωσης εργαζομένων, ανέργων, φτωχών λαϊκών στρωμάτων μέσω μορφών εργατικής ανατρεπτική αλληλεγγύης

  • η ανάληψη συλλογικών ενωτικών πρωτοβουλιών αγώνα κατά της κρατικής, εργοδοτικής και χρυσαυγίτικης τρομοκρατίας – η ανάδειξη του δημοκρατικού ζητήματος για τις πολιτικές- κοινωνικές ελευθερίες της εποχής μας

  • η πάλη ενάντια στην εξαφάνιση – ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών δημόσιων παροχών (υγεία, παιδεία, πρόνοια, καθαριότητα κλπ)

  • η πάλη ενάντια στην καταλήστευση του λαϊκού εισοδήματος και σε κάθε είδους οικονομική βία (χαράτσια, εφορίες, φόροι, τοκογλυφικά δάνεια, κατασχέσεις, διακοπή ρεύματος και νερού, ενεχυροδανειστήρια κλπ.)

  • η πάλη ενάντια στην ιδιωτικοποίηση – εμπορευματοποίηση και στο ξεπούλημα του δημόσιου χώρου

  • υπάρχουσες συλλογικές μορφές οργάνωσης στις γειτονιές

Τα τελευταία 2 χρόνια παρατηρείται έντονη δραστηριότητα και κινητικότητα στις γειτονιές. Ιδιαίτερα στον απόηχο της περιόδου των “πλατειών”, αντίστοιχα εγχειρήματα μεταφέρθηκαν και σε τοπικό επίπεδο. Μάλιστα, η συγκρότησή τους τοπικά, μακριά από τις μεγάλες αντιφάσεις και από ένα δυναμικό που είχε βρεθεί ξανά σε μάχες, συνοδεύονταν και από ένα αναβαθμισμένο περιεχόμενο και μια καλύτερη λειτουργία. Κάποιες από αυτές τις λαϊκές συνελεύσεις συνεχίζουν τη λειτουργία τους, σίγουρα πιο υποτονικά από άποψη συμμετοχής, αλλά και πρωτοβουλιών. Σε μεγάλο βαθμό δείχνουν να ξαναζωντανεύουν σε περιόδους ανάπτυξης του κινήματος, ενώ αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες θεματικά, ανάλογα με τα φλέγοντα ζητήματα της περιόδου (π.χ. χαράτσια, αντιφασιστικές πρωτοβουλίες κ.α.). Όπου λειτουργούν, με «πραγματικό κόσμο», αποτελούν μια σοβαρή κατάκτηση από την μεριά του κινήματος, παρόλα αυτά, στις περισσότερες περιπτώσεις, αδυνατούν να συσπειρώσουν ένα σημαντικό δυναμικό σε σταθερή βάση.

Από την άλλη, χρειάζονται πρωτοβουλίες (και από την μεριά μας) για να ανασυγκροτηθεί και να λειτουργήσει ξανά, ο «συντονισμός δράσης» για την ανεργία που είχε στηθεί ένα προηγούμενο διάστημα, αναζωογονώντας καταρχήν τις ήδη υπάρχουσες πρωτοβουλίες και επιτροπές που λειτουργούν κατα τόπους. Η πραγματικότητα απέδειξε, πως χωρίς «δέσιμο» των επιμέρους διεκδικήσεων των ανέργων (επίδομα,δωρεάν συγκοινωνίες κτλ) με ένα στοιχειώδες αντικαπιταλιστικό πλαίσιο και πρόγραμμα, και χωρίς την προσπάθεια για μετεξέλιξη των επιτροπών από «καθαρές» πρωτοβουλίες ανέργων σε συλλογικότητες εργατικής παρέμβασης και συγκρότησης στην γειτονιά, προκύπτουν δυσκολίες στην συγκρότηση και την προοπτική αυτών των εγχειρημάτων.

  • Βασικά στοιχεία για την ανάπτυξη της δικής μας λογικής


Το ολοένα μεγαλύτερο βάθος της καπιταλιστικής κρίσης, η αυξανόμενη ένταση των αντιλαικών μέτρων, η επί της ουσίας καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων με τα τεράστια ποσοστά ανεργίας, το πέταγμα στο κοινωνικό περιθώριο μεγάλων κομματιών της εργατικής τάξης, αλλά και η εμπειρία και κριτική αποτίμηση των κινηματικών προσπαθειών και εμπειριών των τελευταίων χρόνων δείχνουν την αναγκαιότητα ανώτερης πολιτικής και οργανωτικής προετοίμασίας του κόσμου της εργασίας στην αναμέτρηση με τις δυνάμεις του κεφαλαίου. Πλάι λοιπόν, στην ανάγκη ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος, προβάλλει κατα την γνώμη μας, το καθήκον της της δημιουργίας και της δράσης , ιδιαίτερα σε μια τέτοια περίοδο , ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ στις γειτονιές.


Απευθυνόμαστε λοιπόν,

στην συντριπτικά πλειοψηφούσα εργαζόμενη πλειοψηφία που συνθλιβεται από την καπιταλιστική κρίση και την αντεργατική επιθεση,

στο διαρκώς διευρυνόμενο τμήμα της εργατικής τάξης που βρίσκεται στην ανεργία, στην νέα βάρδια της εργασίας που έχει γίνει συνώνυμη με την περιπλάνηση και της αναζήτηση,

στους εργαζόμενους σε μικρότερες και μεσαίες επιχειρήσεις της κάθε γειτονιάς, απλήρωτους , υποαπασχολούμενους, με χαμηλές αποδοχές σε πολλές περιπτώσεις και κάτω από τις κατάπτυστες συμβάσεις που η γραφειοκρατεία υπογράφει και τέλος πολλοί από αυτούς , κυρίως νέοι , ανασφάλιστοι,

στους μετανάστες εργαζόμενους που βιώνουν, με τον πιο ακραίο τρόπο, την εργοδοτική, κρατική και παρακρατική τρομοκρατία.

Η προσπάθει για την ανάπτυξη εργατικών συλλογικοτήτων (λέσχες, στέκια,χώροι κτλ) είναι ένα εγχείρημα που φιλοδοξεί:


 

  • να αποτελέσει έναν πρώτο χώρο «υποδοχής» ,συγκρότησης, συλλογικής επαφής και οργάνωσης , ανέργων , ελαστικά εργαζόμενων , υποαπασχολούμενων , μεταφοιτητών , διαλυμένων “αυτοαπασχολούμενων”και νεολαίας γενικότερα που στόχο θα έχει την αποτελεσματικότερη προώθηση της συλλογικής τους δράση απέναντι στην επίθεση του κεφαλαίου.

  • να εντάξει στην συνδικαλιστική ζωή, στην πολιτική και οικονομική πάλη για την ανατροπή της επίθεσης όλους τους εργαζόμενους της γειτονιάς.

  • Να ενταχθούν εργαζόμενοι σε υπάρχοντα σωματεία ή άλλες μορφές συλλογικής οργάνωσης που υπάρχουν στον εργασιακό τους χώρο.

  • Να «στεγασθούν» συνδικαλιστικά – συλλογικά εργαζόμενοι σε εργασιακούς χώρους χωρίς σωματεία, άνεργοι, υποαπασχολήσιμη νέα βάρδια.

  • Να συμβάλλει στην ενημέρωση για τα εργατικά δικαιώματα, στις μάχες που δίνονται σε χώρους δουλειάς, ακόμη και στην συγκρότηση σωματείων ή άλλου τύπου εργατικών δομών και συλλογικοτήτων από τα κάτω.

  • Να παίξει ενισχυτικό ρόλο στην προσπάθεια συλλογικής οργάνωσης των ανέργων.

  • να έχει μαχητικό διεκδικητικό χαρακτήρα των αναγκών και δικαιωμάτων εργαζομένων – ανέργων τόσο απέναντι στο κεντρικό όσο και το τοπικό κράτος. Η διεκδικητική πάλη αποτελεί το κρίσιμο σημείο, το «κλειδί» για τη αναπτυξη της λογικής μας. Γύρω από αυτήν, μπορούν να στηθούν μαχητικές συλλογικότητες, να αναπτυχθεί ταξική συνείδηση στους αγωνιζόμενους, να αρθρωθεί ένα συνολικό σχέδιο ανατροπής της επίθεσης, και όχι μια άνευρη ακολουθία «δράσεων» και άσφαιρης «κοινωνικής αλληλεγύης».

Ιδιαίτερα το τμήμα της ανεργίας και της ελαστικής εργασίας έχει ουσιαστικό ρόλο στη διεκδικητική πάλη. Διεκδίκηση των ανέργων να μην πληρώνουν δημοτικά τέλη , να έχουν δωρεάν μεταφορά με τα μέσα,εμπλοκή με το κίνημα «δεν πληρώνω» κλπ.

  • να στέκεται δίπλα στο μαχόμενο ταξικό εργατικό κίνημα και είναι παρών σε κάθε μάχη για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης. Φιλοδοξούμε οι συλλογικότητες που περιγράφουμε, να λειτουργούν και ως «τοπικά κέντρα αγώνα», ως χώροι συνεύρεσης του πρωτοπόρου δυναμικού που δίνει την μάχη απέναντι στην αντεργατική λαίλαπα. Ταυτόχρονα, θα παίζουν τον ρόλο του «αναμεταδότη» στην γειτονιά και την τοπική κοινωνία, για όλα τα μικρά και μεγάλα ζητήματα που αφορούν τον κόσμο της δουλειάς.

  • να προωθεί την εργατική ανατρεπτική αλληλεγγύη με ταξικό περιεχόμενο για την υπεράσπιση κάθε αδύνατου εργαζόμενου, όχι με τη λογική της φιλανθρωπίας και την ανάθεσης αλλά με την δημοκρατική ουσιαστική συμμετοχή όλων όσων εμπλέκονται σε αυτήν την διαδικασία.Καλώντας και όλη τη γειτονιά να δράσει με βάση αυτή τη φιλοσοφία σχετικά με την ταξική αλληλεγγύη , σε ευθεία αντιπαράθεση με την αστική και υποκριτική αλληλεγγύη – φιλανθρωπία που αναπτύσσουν «φιλεύσπλαχνοι» επιχειρηματίες (βλ. ΣΚΑΙ), η εκκλησία, οι δήμοι, οι ΜΚΟ κ.α. Το θέμα της «κοινωνικής αλληλεγγύης» αποκτά δραματική επικαιρότητα, όχι μόνο λόγω της κοινωνικής κατάστασης (φτώχια, ανεργία, διευρυνόμενη εξαθλίωση), αλλά γιατί την ίδια το κεφάλαιο και το πολιτικό του προσωπικό , τελευταία και με νόμο (4019)προωθεί το δικό του τρόπο “αλληλεγγύης” , μέσα από διάφορες ΜΚΟ και επιδοτήσεις των διαφόρων δήμων αλλά και ιδιωτών από το ΕΣΠΑ της ΕΕ, κάτι που πάνω και πρώτα απ' όλα δημιουργεί κέρδος και νέες στρατιές ανασφάλιστων και χαμηλόμισθων εργαζόμενων “και με τη βούλα”.

Σε αυτό το πεδίο και οι μεγάλοι βιομήχανοι , επιχειρηματίες την ίδια στιγμή που ξεζουμίζουν τους εργαζόμενους, δίνουν κάποια ψίχουλα, παρέχουν την αλληλεγγύη τους στα θύματά τους . Σε αυτούς που έχουν απολύσει λίγο νωρίτερα για λόγους δικής τους προβολής , τους δίνουν τρόφιμα και άλλες υπηρεσίες.(βλέπε εκστρατεία ΣΚΑΙ - Αλαφούζου από κοινού με μεγάλα super markets και την εκκλησία για τρόφιμα). Από κοντά και η ΧΑ με χαρακτηριστικά τα τελευταία παραδείγματα τράπεζας αίματος “μόνο για Έλληνες” και την τελευταία διανομή τροφίμων στο Σύνταγμα “μόνο για Έλληνες” πάλι , την ίδια στιγμή που κυνηγάει τους εργάτες μετανάστες και την ίδια στιγμή δεν βγάζει άχνα για τους βιομήχανους.

Είναι ακριβώς, αυτό το κρίσιμο σημείο, στο οποίο περισότερο από ποτέ εμείς με τη δημιουργία εργατικών συλλογικοτήτων αντίστασης και αλληλεγγύης στις γειτονιές χρειάζεται να «εκπαιδεύσουμε» τους εργαζόμενους στην λογική της ταξικής αλληλεγγύης , της αλληλεγγύης από καταπιεσμενο σε καταπιεσμενο με στόχο την ανατροπή αλλά και να «εκπαιδευτούμε» από την επαφή μας με τα πιο πληττόμενα στρώματα. Εδώ οφείλουμε να αξιοποιήσουμε και την ιστορική εμπειρία από την δράση εργατικών λεσχών τα χρόνια του μεσοπολέμου αλλά, και απο τη δράση του κινήματος στα κατοχικά χρόνια.

Τέλος, πρέπει να σημειώσουμε πως προωθούμε μια λογική αλληλεγγύης που δεν θα περιορίζεται μόνο στη βοήθεια αλλά θα αναπτύσσει διεκδικήσεις και αγώνες , τελικά για μια άλλη κοινωνία που δεν θα υπάρχει φτώχεια και ανέχεια.Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι και η δουλειά με τα μαθήματα αλληλεγγύης σε παιδιά ανέργων και εργαζομένων στη λογική των ίσων ευκαιριών στην παιδεία , ενταγμένα στην λογική του αγώνα για πραγματική δημόσια δωρεάν παιδεία και την ανάπτυξη συνειδήσεων σε μαθητές και γονείς για το τι σχολείο χρειαζόμαστε και τη εκπαίδευση θέλουμε.

  • να συμβάλλει σε μια συνολική αντί - πρόταση ενός σύγχρονου λαϊκού και εργατικού πολιτισμού, μιας διαφορετικού χαρακτηρά συλλογικής αναζήτησης και επιμόρφωσης με ενεργό ρόλο όσων συμμετέχουν και όχι με ρόλο θεατή. Ένός λαικού πολιτισμό που η εργατική τάξη θα παράγει με δικά της μέσα με βάση τις ανάγκες και τις δικές της αναζητήσεις. Με τη δική της συμμετοχή στη καλλιτεχνική δημιουργία πέρα και μακρυά από εμπορικά δίκτυα που παράγουν κέρδος προς όφελος του κεφαλαίου .

  • να προσπαθεί να καλιεργήσει ανατρεπτική ταξική συνείδηση στους εργαζόμενους, τους άνεργους και την νεολαία με τους οποίους έρχεται σε επαφή, να αναδείξει τους πραγματικούς υπεύθυνους για την κοινωνική κατάσταση, να οργανώσει αποφασιστικά και μαχητικά την πάλη για την ανατροπή της επίθεσης, την πάλη για να πάρει ο κόσμος της δουλειάς πίσω τον κλεμένο πλούτο που τόσα χρόνια παράγει . Ταυτόχρονα, δίνουμε αποφασιστικά την μάχη για να επανέλθει στις γειτονιές η συλλογικότητα, η ενότητα των καταπιεσμένων και να ηττηθεί ο φόβος, ο κατακερματισμός και ο «ενδοεργατικός εμφύλιος», πάνω στον οποίο πατάει και αναπτύσσεται ο σύγχρονος κοινωνικός κανιβαλισμός και εκφασισμός.

 

  • Δρόμοι για την προώθηση μιας τέτοιας λογικής


Όπως περιγράφηκε και πιο πάνω, ένα από τα ιστορικά καθήκοντα της εποχής είναι η οργάνωση και η προετοιμασία σε όλα τα επίπεδα, της εργατικής τάξης, μπροστά στην επερχόμενη κοινωνική σύγκρουση που ωριμάζει. Αυτό ακριβώς το καθήκον, υπηρετεί και η προσπάθεια για δημιουργία εργατικών συλλογικοτήτων (λέσχες, στέκια κ.α.) στις γειτονιές όπου μεγάλο μέρος των κοινωνικών κατηγοριών που περιγράφονται πιο πάνω (άνεργοι , υποαπασχολούμενοι , ελαστικά εργαζόμενοι , νεολαία) συγκεντρώνονται χωρίς μέλλον και διέξοδο.

Από αυτή την άποψη μας ενδιαφέρει η τεράστια και βαριά πληττόμενη εργαζόμενη πλειοψηφία και η νέα της βάρδια και αυτό είναι που θα καθορίσει τις ενέργειες μας στην προσπάθεια δημιουργίας εργατικών συλλογικοτήτων στις γειτονιές. Η ιστορική δομική καπιταλιστική κρίση με ότι αυτό συνέπαγεται για τους εργαζόμενους και οι δυσκολίες της εποχής , η μορφή που θα επιλέξουμε να συκροτήσουμε, το πολιτικό τους περιεχόμενο , η στράτευση μας γύρω από ένα τέτοιο σχέδιο και το αν τελικά απαντάμε σε πραγματικές ανάγκες θα καθορίσουν και τη μαζικότητα και την επιτυχία κάθε τέτοιου εγχείρηματος.

Κατά την γνώμη μας, μόνο αν ανοίξουμε αποφασιστικά και τολμηρά την «ατζέντα» της συζήτησης μπορούμε να έχουμε και μετρήσιμα αποτελέσματα. Ζητήματα που έχουν να κάνουν με την κρίση , το ρόλο του κεφαλαίου , τους πολιτικούς υποστηρικτές του κάθε είδους, αλλά και την εκμετάλεύση, την υπεραξία και τον πλούτο που παράγει ο εργαζόμενος και φυσικά η ύπαρξη ενός σχεδίου ανατροπής δεν μπορούν να λείπουν από οποιαδήποτε προσπάθεια τέτοιου χαρακτήρα. Έτσι πιο εύκολα θα μπορέσει να αναδειχθεί ο αντιδραστικός ρόλος της ΕΕ, η προδοτική στάση του υποταγμένου συνδικαλισμού αλλά και να απαντήσουμε σε πολιτικές λογικές που περιλαμβάνουν και την γραμμη της ΧΑ.


Επιχειρούμε λοιπόν, απεύθυνση σε όλο τον κόσμο άμεσα και απ' ευθείας, όχι μέσω μιας λογικής λογική συνενόησης «κορυφών» με άλλες πολιτικές δυνάμεις (ΣΥΡΙΖΑ, αυτονομία) προτάσοντας το πολιτικό ταξικό περιεχόμενο και την ανάγκη ύπαρξης συλλογικότητας που φιλοδοξούμε να στήσουμε. Αυτού του είδους η απεύθυνση έχει αρκετούς τρόπους που μπορεί να γίνει , να συζητηθεί από τις τοπικές οργανώσεις του ΝΑΡ και της νΚΑ και τελικά να αποφασιστεί από αυτές. Επιδίωξη μας, είναι να εντάξουμε σε αυτήν την διαδικασία όσο το δυνατόν μεγαλύτερο τμήμα του αντικαπιταλιστικού δυναμικού, για αυτό και πρέπει καταρχήν να απευθυνθούμε στα τοπικά αντικαπιταλιστικά σχήματα και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να στηρίξουν μια τέτοια διαδικασία αλλά και πρωτοπόρους αγωνιστές της κάθε περιοχής, συνδικαλιστές σε τοπικά σωματεία (Δήμους , εκπαίδευση κ.α.)

Αναντικατάστατη είναι η εμπειρία από την δημιουργία της Εργατικής Λέσχης στην Νέα Σμύρνη και από άλλες περιοχές που λειτουργούν παρόμοια εγχειρήματα (Βύρωνας, Νότια)

Το αμέσως επόμενο διάστημα, τα κατά τόπους όργανα και οι οργανώσεις βάσης της νΚΑ, πρέπει να εντάξουν στην συζήτηση τους την αναγκαία αναβάθμιση της εργατικής παρέμβασης της οργάνωσης. Στην Αθήνα, η Οργάνωση Νέων Εργαζομένων θα πραγματοποιήσει ολομέλεια με ειδικό σημείωμα για το ζήτημα, με επιδίωξη την δημιουργία δυο ακόμη εργατικών συλλογικοτήτων μέσα στους επόμενους δυο μήνες. Πρέπει να μετρήσουμε άμεσα βήματα σε αυτήν την κατεύθυνση, να πάρουμε τολμηρές πρωτοβουλίες σε όσες πόλεις έχουμε την δυνατότητα.

  • ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΓΗ ΜΑΣ ΣΤΗ ΣΠΟΥΔΑΖΟΥΣΑ ΝΕΟΛΑΙΑ


Η έναρξη της νέας χρονιάς βρίσκει τη νΚΑ και την ΕΑΑΚ μπροστά σε ανοιχτά μέτωπα στον χώρο της εκπαίδευση και ειδικά στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ. Η ψήφιση του νομοσχεδίου 4076 ταυτόχρονα με το νέο πακέτο μέτρων των 13,5 δις που πλήττει με ιδιαίτερο τρόπο την εκπαίδευση (δίδακτρα, περικοπή συγγραμμάτων) δημιουργεί εκρηκτικό κλίμα στα ιδρύματα. Σε αυτό το φόντο η ΕΑΑΚ καλείται να χαράξει ένα ολοκληρωμένο πολιτικό σχέδιο που θα μπορέσει να βγάλει με δυναμικό τρόπο στο προσκήνιο το Φοιτητικό Κίνημα. Είναι αναγκαία λοιπόν η συγκρότηση του Προγράμματος Πάλης στη βάση των σύγχρονων αναγκών της νεολαίας καθώς επίσης και οι μορφές οργάνωσης και πάλης του Φοιτητικού Κινήματος.

Βασικές κατευθύνσεις της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης είναι:

  • Κατάργηση δημόσιου – δωρεάν χαρακτήρα εκπαίδευσης.

Αυτό επιτυγχάνεται κυρίως μέσα από την εισαγωγή διδάκτρων (που αποτελεί και κομμάτι του νέου πακέτου των 11.5 δις) σε προπτυχιακό επίπεδο και η γενίκευση της στο μεταπτυχιακό, την κατάργηση της δωρεάν παροχής συγγραμμάτων, τις περικοπές των δαπανών για τη φοιτητική μέριμνα (ήδη έκλεισαν την εστία της ΑΣΟΕΕ πετώντας στο δρόμο εκατοντάδες φοιτητές) αλλά και το κλείσιμο – συγχωνεύσεις ιδρυμάτων. Ότι έχει απομείνει δωρεάν διαρκώς υποβαθμίζεται μέχρι να ιδιωτικοποιηθεί. Η ΕΑΑΚ οφείλει να αναδείξει πολύ έντονα το ζήτημα της δωρεάν εκπαίδευσης με ένα διπλό τρόπο. Αφενός βάζοντας έντονα το στοιχείο της επιβίωσης και των ταξικών φραγμών καθώς πολλοί φοιτητές θα οδηγηθούν στην υποβάθμιση των σπουδών τους ή και στην έξοδο από τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. Αφετέρου αναδεικνύοντας το ως ένα πανκοινωνικό αίτημα- κρίκο σύνδεσης με τα υπόλοιπα κομμάτια της πληττόμενης πλειοψηφίας οικοδομώντας προϋποθέσεις μετασχηματισμού του οικονομικού αγώνα σε πολιτικού. Μέσα από την πάλη για την ανατροπή της νέας εφιαλτικής κατάστασης που δημιουργείται για τη σπουδάζουσα νεολαία πρέπει να αναδειχθεί η ανάγκη της πάλης για την οριστική διαγραφή του χρέους που λειτουργεί ως πολιορκητικός κριός για τη συνολικότερη μείωση των κοινωνικών δαπανών. Ταυτόχρονα θα πρέπει να αξιοποιήσει μια σειρά από μορφές πάλης που θα μπορούν να μπολιάζουν τον αγώνα του φοιτητικού κινήματος με στοιχεία πραγματικής αυτενέργειας κι αλληλεγγύης μεταξύ των φοιτητών (εκτύπωση βιβλίων από το πανεπιστημιακό τυπογραφείο-καταλήψεις σε εκδοτικούς οίκους) χωρίς ποτέ να χάνεται ο απώτερος στόχος που είναι η απόσπαση αυτών των αγαθών από το κράτος και το κεφάλαιο. Τέλος σχετικά με το ζήτημα του κλεισίματος πολλών τμημάτων και ιδρυμάτων η ΕΑΑΚ, με την συμβολή της νΚΑ, οφείλει να μπει μπροστά στη μάχη για την ανατροπή των συγχωνεύσεων δένοντας παράλληλα τον αγώνα για την υπεράσπιση του υπάρχοντος όχι από τη σκοπιά της διατήρησης του αλλά του μετασχηματισμού σε μία κατεύθυνση όπου θα εξυπηρετεί τις εργατικές ανάγκες για έρευνα και γνώση απελευθερωμένη από τα δεσμά του κεφαλαίου

  • Τσάκισμα των δικαιωμάτων της νεολαίας (επαγγελματικά – εργασιακά)


Η κατάργηση των πτυχίων και η αντικατάσταση τους από Ατομικούς Φακέλους Προσόντων , η προώθηση της δια βίου μάθησης με σεμινάρια υψηλού κόστους (ήδη η πλειοψηφία των σχολών έχει ξεκινήσει τέτοιου είδους) σεμινάρια για την απόκτηση επαγγελματικών δικαιωμάτων αλλά και η διαμόρφωση ευέλικτων προγραμμάτων σπουδών είναι οι βασικές κατευθύνσεις της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που έρχονται να βάλουν οριστική ταφόπλακα στα μορφωτικά και επαγγελματικά δικαιώματα της νεολαίας. Η συγκεκριμένη κίνηση πρέπει να εξετάζεται υπό το πρίσμα της συνολικότερης στρατηγικής του κεφαλαίου για τη διαμόρφωση ενός νέου εργασιακού προτύπου (διαμόρφωση εκ νέου και όχι επιμέρους αλλαγές της εργατικής δύναμης). Αποτελεί συμπλήρωμα της εργασιακής πολιτικής που προωθείται, δηλαδή της γενίκευσης της ευέλικτης απασχόλησης, της κατάργησης της συλλογικής κατοχύρωσης που εξασφάλιζαν σε ένα κομμάτι εργαζόμενων οι ΣΣΕ αλλά και της μαζικής ανεργίας.


 

  • Στην διαμόρφωση ενός ακόμα πιο αντιδραστικού μοντέλου διοίκησης και λειτουργίας των ιδρυμάτων.


Η σύνδεση χρηματοδότησης – αξιολόγησης και ο διορισμός των νέων διοικήσεων από τα Συμβούλια Διοίκησης διαμορφώνουν ένα ευνοϊκό πεδίο για την προώθηση – υλοποίηση της αντιδραστικής πολιτικής στα πανεπιστήμια αλλά και τον καλύτερο έλεγχο τους από τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Αρχικά, για να σπάσει το κλίμα ηττοπάθειας που κυριαρχεί στη σπουδάζουσα νεολαία και που έχει οδηγήσει σε μια πιο σταθερή στροφή στον ατομικό δρόμο, χρειάζεται να αναδείξουμε πως επί της ουσίας ο νόμος 4076 ήρθε για να απαντήσει στην αδυναμία της προηγούμενης κυβέρνησης να εκλέξει Συμβούλια Διοίκησης και να εφαρμόσει το νόμο. Χωρίς να καταλήγουμε γραφικά υπεραισιόδοξοι (τη στιγμή μάλιστα που έχουν περάσει η αξιολόγηση, οι περικοπές στα βιβλία) υποστηρίζοντας πως το κίνημα έριξε το νόμο, χρειάζεται ωστόσο να αναδείξουμε τη συμβολή του φοιτητικού κινήματος και των υπόλοιπων κομματιών στα πανεπιστήμια στο να ανασχεθούν, προσωρινά έστω, πτυχές του νόμου και της αναδιάρθρωσης που το κεφάλαιο έχει ανάγκη.


Ο βασικός πολιτικός στόχος του Φοιτητικού κινήματος δηλαδή η ανατροπή του

Μνημονίου στην Παιδεία δένεται με τον κεντρικό πολιτικό στόχο που πρέπει να θέσει το λαϊκό κίνημα της ανατροπής της Κυβέρνησης του κοινωνικού πολέμου και των φασιστικών συμμάχων της. Η υλοποίηση των παραπάνω στόχων προϋποθέτει την ανασυγκρότηση του Φοιτητικού Κινήματος (και τη συμβολή αυτού στην ανασυγκρότηση του ευρύτερου νεολαιίστικου κινήματος), η εμπέδωση της εργατικής κατεύθυνσης που πρέπει να έχει παράλληλα με την κοινωνική απεύθυνση. Το κίνημα εργατικής κατεύθυνσης προϋποθέτει ένα βαθύ αντικυβερνητικό – αντιΕΕ πρόγραμμα πάλης που θα μπορεί να αναδεικνύει τα ενιαία ταξικά συμφέροντα εργαζόμενων – σπουδάζουσας νεολαίας αλλά και τη αναγκαιότητα της πάλης στο σήμερα για την εργασιακή προοπτική. Ταυτόχρονα, η ΕΑΑΚ πρέπει να επιδιώξει και τη συγκρότηση εκείνων των μορφών που μπορούν να ενοποιήσουν την πάλη σπουδάζουσας νεολαίας και εργατικής τάξης τόσο μέσα στα ιδρύματα (π.χ. Πανπολυτεχνειακή Συνέλευση) όσο με ευρύτερους εργασιακούς κλάδους που αγωνίζονται (σύσκεψη του Συντονιστικού ΓΣ με το Συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων). Η κοινωνική απεύθυνση επιτυγχάνεται από το Κίνημα που έχει τα μάτια στραμμένα στην κοινωνία, που προσπαθεί να μετατρέψει την πάλη της σπουδάζουσας νεολαίας σε αγώνα όλης της κοινωνίας. Τόσο μέσα από το πολιτικό περιεχόμενο που θα έχει στον πυρήνα του το κοινωνικό ζήτημα όσο και μέσα από πολυμορφία στον αγώνα, τις καταλήψεις που θα ανοίγουν το πανεπιστήμιο στο λαό (με μαθήματα αλληλεγγύης σε μαθητές, συσκέψεις με σωματεία, πολιτικές εκδηλώσεις π.χ. με την Πρωτοβουλία ενάντια στο Ευρώ και την ΕΕ).


Υπό αυτό το πρίσμα και με βασικά συνθήματα: Κάτω τα μνημόνιο της Παιδείας, Ούτε ένα ευρώ για τις σπουδές μας, Κάτω το μαύρο μέτωπο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ-Χρυσή Αυγή, η ΕΑΑΚ απευθύνει κάλεσμα συστράτευσης και αγώνα σε όλη τη σπουδάζουσα νεολαία που πλήττεται από την αντιδραστική πολιτική αλλά και σε όλες τις δυνάμεις του κινήματος για άμεση πολιτική κλιμάκωση και κεντρική, δυναμική εμφάνιση του Φοιτητικού Κινήματος.

Στον κινηματικό σχεδιασμό επιδιώκουμε η κλιμάκωση να πάρει κεντρικά χαρακτηριστικά για το Φοιτητικό Κίνημα τόσο με διαδηλώσεις όσο και πολυμορφία στις δράσεις. Το Φοιτητικό και το μαθητικό κίνημα (ήδη σε αρκετά σχολεία έχουν ξεκινήσει καταλήψεις) να βγει, με πρώτο κεντρικό κόμβο τις 18 Οκτώβρη, μαχητικά στο προσκήνιο και να παλέψει για την ανατροπή των νέων βάρβαρων μέτρων. Στην κατεύθυνση αυτή και με τη λογική του Προγράμματος Πάλης που περιγράφουμε επιδιώκουμε τη συσπείρωση όλων των αγωνιζόμενων πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων για να μπορέσει το εκπαιδευτικό κίνημα να δώσει φωνή και στην νεολαία της εργασιακής περιπλάνησης και της ανεργίας.

Για την ΕΑΑΚ

Η συζήτηση για την ανοικοδόμηση της ΕΑΑΚ πρέπει να ανοίξει από τώρα στις οργανώσεις βάσης, με ορίζοντα το πανελλαδικό διήμερο που θα πραγματοποιηθεί στις αρχές του Νοέμβρη. Η νΚΑ πρέπει να πάρει την πρωτοβουλία των κινήσεων στα σχήματα και στην προετοιμασία του 2ημέρου με στόχο την εμβάθυνση της πολιτικής συμφωνίας της πτέρυγας και την δημοκρατική ανασυγκρότηση των διαδικασιών της. Αυτή η πρωτοβουλία δεν έρχεται ως κεραυνός εν αιθρία: είναι συνέχεια των προσπαθειών και των υπαρκτών βημάτων (με αντιφάσεις και αδυναμίες) που έγιναν στην τελευταία πανελλαδική διαδικασία, αλλά και μπροστά στη πρόκληση για την ΕΑΑΚ να ανταποκριθεί στα αναβαθμισμένα καθήκοντα της στη νέα εποχή για το φοιτητικό και νεολαιίστικο κίνημα. Συγκεκριμένα για τη φετινή διαδικασία προτείνεται το μοντέλο εισήγηση-διαδικασία-απόφαση/αποτίμηση να είναι ως εξής: 1) Το κείμενο που θέλουμε να αποτελέσει την εισήγηση του διημέρου, θα κατατεθεί, θα συζητηθεί και θα εγκριθεί από τις προδιημεριακές διαδικασίες σε όλες τις πόλεις 3 εβδομάδες πριν το διήμερο. Το κείμενο αυτό θα είναι ανοιχτό στον εμπλουτισμό με βάση τη συζήτηση των σχημάτων και τις τρέχουσες εξελίξεις. 2) Η πανελλαδική διαδικασία θα ξεκινάει με βάση αυτό το κείμενο και θα καταλήγει σε νέα συμπυκνωμένη γραπτή απόφαση κατάληξης της διαδικασίας η οποία θα εγκριθεί από το σώμα. 3) Επιδιώκουμε η πανελλαδική διαδικασία θα ορίσει την επιτροπή κειμένου του επόμενου πανελλαδικού διημέρου που θα αναλάβει τη συγγραφή της εισήγησης. Το αμφιθέατρο της πανελλαδικής διαδικασίας πρέπει να πάρει μορφή σώματος αποφασιστικού χαρακτήρα με αντιπροσώπευση των σχημάτων.


 

  • Για την παρέμβαση μας στα σχολεία


Α. Συνθήκες ανάπτυξης του μαθητικού κινήματος και της πρωτοπορίας του

Η κατάσταση στη μαθητική νεολαία καθορίζεται σε γενικές γραμμές από την κατάσταση που βιώνει συνολικά η νεολαία και η λαϊκή οικογένεια σήμερα. Ο μαθητόκοσμος δέχεται μια πρωτόγνωρη επίθεση στα μορφωτικά και εργασιακά του δικαιώματα, καθώς επηρεάζεται από όλα τα μέτρα ανεξαιρέτως είτε με άμεσο (νόμος για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια, κλείσιμο σχολείων, εφεδρείες κλπ) είτε με έμμεσο (δυσβάστακτη φορολογία, ανεργία, ασφαλιστικό κ.ά.) τρόπο.


Η βασική γραμμή του Κεφαλαίου και του πολιτικού του προσωπικού είναι η βίαιη κατάργηση των δικαιωμάτων και η αναπροσαρμογή των προοπτικών της νεολαίας στις συνθήκες της Κρίσης. Αυτή η γραμμή, επιβάλλει μια σειρά «μεταρρυθμίσεις» που σε συνδυασμό με παλιότερες αλλαγές, έρχονται σε αντίθεση με τις αντικειμενικές δυνατότητες της εποχής, ακυρώνουν τη δημιουργικότητα των μαθητών και τσαλακώνουν τα όνειρά τους για μάθηση, αξιοπρεπή εργασία και ζωή.


Ακόμα και η αντίληψή μας για το σύγχρονο μορφωτικό επίπεδο της νεολαίας ως πολύ πιο αναβαθμισμένο σε σχέση με μια προηγούμενο περίοδο δείχνει να κλονίζεται και για πρώτη φορά τις τελευταίες δεκαετίες και ένα σύγχρονο ρεύμα αμορφωσιάς και ανορθολογισμού άρρηκτα συνδεδεμένο με το ταξικό ζήτημα δείχνει να διαμορφώνεται. Η τάση αυτή δε σχετίζεται μόνο με ποσοτικούς παράγοντες που αφορούν στο στρώμα των μαθητών/ φοιτητών (μείωση των εισακτέων στην 3οβάθμια, στροφή στην τεχνική εκπαίδευση, εγκατάλειψη των σπουδών τόσο στα σχολεία όσο και στα Πανεπιστήμια), αλλά και με ποιοτικούς (μεθοδολογία σκέψης, έλλειψη διεπιστημονικής προσέγγισης, αδυναμία κατανόησης του φυσικού και κοινωνικού κόσμου ως ενιαίο κλπ).


Με νέο τρόπο, σχετιζόμενο και με την ανάδυση του φασιστικού ρεύματος στην κοινωνία, επανέρχεται το ιδεολογικό ζήτημα και στα σχολεία. Η θεμελιώδης αξία του καπιτ. συστήματος, ο ατομικός δρόμος, αν τις προηγούμενες δεκαετίες εμφανιζόταν με το πρόσωπο της «ανάπτυξης», του Χρηματιστηρίου των γιάπηδων της ΟΝΝΕΔ και της ν. ΠΑΣΟΚ, σήμερα στο έδαφος που διαμορφώνει η κρίση εμφανίζεται με το πρόσωπο του φασισμού, της Χ.Α. και της μάχης «εναντίον όλων».


Το ακόμα κραταιό ιδεολόγημα του ατομικού δρόμου όμως στην ιδιότυπη περίοδο που βιώνουμε συνδυάζεται και με μια αντιφατική αναζήτηση συλλογικότητας από την πλευρά της νεολαίας και των μαθητών. Η αναζήτηση αυτή με δεδομένη την ανεπαρκή διείσδυση της αριστεράς στη μαθητική νεολαία και ιδιαίτερα σε αυτή που προέρχεται από τα πιο λαϊκά στρώματα, συχνά μεταφράζεται σε στράτευση σε συμμορίτικου τύπου ομάδες της ΧΑ. Ιδιαίτερο παράδειγμα της αντιφατικότητας της περιόδου αποτελούν οι παρακαταθήκες που άφησε στα σχολεία η πρώτη εξέγερση στο έδαφος της κρίσης, ο Δεκέμβρης. Ο αγωνιστικός δρόμος της ανυπακοής και της διεκδίκησης, φαίνεται να υποχωρεί μπροστά στην συμμορίτικη λογική, που μπορεί να έχει λανσάρεται ακόμα και με «αντισυστημική» προβειά.


Β. Η δική μας παρέμβαση.

Παρά τα σημαντικά αποτελέσματα της δικής μας δουλειάς στο μαθητικό κίνημα τα τελευταία 2 χρόνια, οι προτεραιότητές μας περιορίστηκαν στην «προσπάθεια ενίσχυσης του μαθητικού κινήματος» και τη «δημιουργία μορφών συνύπαρξης και έκφρασης της νεολαίας με ενιαίο τρόπο». Παρότι η παρέμβαση στο στρώμα των μαθητών ιεραρχήθηκε αρκετά ψηλά από την οργάνωση στο τακτικό μας σχέδιο για τη συγκρότηση ενός αντικαπιταλιστικού ρεύματος στη νεολαία, οι πρωτοβουλίες μας δεν φαίνονταν να εντάσσονται σε ένα συνεκτικό σχέδιο, να υπηρετούνται πανελλαδικά και να απασχολούν με μόνιμο και σταθερό τρόπο τις συνεδριάσεις των ΟΒ και των οργάνων.


Αρχικά απαιτείται μια εκ νέου ιεράρχηση του πεδίου πάλης από την οργάνωση, στο σύνολό της. Η εκτίμηση της νΚΑ και του ΝΑΡ είναι ότι η μαθητική νεολαία μπορεί και πρέπει να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην προετοιμασία για την κοινωνική σύγκρουση που ωριμάζει. Αυτοτελώς η συγκρότηση του μαθητικού κινήματος σε αντικαπιταλιστική βάση, μπορεί:

  • να βοηθήσει στην επαφή μας με το πιο εκμεταλλευόμενο τμήμα της νεολαίας που δεν περνά τις πύλες του Πανεπιστημίου και συνήθως δεν προσεγγίζουμε ούτε στη δουλειά ούτε στη γειτονιά

  • να συνεισφέρει και στην υπόθεση του φοιτητικού κινήματος, στην εργατική του κατεύθυνση με πιο βαθιά, πιο πολιτικά, πιο κοντά στη στρατηγική χαρακτηριστικά.


 

  • να χρωματίσει συνολικά το εργατικό- λαϊκό κίνημα, με τη ζωντάνια και την ορμή της νεολαίας, να συνεισφέρει από τη σκοπιά της, με την αυτοτέλεια και σε ενότητα με την Εργ. Τάξη, στη Μαζική Λαϊκή Εξέγερση ενάντια στην επίθεση του Κεφαλαίου, της ΕΕ και της Κυβέρνησής τους.


Πέρα όμως από την ιεράρχηση της παρέμβασής μας στο μαθητόκοσμο, οφείλουμε να αλλάξουμε και τη μεθοδολογία αυτής. Η λογική της δημιουργίας σχημάτων και πρωτοβουλιών, από όπου σε ένα βάθος χρόνου εμφανίζονται οι πιο πρωτοπόροι σφοι και στρατεύονται στην υπόθεση της Κομμουνιστικής Επαναθεμελίωσης, έχει δείξει συγκεκριμένα όρια και αδυναμίες.


Η γραμμή αυτή δεν καθορίζεται από την σχέση πρωταρχικού- καθοριστικού, που χαρακτηρίζει τη διαλεκτική σχέση Οργάνωση- Κόμμα και Μέτωπο, υποτιμώντας τη δυνατότητα συγκρότησης πρωτοπορίας με κομμουνιστική κατεύθυνση στο μαθητικό κίνημα. Διαπνέεται ίσως από μια γραμμικότητα στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη διαδικασία συγκρότησης συνείδησης στη μαθητιώσα νεολαία και κάνει μια ευθεία μεταφορά του τρόπου παρέμβασης μας στα πανεπιστήμια, όπου αφ ενός οι συνθήκες είναι διαφορετικές αλλά πολύ περισσότερο ακόμα και στα πανεπιστήμια η μεθοδολογία αυτή φαίνεται να εμφανίζει αδυναμίες στις νέες συνθήκες.


Χρειάζεται, λοιπόν, να επεξεργαστούμε μια γραμμή που να διαλέγεται με τις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται για την μαθητική νεολαία οι όποιες χαρακτηρίζονται από εξοντωτικά ωράρια σπουδών, αντιφατική συγκρότηση συνείδησης στην οποία συνυπάρχουν τα πιο αντικοινωνικά χαρακτηριστικά της ανάδυσης του φασισμού αλλά και η πιο ελπιδοφόρα ωρίμανση συνειδήσεων που αναζητά όλο και πιο συνολικές απαντήσεις για την εποχή . Τα στοιχεία αυτά δημιουργούν ένα εκρηκτικό σκηνικό, στο οποίο πρέπει να αντιληφθούμε ότι τα όρια ανάμεσα στο «κίνημα» και το «μέτωπο» είναι πολύ πιο δυσδιάκριτα, όπως επίσης και αυτά ανάμεσα στο «μέτωπο» και την οργάνωση.


Γ. Η Κινηση Μαθητών «Che Guevara»


Με βάση τα παραπάνω και την απόφασή μας για «προγραμματική, πολιτική-θεωρητική και οργανωτική αναβάθμιση του ΝΑΡ και μετασχηματισμό του σε σύγχρονη εργατική κομμουνιστική οργάνωση της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης και απελευθέρωσης με βαθύτερη στρατηγική ενοποίηση.» αποφασίζουμε τη δημιουργία Κίνησης Μαθητών με τον τίτλο «Che Guevara».


Πρόκειται για μια πολιτικοσυνδικαλιστική κίνηση, που έχει ως στόχο να στρατεύσει τους πιο πρωτοπόρους μαθητές, αυτούς που πρωτοστατούν στις μάχες στα σχολεία τους απέναντι στις βάρβαρες πολιτικές τις κυβέρνησης, αυτούς που μάχονται στο αντιφασιστικό κίνημα, που αναζητούν τη μεγάλη αφήγηση της κοινωνικής χειραφέτησης και κινούνται σε μια κατεύθυνση πολιτικοποίησης με αντικαπιταλιστικά- κομμουνιστικά χαρακτηριστικά.


Όπως φαίνεται και από το όνομά της, η Κίνηση Μαθητών «Che Guevara» φιλοδοξεί να εμφανίσει στα σχολεία και τις γειτονιές ένα ρεύμα που εμπνέεται από τις πιο λαμπρές στιγμές του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα, την ΕΠΟΝ και τις μαθητικές νεολαίες την περίοδο της μαύρης αντίδρασης και της χούντας, διαμορφώνοντας μια σύγχρονη κομμουνιστική ταυτότητα στην πρωτοπορία της μαθητικής νεολαίας.


Η κίνηση από την αρχή της συγκρότησης της πρέπει να προσπαθεί να συγκροτεί σε επίπεδο πόλης( ή περιοχής για την Αθήνα), αυτοτελείς διαδικασίες των μαθητών- μελών της, με τη συμμετοχή και εποπτεία της αντίστοιχης μαθητικής επιτροπής της νΚΑ.

Οι διαδικασίες θα πρέπει να έχουν τους εξής στόχους:

  • ην κατάληξη σε ένα συγκεκριμένο σχέδιο για το μαθητικό κίνημα, τη στοχοθεσία του και το συντονισμό του. Η οργάνωση μαθητών θα πρέπει να πρωτοστατεί σε κάθε κινηματικό γεγονός παλεύοντας για τον ριζοσπαστικό προσανατολισμό του κινήματος, επιδιώκοντας παράλληλα τη δημιουργία μαθητικών σχημάτων- πρωτοβουλιών σε κάθε σχολείο ή περιοχή, στις οποίες θα καλούμε κάθε αγωνιστή μαθητή της ΑΝΑΤΡΣΥΑ, της αντικαπιταλιστικής αριστεράς συνολικά ή και της αυτονομίας σε συγκεκριμένες περιπτώσεις
  • Την πολιτικοποίηση των μαθητών- μελών της κίνησης στις βασικές έννοιες που διαμόρφωσαν και συνεχίζουν να διαμορφώνουν την ιδεολογία του κομμουνισμού. Την επαφή με σύγχρονα ρεύματα σκέψης που αναδύονται στους κόλπους της αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος.


Τα μέλη της Κίνησης Μαθητών «Che Guevara» δεν αποτελούν ντε φακτο μέλη της νΚΑ, αλλά επιδιώκεται μέσα από την πολιτική δουλειά να έχουμε στρατεύσεις του συνόλου αν γίνεται των μελών σε ένα βάθος χρόνου. Η Κίνηση Μαθητών θέλουμε να έχει πανελλαδικά χαρακτηριστικά, αυτοτελή παρουσία με δικό της site και στόχος είναι σε ένα βάθος χρόνου να αποκτήσει τα δικά της καθοδηγητικά- συντονιστικά όργανα αποτελούμενα σχεδόν εξολοκλήρου από μαθητές.


Δ. Βήματα συγκρότησης


Η συγκεκριμένη απόφασή μας για τη δημιουργία της κίνησης, δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να μας πανικοβάλλει, αλλά σε συνάρτηση με το συνολικό μας σχέδιο να προχωρήσουμε με σταθερά και αποφασιστικά βήματα στην κατεύθυνση αυτή.

Αρχικά απαιτείται υψηλή ιεράρχηση της πρωτοβουλίας μας από κάθε ΟΒ πανελλαδικά. Σε κάθε πόλη πρέπει να δημιουργηθεί όπου δεν έχει γίνει ήδη, μαθητική επιτροπή, που θα αποτελείται από μαθητές, μέλη της οργάνωσης σπουδάζουσας της νΚΑ, μέλη της οργάνωσης νέων εργαζομένων της νΚΑ, αλλά και κάποιον σφο εκπαιδευτικό από τις οργανώσεις του ΝΑΡ. Τα περισσότερα μέλη της επιτροπής θα πρέπει να έχουν ως βασικό καθήκον τους τη δουλειά τους στους μαθητές και να οργανωνουν καθημερινά τις παρεμβάσεις και τις πρωτοβουλίες μας, με μαζική εμφάνιση στα σχολεία, σχέδιο εκδηλώσεων, για τις οποίες η ύπαρξη Λεσχών μπορεί να βοηθήσει σημαντικά.

Ως πρώτα βήματα, να κινηθούμε σε τρεις κατευθύνσεις:

  • Κάλεσμα για πανεκπαιδευτικό- πανεργατικό ξεσηκωμό για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης, για την κατάκτηση των σύγχρονων μορφωτικών, εργασιακών δικαιωμάτων και τις ελευθερίες της εποχής μας.


 

  • Πάλη για ένα σχολείο των αναγκών μας, όχι υποταγμένο στις ανάγκες υπέρβασης της κρίσης από την σκοπιά του κεφαλαίου, αλλά ένα σχολείο που να ανταποκρίνεται στις αντικειμενικές δυνατότητες της εποχής

  • Συγκρότηση της Κίνησης Μαθητών «Che Guevara» με βάση τη λογική και το σκεπτικό που περιγραφηκε


ΓΙΑ ΤΙΣ ΛΕΣΧΕΣ ΤΩΝ ΑΝΑΙΡΕΣΕΩΝ

Οι «Πολιτιστικές λέσχες Αναιρέσεις - Τάσος Κοζανιτάς», επιδιώκουμε να αποτελέσουν ένα πόλο αναφοράς και ένα ζωντανό παράδειγμα, το οποίο θα επεκταθεί, εμπνέοντας χώρους αντικαπιταλιστικής πολιτιστικής και μορφωτικής παρέμβασης σε όλες τις πόλεις που έχουμε συγκροτημένες δυνάμεις, σε περιοχές της Αθήνας όπου είτε υπάρχουν ήδη στέκια των κινήσεων πόλης, είτε άλλες μορφές, αλλά και σε εργασιακούς χώρους, σωματεία, σχολές κλπ, προσπάθειες οι οποίες μπορούν να πολλαπλασιαστούν. Χρειαζόμαστε χώρους μόνιμης και τακτικής λειτουργίας οι οποίοι θα οργανώνουν πολιτιστικές εκδηλώσεις ευρύτατου χαρακτήρα, εκδηλώσεις για την επιστήμη και την ιστορία και μια σειρά παρεμβάσεων που θα ανεβάζουν το πολιτιστικό και μορφωτικό επίπεδο της οργάνωσης, του δυναμικού της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, των εργαζόμενων και της νεολαίας και θα αναδεικνύουν την κριτική και ριζοσπαστική δημιουργία και έκφραση.


Στόχος μας είναι η διαμόρφωση ενός πανελλαδικού δικτύου τέτοιων χώρων που θα συμβάλλουν «στο ζήτημα του γενικότερου πολιτιστικού πολέμου απέναντι στην σκοταδιστική εκστρατεία του κεφαλαίου και στην αναγέννηση ενός νέου εργατικού διαφωτισμού», σε σύνδεση με την προσπάθεια ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος και του κινήματος νεολαίας και σε διασύνδεση με όλες τις προσπάθειες πολιτιστικής κριτικής και ριζοσπαστικής δημιουργίας. Σε αυτά τα πλαίσια η «λέσχη» θα διαμορφώσει διακήρυξη για το απελευθερωτικό πολιτισμό της εποχής μας.

Tο εγχείρημα των λεσχών μπορεί να γίνει ένας κρισιμότατος κρίκος στην παρέμβαση του ΝΑΡ, της νΚΑ και ευρύτερα της επαναστατικής Αριστεράς στη νεολαία και τους εργαζομένους, ένα ζωντανό εργαστήρι επεξεργασίας, συγκρότησης, εξόρμησης των επαναστατικών ιδεών και του λεγόμενου "δεύτερου πολιτισμού".

Οι λέσχες έχουν κέντρο βάρους την παρέμβαση στα ζητήματα των αξιών και της θεωρίας, του πολιτισμού και της ιστορίας - ζητήματα που αποκτούν ιδιαίτερη κρισιμότητα ειδικά στη νεολαία και ειδικά στη σημερινή εποχή της ιστορικής κρίσης του καπιταλισμού και της αντιδραστικής στρατηγικής του για την υπέρβασή της. Πρόκειται για ζητήματα καίριας και όχι δευτερεύουσας σημασίας, που συμπληρώνουν, ολοκληρώνουν, βαθαίνουν -και δεν συμπληρώνουν απλώς - την πολιτική και συνδικαλιστική παρέμβαση, ούτε την υποκαθιστούν.

Οι λέσχες μπορεί και πρέπει να είναι ένα πεδίο συσπείρωσης ενός ευρύτερου δυναμικού που αναζητά και πράττει σε αυτούς τους τομείς σε εργατική, αντικαπιταλιστική κι επαναστατική κατεύθυνση. Δεν μπορεί να είναι απλώς μια λέσχη της νΚΑ και του ΝΑΡ. Οργανώνει τις δραστηριότητες της έχοντας στη φιλοσοφία της να είναι στα πεδία που δραστηριοποιείται, ότι και η αντικαπιταλιστική πτέρυγα στο κίνημα: πολύμορφη, ενοποιητική για διάφορες ριζοσπαστικές τάσεις, αλλά και με προσπάθεια ηγεμονικής παρουσίας της επαναστατικής-κομμουνιστικής αντίληψης. Με αυτή την έννοια, ήδη από το ξεκίνημά τους οι Λέσχες πρέπει να συσπειρώσουν ρεύματα και αγωνιστές της ευρύτερης αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής πολιτιστικής και θεωρητικής αναζήτησης. Παράλληλα, στο σχεδιασμό, στις εκδηλώσεις, στις επιλογές προσκεκλημένων, στον τρόπο λειτουργίας, στη γενική συνέλευση κ.λπ. οφείλει σταθερά να έχει τέτοιο κριτήριο. Επιδίωξη μας είναι το να είναι η Λέσχη φιλόξενος τόπος συνάντησης, "έδρα" και χώρος αλληλεπίδρασης διάφορων συλλογικοτήτων που δραστηριοποιούνται στους τομείς αυτούς. Με άλλα λόγια να είναι «το στέκι των πρωτοποριών».

Παράλληλα με τη λειτουργία τους οφείλουν να αποτελούν και μια μικρογραφία της αντίληψής μας για την άλλη κοινωνία, το κόμμα και το μέτωπο. Να συνδυάζουν τη θέση, την άποψη με το διάλογο, την αναζήτηση, την καινοτόμα σκέψη και δράση. Να δοκιμάζουν, να διορθώνουν, να αναπτύσσουν τους τομείς δράσης τους. Να ενσωματώνουν -δίνοντάς τους κι ένα συγκεκριμένο στίγμα- μια σειρά ανθρώπινες δραστηριότητες, να καλλιεργούν το πνεύμα της αλληλεγγύης, της συλλογικότητα, της εργατικής ηθικής.


Τέλος θα έχουν μια ευρύτερη κοινωνική και ψυχαγωγική διάσταση, λειτουργώντας και σαν χώρος συνάντησης, καφέ, ποτού και ψυχαγωγίας με πάρτι κλπ, συμβάλλοντας στο σημαντικότατο ζήτημα προτάσεων διασκέδασης που θα συνδυάζουν την οικονομία με την ουσία. Λαμβάνοντας υπόψη την εμπειρία της λειτουργίας του κάμπινγκ και την γενικότερη ωρίμανση του ρεύματος και της νεολαίας σε τέτοια ζητήματα, θα επιδιώκει τη στήριξη της στη εθελοντική εργασία των μελών της ν.Κ.Α. και του ΝΑΡ.

Για την ουσιαστική εκκίνηση της λέσχης στην Αθήνα και τη διαμόρφωση του προγράμματός της.

Σε αυτά τα πλαίσια η κατεύθυνση που προτείνεται παρακάτω, έχει ως κριτήριο το να προσεγγιστούν και να ανοιχτούν τομείς δουλειάς και θέματα που άπτονται της γενικής επικαιρότητας, μέσα από πρωτοβουλίες και διαδικασίες που θα συνδυάζουν την πολιτιστική, θεωρητική, μορφωτική-επιστημονική και ιστορική διάσταση. Το κύριο πρόγραμμα θα διαμορφώνεται ως ένας θεματικός κύκλος ο οποίος θα κρατά περίπου 2 μήνες. Στόχος του είναι το να έχει αποκτήσει το δυναμικό των οργανώσεων μας και ευρύτερα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς μια ισχυρή και πολυεπίπεδη γνώση του θέματος, να έχει ενισχυθεί ο συλλογικός διανοούμενος που λέγεται ΝΑΡ και νΚΑ, να έχουν προσεγγιστεί πλευρές που μέχρι τώρα έχουμε αδυναμίες και ελλείμματα, να έχει αξιοποιηθεί ένας, όσο γίνεται περισσότερο, ευρύς κύκλος διανοούμενων, καλλιτεχνών και αγωνιστών και βέβαια να μπορούμε να αποτιμούμε μαζικές διαδικασίες και ένταξη νέων και εργαζομένων στη δουλειά της λέσχης και της οργάνωσης συνολικά. Οι 2 πρώτοι προτεινόμενοι κύκλοι αφορούν τις θεματικές της κρίσης και του φασισμού.

Πρόκειται για μια φιλόδοξη προσπάθεια, η οποία θα δράσει σε πολλαπλές κατευθύνσεις με στόχους :

  • Την άνοδο του γενικό πολιτιστικού και μορφωτικού επίπεδο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και ευρύτερων κομματιών της νεολαίας και των εργαζομένων.

  • Την συμβολή στην αναγκαία πολιτιστική – αξιακή αντεπίθεση της νεολαίας και των εργαζομένων

  • Την συνδιαμόρφωση μιας νέας πολιτιστικής και θεωρητικής πρωτοπορίας. Ιδιαίτερα κρίσιμη είναι η συσπείρωση ενός ευρύτερου δυναμικού νέων αλλά και μεγαλύτερων ανθρώπων με θεωρητική ενασχόληση, ιστορικών, επιστημόνων κλπ.

  • Την σύνδεση και την προσπάθεια επίδρασης στους νέους δημιουργούς και στο έργο τους.

  • Την ανάδειξη και συνδιαμόρφωση νέων πολιτιστικών τάσεων και καλλιτεχνικών ρευμάτων.


Για τη λειτουργία της λέσχης και τον σχεδιασμό της

Θα υπάρχουν πολιτικοί υπεύθυνοι τόσο από το γραφείο από τα ότγανα τόσο της νΚΑ όσο και του ΝΑΡ. Ωστόσο στόχος και μέτρο επιτυχίας για τη λέσχη θα είναι η συμμετοχή των μελών της οργάνωσης και ευρύτερων αγωνιστών, καλλιτεχνών και διανοουμένων, οι οποίοι θα συγκροτούν την γενική συνέλευση της λέσχης. Προτείνεται συγκρότηση 3 διακριτών και ανοιχτών στη συμμετοχή, τμημάτων της συνέλευσης: α) το πολιτιστικό τμήμα, στα πλαίσια του οποίου θα διαμορφωθούν η κινηματογραφική, θεατρική, μουσική, λογοτεχνική κλπ ομάδα. β) Το «μαρξιστικό εργαστήρι» που θα οργανώνει τις θεωρητικές δραστηριότητες της λέσχης και γ) το τμήμα ιστορίας σαν ιδιαίτερη πλευρά του μαρξιστικού εργαστηριού, το οποίο και θα συμβάλλει στην μεγάλη διαπάλη που διεξάγεται γύρω από τα ιστορικά ζητήματα από μαρξιστική – αντικαπιταλιστική σκοπιά.

Από τις αρχές του Σεπτέμβρη έχει συγκροτηθεί οργανωτική επιτροπή της λέσχης με στόχο την επανεκκίνηση της λειτουργίας της, διαδικασία που περιλαμβάνει από τη μία τη διαμόρφωση του χώρου έτσι ώστε και να μπορεί να υπηρετεί τους παραπάνω στόχους σε θεωρία και πολιτισμό αλλά και να μπορεί να αποτελεί ένα μόνιμο στέκι, σημείο αναφοράς με ψυχαγωγικό χαρακτήρα στα πλαίσια της δικής μας αισθητικής, πολιτικής και πολιτισμικής πρότασης. Περιλαμβάνει ακόμη τη δημιουργία των πρώτων σεμιναρίων, εκδηλώσεων και ομάδων εργασίας στα πλαίσια των τριών τομέων (πολιτισμός, θεωρία – ιστορία). Ενδεικτικά αναφέρεται ότι μέχρι τώρα έχει υπάρξει ενδιαφέρον και προγραμματισμός για τη δημιουργία ομάδας και σεμιναρίων φωτογραφίας, θεάτρου, κινηματογράφου και μουσικής. Όσον αφορά τα σεμινάρια μελέτης, προτείνονται: σεμινάριο μελέτης του «Κεφαλαίου», «βασικών στοιχείων πολιτικής οικονομίας», του περάσματος από τον ουτοπικό στον επιστημονικό σοσιαλισμο – «Ο κομμουνισμός από τον 19ο στον 21 αιώνα».


Στη δραστηριότητα "Βιβλίο του μήνα", προτείνεται να συζητηθούν δύο βιβλία με επίκαιρο χαρακτήρα, ένα κλασικό κι ένα σύγχρονο, σε ημερομηνίες που θα καθοριστούν από το πρόγραμμα: Το Νοέμβριο το Κράτος και Επανάσταση (για να δούμε τα περί εξουσίας, κυβέρνησης κ.λπ που συζητιούνται πολύ). και το Δεκέμβριο το Ρωγμές στον Καπιταλισμό του Χόλογουέι που αφορά πλευρές μιας συζήτησης που είναι επίκαιρη και μας αφορά παρόλο που βρισκόμαστε σε διαφωνία με το πολιτικό – θεωρητικό της συμπέρασμα.

Στη θεματική της κρίσης, μπορούμε να εντάξουμε 2-3 συζητήσεις από τις εξής: Οι εμπειρίες των αγώνων στην ευρώπη και τον κόσμο σε εποχή κρίσης - Γιατί διογκώθηκε και τι ρόλο παίζει το τραπεζικό/χρηματοπιστωτικό σύστημα - Ρόλος και χαρακτηριστικά του χρέους στην εποχή της κρίσης - Οι ενδοϊμπεριαλιστικές συγκρούσεις στον πλανήτη σε εποχή κρίσης - Πειράματα αυτοδιαχείρισης σε περιόδους κρίσης.

Σαν στόχος εκκίνησης – εγκαινίων της λέσχης με αυτή τη λειτουργία έχει τεθεί η 19η Οκτωβρίου όπου θα πραγματποιηθεί και η πρώτη της συνέλευση. Γίνεται προσπάθεια να είμαστε έτοιμοι από πλευράς χώρου. Το αργότερο θέλουμε να είμαστε έτοιμοι πριν την 28η Οκτώβρη όπου και μπαίνει σχεδιασμός για εκδηλώσεις με θέματα την ιστορική ανασκόπηση του τι πραγματικά ισχύει όσον αφορά το «όχι» του λαού, το καθεστώς Μεταξά, την αντίσταση, το ΕΑΜ, τους ταγματασφαλίτες κλπ. , τις παρελάσεις, τη μάχη του ΕΑΜ για την επιβίωση του λαού το μαύρο χειμώνα του ’44 κλπ.