Απόφαση Κεντρικού Συμβουλίου της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση 10 / 07 /2011

 

Περιεχόμενα

 

1. Εκτίμηση της πολικής περιόδου

 

Πέντε χρόνια μετά τον φοιτητικό Μάη – Ιούνη του 2006, οι συγκλονιστικές 45 ημέρες του παλλαϊκού Μάη – Ιούνη του 2011 συνέθεσαν ένα πολιτικό γεγονός τεράστιας πολιτικής σημασίας, το οποίο θα μείνει στην Ιστορία της πάλης των τάξεων και σταθμός στο ελληνικό εργατικό κίνημα. Η περίοδος αυτή σφραγίστηκε απ’ την μαζική, αποφασιστική και παρατεταμένη είσοδο στο προσκήνιο του αγωνιζόμενου λαού και της νεολαίας. Οι πολιτικές εξελίξεις επιταχύνθηκαν με καταλύτη την τεράστια άνοδο της παρέμβασης του λαϊκού παράγοντα, των εκατοντάδων χιλιάδων εργαζόμενων και νέων που διαδηλώνουν στις πλατείες και τους δρόμους, τις απεργίες και τις βαθιές πολιτικές και ιδεολογικές διεργασίες που λαμβάνουν χώρα στον κόσμο της εργασίας. Ζούμε κάποιες από εκείνες τις στιγμές που ο ιστορικός χρόνος συμπυκνώνεται, που σημαδεύουν μακροπρόθεσμα τις συνειδήσεις και τους συσχετισμούς, διαμορφώνουν ιστορικές τάσεις και ρεύματα. Βρισκόμαστε στην απαρχή μιας διαδικασίας ικανής να επιφέρει ριζική αλλαγή του κοινωνικού, ιδεολογικού και πολιτικού συσχετισμού δυνάμεων, μπροστά στη δυνατότητα μιας ιστορικής μετακίνησης στις συνειδήσεις εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, μιας νέας μεταπολίτευσης και δημιουργίας ευνοϊκότερων όρων για μια επανεξόρμηση των σύγχρονων κομμουνιστικών ιδεών.

Η λαϊκή αφύπνιση με τις πρωτοφανώς μαζικές συγκεντρώσεις ύστερα από τόσα χρόνια συντριπτικής αστικής ηγεμονίας, και σε συνθήκες ολοκληρωτικού καπιταλισμού, δε θα μπορούσε να μην έχει αντιφατικά χαρακτηριστικά και ταυτόχρονα – όπως σε κάθε περίπτωση – θα περιλάμβανε διαπάλη διαφορετικών πολιτικών γραμμών και σχεδίων. Είχαμε όμως εκτιμήσει ,από την πρώτη στιγμή των κινητοποιήσεων, τη συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση, το κοινωνικό βάθος και άρα την δυναμική που θα μπορούσε κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες επίδρασης του υποκειμενικού παράγοντα, να αποκτήσει αυτό το κίνημα. Το γεγονός ότι στον πυρήνα του αναδυόμενου κινήματος βρίσκεται το κοινωνικό πρόβλημα δε θα μπορούσε με μονοσήμαντο τρόπο να οδηγήσει στην εκδήλωση της απάντησης με τον ακριβή τρόπο που εμείς πιθανόν θα σχεδιάζαμε. Οφείλουμε όμως να αναγνωρίσουμε πως το κίνημα απέκτησε ένα «αριστερόστροφο πρόσημο», αποτέλεσμα της δικής μας παρέμβασης και της γενικότερης επίδρασης των ιδεών της Αριστεράς. Φυσικά, παράλληλα εντός του κινήματος υπάρχουν ισχυρές αντιπολιτικές, ή αταξικές, πατριωτικές ακόμα και ανοιχτά εθνικιστικές – αντιδραστικές τάσεις.

Το βασικό σημείο αυτής της φάσης αναμέτρησης ήταν η εκρηκτική συνύπαρξη του «κινήματος των πλατειών» με τους απεργούς της 15ης και της 28ης-29ης Ιούνη που προκάλεσε ισχυρούς τριγμούς στο πολιτικό σύστημα, δημιούργησε όρους πολιτικής κρίσης. Οδήγησε την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ απ’ την «μισή παραίτηση» στην αναζήτηση και την διαμόρφωση όρων ενός κοινωνικού και πολιτικού πραξικοπήματος και συνέχισης του κοινωνικού πολέμου υπό τον τίτλο «οικουμενική κυβέρνηση». Αυτήν διαδέχθηκε ο ανασχηματισμός και τελικά υπό το κράτος αυτού του πανικού οδηγήθηκαν στο διήμερο όργιο καταστολής απέναντι στον «εχθρό λαό» για να πετύχουν την υπερψήφιση του Μεσοπρόθεσμου και του εφαρμοστικού νόμου, γνωρίζοντας πολύ καλά πως βαδίζουν σε «κοινωνικό ναρκοπέδιο», πως ο αγωνιζόμενος λαός δεν είναι διατεθειμένος να αφήσει στη μέση τον αγώνα που ξεκίνησε μήνες τώρα για την ανατροπή αυτής της πολιτικής.

Η ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου και η ηρωική μάχη του Λαού της Αθήνας και των μεγάλων πόλεων της χώρας σηματοδοτούν το τέλος ενός κύκλου αλλά και μια νέα αρχή μιας συγκλονιστικής πορείας του εργατικού κινήματος που άνοιξε πριν ενάμιση χρόνο, όταν ξεκινούσε ο παρατεταμένος αγώνας ενάντια στην προσπάθεια του ελληνικού κεφαλαίου να φορτώσει την κρίση στην πλάτη του λαού, με τα Σταθεροποιητικά Προγράμματα της ΕΕ και μετά με το σφαγείο κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ– ΕΕ – ΔΝΤ. Το πρελούδιο της κοινωνικής ανάτασης καταγράφηκε το Δεκέμβρη του 2008, τότε που εκτιμούσαμε πως η εξεγερμένη νεολαία δεν αποτελεί παρά τον πιο ευαίσθητο δέκτη κι αυθεντικό εκφραστή μιας διάχυτης κοινωνικής δυσφορίας εξ αιτίας της χωρίς έλεος και τέλος λιτότητας, της πολιτικής τσακίσματος του εργατικού κινήματος και κατακρεούργησης των δικαιωμάτων και κατακτήσεων χρόνων.

Στο διάστημα αυτό το εργατικό κίνημα εμφανίζεται, μέσα στην ανισομετρία του, ακολουθώντας μια σπειροειδή ανοδική πορεία πολιτικοποίησης και δράσης. Οι πρώτες μάχες αυτού του κινήματος δεν κατάφεραν να αποτρέψουν την ψήφιση του Μνημονίου πέρσι και του Μεσοπρόθεσμου φέτος, ούτε να ανατραπεί από τα κάτω η κυβέρνηση του μνημονίου και κάθε επίδοξος διαχειριστής του. Παρόλα αυτά όμως το κίνημα πέτυχε ήδη σημαντικές απώλειες της αστικής πολιτικής και των πολιτικών της εκπροσώπων. Η διαρκώς αναπτυσσόμενη δύναμη του ακόμα αδυνάτου (του εργατικού κινήματος και του λαϊκού παράγοντα) και η ολοένα και πιο έντονα καταγεγραμμένη αδυναμία του ακόμα δυνατού (κυβέρνηση, αστικός συνασπισμός εξουσίας) αποτελούν μια καθοριστική τομή στην πολιτικο-κοινωνική σύγκρουση, που διαπερνά όλα τα επίπεδα του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού με διεθνείς επιδράσεις. Οι απώλειες της αστικής πολιτικής και του αστικού στρατοπέδου έγκεινται κυρίως στο γεγονός πως αυτός ο αυθεντικός λαϊκός ξεσηκωμός:

  • Ανέτρεψε το πνιγηρό κλίμα του δήθεν μονόδρομου της προωθούμενης αστικής πολιτικής.

  • Νομιμοποίησε την αναζήτηση, με όρους ενός νέου πολιτικού και κοινωνικού ριζοσπαστισμού, μιας άλλης πολιτικής, στοιχεία της οποίας εμφανίζονται στις ανακοινώσεις των πλατειών, σωματείων, συλλογικοτήτων και κομμάτων.

  • Επανέφερε και ανάδειξε τη αξία του αγώνα που διεξάγεται έξω από το Κοινοβούλιο, μεταφορικά και κυριολεκτικά.

  • Επιδίωξε την άσκηση πολιτικής για το σύνολο του λαού και όχι για το κάθε τμήμα του, ανοίγοντας σε πλατιές μάζες κεντρικά πολιτικά ερωτήματα.

  • Εμφάνισε μαχητικότητα, αποφασιστικότητα και διάρκεια αλλά και αντιφατικά στοιχεία πολιτικής τοποθέτησης συνολικά απέναντι στο σημερινό σάπιο πολιτικό σύστημα, ενώ εμφάνισε και φύτρα νέων λαϊκών οργάνων.

  • Νομιμοποίησε την πλατιά λαϊκή πλέον άρνηση του χιλιοπληρωμένου καπιταλιστικού χρέους και την άρνηση πληρωμής του.

  • Ενίσχυσε ένα διεθνισμό που ριζώνει στο δικαίωμα και υποχρέωση του αγωνιζόμενου λαού να προστατεύει τη ζωή του στην χώρα του, ως προϋπόθεση ώστε να μπορεί να κατανοεί και να αντλεί δύναμη από των αγώνα και άλλων λαών που μάχονται για την υπεράσπιση της δικής τους ζωής στον τόπο τους.

  • Επανέφερε τον προβληματισμό σε σχέση με τη θέση και το ρόλο της Ελλάδας στους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς, ενισχύοντας το μέτωπο ενάντια στην ξεφτισμένη πλέον Ευρωπαϊκή Ένωση. Καθοριστικό ρόλο στη τοποθέτηση του λαού παίζει το καθεστώς επιτήρησης που έχει επιβληθεί από τον τρόικα, με πρωτεύοντα το ρόλο της ΕΕ.

  • Ενίσχυσε την έμπρακτη αλληλεγγύη μεταξύ των συναγωνιστών.

  • Δραστηριοποίησε τις μεγάλες και μικρές ιστορικές μνήμες, τις αγωνιστικές εμπειρίες και τις ιδεολογικές αναπαραστάσεις από την πρόσφατη ιστορία των ταξικών του λαού μας.

  • Το κίνημα αυτό είναι το πρελούδιο βαθύτερων εργατικών εξεγέρσεων στη νέα εποχή της πρωτόγνωρης ανάπτυξης και πρωτοφανούς καθήλωσης των παραγωγικών δυνάμεων και πρώτα απ όλα της εργατικής τάξης. Από την άποψη αυτή συνδέεται με τη γενικότερη λαϊκή αφύπνιση των δυνάμεων της εργασίας στη λεκάνη της Μεσογείου, με τη κινητικότητας και αγωνιστική έξαρση από τις ΗΠΑ ως την Ιαπωνία, την Τυνησία και τη Συρία.

 

2. Οι πολιτικές δυνάμεις

Σε αυτό το πεδίο το αστικό στρατόπεδο, έχοντας επίγνωση πως η υπάρχουσα Κυβέρνηση είναι ιδιαιτέρως φθαρμένη και αδύναμη, απεργάζεται διάφορα σενάρια αναδόμησης του υπάρχοντος σάπιου πολιτικού συστήματος. Η κοινοβουλευτική μορφή μετατρέπεται σε απλό περίβλημα της προώθησης με τον πιο ωμό τρόπο των συμφερόντων του κεφαλαίου και των αγορών. Η εφαρμοζόμενη αστική πολιτική δυσκολεύει εξαιρετικά την πολιτική συναινέσεων και κοινωνικών συμμαχιών με λαϊκά στρώματα που θα διαμεσολαβούνται από αστικά κόμματα μαζών, έστω και με την εκφυλισμένη πελατειακή μορφή της μεταπολιτευτικής περιόδου. Το πολιτικό σύστημα μπαίνει σε φάση παρατεταμένης κρίσης από τις συνήθεις σχέσεις εκπροσώπησης και τους κανόνες του μεταπολιτευτικού κοινοβουλευτισμού και εξελίσσεται σε ένα κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό, που στηρίζεται σε ένα αστυνομικό κράτος. Ακριβώς επειδή ξεπετά βίαια και απότομα στον τέταρτο κόσμο της φτώχειας και της ανέχειας μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, εσωτερικεύει ένα πρωτόγνωρο αυταρχισμό, εξελίσσεται όχι ως εκτροπή ή ανωμαλία αλλά ως πολιτική μετάλλαξη προς μια σύγχρονη ολοκληρωτική αστική Δημοκρατία.

Παρά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, η κατάσταση στην Ελλάδα, στην Ευρώπη («υποβάθμιση» της Πορτογαλίας), αλλά και διεθνώς δεν δείχνει καμία τάση σταθεροποίησης, πολύ περισσότερο ανάκαμψης. Όλα δείχνουν ότι τα επεισόδια της κρίσης και της ύφεσης θα επανέλθουν ακόμα πιο έντονα. Νέα «πακέτα» θα απαιτηθούν, η κοινωνική και πολιτική αναμέτρηση θα επανέλθει σύντομα. Το σύστημα αναζητά ευρύτερη πολιτική στήριξη της θεραπείας σοκ, γι΄ αυτό και επιμένει στην ανάγκη της ευρύτερης συναίνεσης μεταξύ των αστικών κομμάτων, τεχνοκρατών κλπ. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα «βγάλει τη βρωμοδουλειά» αλλά θα καταρρεύσει σύντομα διότι δεν έχει πλέον κοινωνική βάση.

Η ΝΔ εμφανίζεται ως ο επόμενος διαχειριστής των νέων πακέτων της αντιλαϊκής επίθεσης (δηλώσεις Σαμαρά στη Μέρκελ για ένα νέο σχέδιο κλπ). Επιλέχθηκε η τακτική προστασίας του έτερου πυλώνα του αστικού συνασπισμού εξουσίας. Η ΝΔ δεν συμμετείχε στη συγκυβέρνηση προκειμένου να διασφαλίσει ότι δεν θα έχει κυβερνητική φθορά και θα μπορέσει να αποτελέσει εναλλακτικό σενάριο διαχείρισης της ίδιας πολιτικής. Η υποτιθέμενη αντιπολίτευσή της και η «αντίσταση» στην πίεση της ΕΕ για συναίνεση, γκρεμίζεται όταν στην ψηφοφορία για τον εφαρμοστικό νόμο του μεσοπρόθεσμου ψηφίζει πάνω απ’ τα μισά άρθρα ενώ ταυτόχρονα στις διακηρύξεις της (βλ. Ζάππειο ΙΙ) υιοθετεί ακόμη πιο επιθετικές για τους εργαζόμενους και τη νεολαία πολιτικές θέσεις. Ο λαϊκίστικος «αντιμνημονιακός» νεοδημοκρατικός λόγος εκπορεύεται από την ανάγκη για μικρότερη φορολόγηση του κεφαλαίου, επέκταση των ιδιωτικοποιήσεων και του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου (την πατρότητα των οποίων διεκδικεί με πάθος η ΝΔ), εκποίηση της δημόσιας γης, και για περεταίρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων.

Το ΛΑΟΣ, αφού ψήφισε το μνημόνιο και εντάσσεται πλήρως στην αστική στρατηγική για την υπέρβαση της κρίσης, παριστάνει την αντιπολίτευση για να ανεβάσει τα εκλογικά ποσοστά του, συνδεόμενο και ενισχύοντας τα πιο συντηρητικά και εθνικιστικά αντανακλαστικά της κοινωνίας Η επιμονή του στην αντιμνημονιακή ρητορική συνδέεται κυρίως με την προσπάθεια εκτόνωσης της αυξανόμενης πίεσης σημαντικών τμημάτων της κοινωνικής βάσης της ΝΔ.

Η χρεωκοπία της αστικής πολιτικής είναι πλέον εμφανής σε όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας, που αντιλαμβάνονται ότι δεν υπάρχει φως στο βάθος του τούνελ της κυβερνητικής πολιτικής, παρά μόνο εξαθλίωση. Εκτός από το στρατηγικού χαρακτήρα χτύπημα του κόσμου της εργασίας πλήττονται τα συμφέροντα ολοένα και περισσότερων μεσαίων-μικροαστικών στρωμάτων. Διαμορφώνεται υπό αυτές τις συνθήκες ένα κοινωνικό ρεύμα, (αυτό που με διαφοροποιήσεις και αντιφάσεις τοποθετείται υπέρ της μείωσης του «χρέους», της διαφάνειας / κάθαρσης / τιμωρίας των ενόχων, της μείωσης της φορολογίας, των εισφορών προς το κράτος και συχνά αναζητά και έναν «τίμιο – άφθαρτο» φορέα πολιτικής εκπροσώπησης για τη σωτηρία της χώρας) η διαπάλη για την πολιτική εκπροσώπηση του οποίου χαρακτηρίζει σήμερα το πολιτικό σκηνικό. Πρωταγωνιστικό ρόλο έχει το ΛΑΟΣ, αλλά και άλλες πρωτοβουλίες λαϊκών εθνικοανεξαρτησιακών μετώπων (Σπίθα κ.ά.), πολιτικοί φορείς οι οποίοι δεν πρέπει να υποτιμηθούν, ακριβώς επειδή εδράζονται στο πιο πάνω κοινωνικό έδαφος. Υπό αυτήν την πίεση και δυνάμεις της αριστεράς επιδιώκουν να επικοινωνήσουν με αυτά τα κοινωνικά κομμάτια με λάθος τρόπο, αρκούμενες στο να τα προσεταιριστούν και όχι να τα μετασχηματίσουν.

 

Τώρα που είναι φανερό ότι μεγάλο τμήμα λαϊκών στρωμάτων αποστοιχίζεται από τα αστικά κόμματα οι διεργασίες στον ευρύτερο χώρο της κεντροαριστεράς εντείνονται χωρίς, προς το παρόν, ορατά αποτελέσματα. Το ΑΡΜΑ πολιτών συγκροτείται και θα παρέμβει στις εξελίξεις και τις εκλογές ως ανάχωμα των διαρροών στον χώρο του ΠΑΣΟΚ και κέντρο συσπείρωσης των κομματικών δυνάμεων που αποσυντίθενται. Σε εξέλιξη βρίσκονται και νέες –μετά το Μητρόπουλο- προσπάθειες «συνάντησης» του ΣΥΝ με το σοσιαλιστικό χώρο αυτή τη φορά με πασοκικα κέντρα πρώην αριστερών κλπ

Σ’ αυτό το εκρηκτικό τοπίο η καθεστωτική Αριστερά επανεπιβεβαίωσε τα όρια της. Απέδειξε για άλλη μια φορά πως κυρίως δεν θέλει, αλλά ούτε και μπορεί να συμβάλλει στην γενίκευση, την πολιτικοποίηση και την κλιμάκωση του λαϊκού ξεσηκωμού. Με την στάση της απέναντι στον λαϊκό ξεσηκωμό αποκάλυψε το βαθειά κοινοβουλευτικό χαρακτήρα της ταυτόχρονα με την ηττημένη λογική της. Με προκλητικό τρόπο επένδυσε στην αξιοποίηση του κινήματος για την άνοδο του ποσοστού της, υποτιμώντας την ιστορική ευκαιρία του κινήματος να αποκτήσει επιθετικό προβάδισμα και να ανατρέψει αυτήν την κυβέρνηση και μαζί την πολιτική της και επόμενους επίδοξους διαχειριστές.

Το μεν ΚΚΕ την ίδια στιγμή που ασκεί κριτική στο αίτημα για πτώση της Κυβέρνησης απ’ τα κάτω, ζητιανεύει απ’ το ΠΑΣΟΚ εκλογές, αποθεώνοντας επί της ουσίας τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς. Ταυτόχρονα δια στόματος Παπαρήγα, η έξοδος απ’ το ευρώ θα ήταν καταστροφική ενώ δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ φυγομάχησαν, ήταν εκκωφαντικά απούσες κατά την διάρκεια της ηρωικής διήμερης μάχης που έδωσε ο ηρωικός απεργός λαός με τις κρατικές και παρακρατικές ορδές. Ο δε Συνασπισμός προσπαθεί παρεμβαίνοντας στο κίνημα να το τυλίξει με έναν κοινοβουλευτικό μανδύα καλλιεργώντας αυταπάτες μιας τέτοιας διεξόδου και κυβερνητικής λύσης που θα έχει στον πυρήνα της δυνάμεις της αριστεράς (π.χ. απανωτές προτάσεις για «δημοψήφισμα για το μεσοπρόθεσμο», αντί της λογικής της ανατροπής) ενώ απ’ την άλλη δίνει μάχη ώστε το ευρύτερο κίνημα να μείνει πολιτικά καθηλωμένο, να μην υπάρξει καμιά κριτική στην ΕΕ ή λογική άρνησης του χρέους. Άλλες δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, όπως το μέτωπο Αλαβάνου, συμμετέχουν και ενισχύουν το κίνημα, όμως δεν συμβάλλουν όπως θα μπορούσαν στην μάχη για τον προσανατολισμό του, και την αντιμετώπιση των πιο αρνητικών στοιχείων του, διατρέχονται από μια στάση ιδιόμορφης υπόκλισης απέναντί στα στοιχεία αυτά.

Η αντικαπιταλιστική Αριστερά βρέθηκε μέσα στο κίνημα, αν και όχι με ενιαίο τρόπο, παρά το πρώτο μούδιασμα και αμηχανία της. Παρόλο που ως ΝΑΡ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έχουμε ξεπεράσει τις πολιτικές ανεπάρκειες, ωστόσο είχαμε θετική παρουσία στη διατύπωση άμεσων πολιτικών στόχων του κινήματος, στην αντιμετώπιση της σχέσης συνειδητού – αυθόρμητου, στη σωστή σύνδεση των στρατηγικών με των άμεσων στόχων, μέσα στο καμίνι της ταξικής πάλης, στην πραγματική κίνηση και διαπάλη των κοινωνικών δυνάμεων. Συνολικά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν δραστηριοποιήθηκε συλλογικά ως πολιτικό μέτωπο. Το ΣΕΚ υποτίμησε την πολιτική δυναμική του κινήματος των πλατειών. Δεν υπηρέτησε τη γραμμή της αντικαπιταλιστικής ανατροπής και τη μάχη γύρω από τον κεντρικό πολιτικό στόχο της περιόδου και καθηλώθηκε στη «δημοκρατική-αντιφασιστική μάχη» και στη γραμμική λογική της απεργίας διαρκείας και μάλιστα περισσότερο ως μέσο πίεσης στις γραφειοκρατίες των ομοσπονδιών. Οργανωτικές πρακτικές εφάρμοσε η ΑΡΑΣ, δημιουργώντας προβλήματα. Παρόλα αυτά η δράση κυρίως της νΚΑ και του ΝΑΡ, αλλά και ενισχυτικά υπόλοιπων δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενίσχυσαν το κύρος της.

 

3.Στοιχεία αποτίμησης και σχεδιασμού για το επόμενο διάστημα

 

Οι δυνάμεις μας όλο το προηγούμενο διάστημα έδωσαν σκληρή μάχη για τον γενικότερο προσανατολισμό του κινήματος, την κλιμάκωση και την πολιτικοποίηση του, χωρίς να λείπουν φυσικά και τα προβλήματα. Θεωρούμε πως σε γενικές γραμμές το γενικότερο στίγμα του κινήματος οφείλεται και στη δική μας παρέμβαση η οποία οφείλει να συνεχιστεί με την ακόμη την ακόμη πιο μαζική, συλλογική και καθημερινή εμπλοκή μας.

Καταρχήν με την συγκρότηση της επιτροπής σωματείων κινήσεων, επιτροπών «ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ – ΔΕ ΧΡΩΣΤΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ», που έχει ως κορμό τον συντονισμό των πρωτοβάθμιων σωματείων, δημιουργήθηκε μια κοινωνικόπολιτική πρωτοβουλία η οποία συνέβαλε αποφασιστικά στη διαμόρφωση εργατικού πόλου στην «επάνω πλατεία» και στην προσπάθεια ηγεμονίας των εργατικών συμφερόντων και διεκδικήσεων εντός της ευρύτερης κίνησης του κόσμου. Απ’ την άλλη κέρδισε και τροφοδοτήθηκε απ’ τη δυναμική των πλατειών. Με την αδιάκοπη προσπάθεια εξάπλωσης (και όχι γραμμικής μεταφοράς) του Συντάγματος στις πλατείες και τις γειτονιές όλης της χώρας. Οι συνελεύσεις στις γειτονιές συμβάλλουν στην μαζικοποίηση του κινήματος, διευρύνουν το πεδίο απεύθυνσης κάνοντας κοινωνούς ευρύτερο κόσμο και ταυτόχρονα δίνουν την ευκαιρία για συγκρότηση λαϊκών θεσμών τοπικά, που γίνονται ταυτόχρονα φορείς πάλης του κινήματος στις γειτονιές και σύνδεσής τους με την κεντρική μάχη. Με την καθημερινή παρέμβαση και εμπλοκή στις διαδικασίες των συνελεύσεων και των διαφόρων θεματικών ομάδων, με στόχο την πολιτικοποίηση και κλιμάκωση του κινήματος αλλά και την διαφύλαξη της καλύτερης δυνατής διαδικασίας ενάντια σε στάσεις οργανωτικής επιβολής και μονόπλευρης διαχείρισης.

Για το επόμενο διάστημα χρειάζεται επιτακτικά να βαθύνει το ρήγμα που άνοιξε στην προηγούμενη φάση της αναμέτρησης, να μπουν στο στόχαστρο του κινήματος οι πυλώνες του συστήματος και να κατακτήσει έναν άμεσο και ενιαίο πολιτικό στόχο που θα δεν μπορεί παρά να είναι να πέσει η δολοφονική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ παίρνοντας μαζί της το βάρβαρο «μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα», η συνέχιση του αγώνα για να «φύγουν όλοι» και άρα κάθε επίδοξος διαχειριστής αυτής της πολιτικής, να ανατραπεί και να ξηλωθεί όλη η πολιτική των παλιών και νέων Μνημονίων, για συνολική ανατροπή της επίθεσης κεφαλαίου – ΕΕ - ΔΝΤ.

Με γραμμή μαζικής εξέγερσης του λαού για την ανατροπή της κυβέρνησης, για το «Ψωμί – παιδεία - ελευθερία» της εποχής μας και με αντίληψη παρατεταμένου αγώνα. Για να επιτευχθεί ένα ρήγμα στο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, για να κλονιστεί η αστική κυριαρχία και να διαμορφώνονται όροι για την επαναστατική ανατροπή.

Μέσα σε αυτή την πάλη διαμορφώνονται οι όροι για μια συνολική απάντηση στην καπιταλιστική κρίση, τον κλονισμό της αστικής κυριαρχίας, την αντικαπιταλιστική επανάσταση και την κομμουνιστική απελευθέρωση. Υπό αυτό το πρίσμα το πλαίσιο στόχων και συνθημάτων που το μαζικό κίνημα παλεύουμε να κατακτά πανελλαδικά, με βάση τις δικές του εμπειρίες και διαδικασίες, είναι οι πολιτικές αιχμές που συνδέονται με το συνολικό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης που έχουν διαμορφώσει και προβάλλει το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ιδιαίτερα σημαντικό είναι να «μεταφράσουμε» αυτούς τους πολιτικούς στόχους σε μαζικά συνθήματα. Βασικά σημεία είναι τα εξής:

 

  • Να πέσει η δολοφονική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ

  • Να ανατραπεί μαζί με την Κυβέρνηση το άθλιο Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα και να ξηλωθούν παλιά και νέα μνημόνια και μέτρα

  • Να φύγουν τώρα κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ και το σάπιο πολιτικό τους σύστημα. Όχι σε κάθε επίδοξο διαχειριστή της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής, όχι σε κάθε κυβέρνηση επίθεσης κατά του λαού.

  • Παύση πληρωμών προς τους διεθνείς τοκογλύφους των τραπεζών – διαγραφή του χρέους. Να διαγραφεί το χρέος και όχι οι μισθοί και οι ζωές μας.

  • Ανυπακοή στην ΕΕ, όχι στο Ευρωσύμφωνο. Ρήξη (έξω) με το ευρώ, την ΟΝΕ και την ΕΕ.

  • Φέρτε πίσω τα κλεμμένα – κατάργηση όλων των νόμων του μνημονίου- αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις.

  • Δουλειά – κοινωνική προστασία στους ανέργους, στην ανεργία οι πολιτικοί – υπηρέτες του πλούτου. Απαγόρευση των απολύσεων, σταθερή δουλειά για όλους, άμεση μείωση του χρόνου εργασίας και συνταξιοδότησης.

  • Πραγματική δημοκρατία τώρα, δημοκρατία «των κάτω», του λαού, των πλατειών και του κινήματος. Κάτω η κοινοβουλευτική χούντα του κεφαλαίου. Για την «Βουλή των κάτω», την πραγματική Δημοκρατία των εργαζομένων και του λαού!

  • Να διαλυθούν άμεσα οι δολοφονικές κατασταλτικές μονάδες ΜΑΤ, ΔΙΑΣ και ΔΕΛΤΑ. Λαϊκή οργάνωση και αυτοάμυνα απέναντι στις ορδές του κράτους και του παρακράτους

  • Κάτω τα χέρια από το δημόσιο πλούτο, όχι στην εκποίηση, ιδιωτικοποίηση όσων δημιούργησαν οι εργαζόμενοι.

  • Όλες οι ΔΕΚΟ, οι υποδομές και οι υπηρεσίες και οι στρατηγικοί τομείς της οικονομίας στην υπηρεσία του λαού. Να περάσουν στο δημόσιο, με εργατικό έλεγχο.

 

Για το αμέσως επόμενο διάστημα πρέπει να υπηρετηθεί με σθένος η λογική του αγώνα διαρκείας για την συνολική ανατροπή της επίθεσης όπως περιγράφηκε και πιο πάνω. Να γίνει συνείδηση σε ευρύτερα τμήματα του αγωνιζόμενου κόσμου πως η αναμέτρηση αυτή θα είναι παρατεταμένη και απαιτεί εργατικό κίνημα με άλλα «πολιτικά καύσιμα» και ριζική αλλαγή του συσχετισμού δύναμης υπέρ των δυνάμεων της εργασίας. Ασφαλώς αυτός ο αγώνας διαρκείας θα έχει καμπές και κορυφώσεις (όπως η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου) αλλά το αποτέλεσμα και η έκβασή του θα κριθεί ως συνόψιση των μικρών και μεγάλων αναμετρήσεων όλου αυτού του κύκλου. Συνεπώς ένα πρώτο μεγάλο ζητούμενο είναι το μαχητικό πνεύμα των απεργιών, η επιμονή των πλατειών, οι νέες μορφές συλλογικότητας και πολιτικοποίησης, το πνεύμα της ρήξης με την ΕΕ και το αστικό πολιτικό σύστημα, το «μικρόβιο» της απειθαρχίας και της ανυπακοής απέναντι στις αγορές και τους νόμους του κέρδους, να «διαχυθούν» και να αναμετρηθούν έμπρακτα το αμέσως επόμενο διάστημα σε απεργιακές μάχες σε χώρους δουλειάς, στις υπό ιδιωτικοποίηση ΔΕΚΟ, στις επιχειρήσεις που απολύουν εργαζόμενους, στα ΑΕΙ και ΤΕΙ απέναντι στον νόμο έκτρωμα της Διαμαντοπούλου, στις γειτονιές, παντού όπου ο κοινωνικός οδοστρωτήρας επιχειρεί να διαλύσει κάθε είδους κοινωνικό δικαίωμα. Οφείλουμε να διατηρήσουμε τις μορφές αγώνα που γέννησε αυτό το κίνημα, με μέτωπο τόσο στις δυνάμεις που προσβλέπουν σε μια εκλογική του εξαργύρωση αλλά και στον εκφυλισμό και την απομαζικοποίηση, παλεύοντας να διατηρήσουν τον μαζικό και μαχητικό τους χαρακτήρα. Άμεσα πρέπει να οριστούν συγκεκριμένοι κόμβοι – σταθμοί για το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα που, παρά την δεδομένη δυσκολία της περιόδου, θα υπηρετούν την λογική του αγώνα διαρκείας όπως περιγράφηκε και πιο πάνω και θα διατηρούν το αγωνιστικό φρόνημα σε εγρήγορση.

Στις σημερινές συνθήκες το μαζικό κίνημα και η Αριστερά πρέπει να θέσουν τον πολιτικό στόχο της άμεσης ανατροπής της άθλιας κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, για να φύγουν αντιλαϊκή πολιτική, Μνημόνια, τρόικα, χρέος, ΕΕ και ΔΝΤ, μέσω μιας πανεργατικής παλλαϊκής εξέγερσης. Ο στόχος αυτός αποτελεί την αιχμή του δόρατος του παρατεταμένου αγώνα για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της συνολικής επίθεσης του κεφαλαίου.

Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, ξεκαθαρίζουμε ότι η πιο αντιδραστική και άγρια ταξική κυβέρνηση των τελευταίων δεκαετιών μπορεί και πρέπει να πέσει «από τα κάτω και από τα αριστερά». Το ανερχόμενο λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα μπορεί να πετύχει μια πρώτη νίκη.

Η κυβέρνηση αυτή δεν αντέχει στην πίεση της κοινωνικής αγανάκτησης και οργής. Δεν πρόκειται βέβαια να αποσυρθεί από μόνη της, ούτε να σταματήσει την πρωτοφανή επίθεση – σοκ στα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, όπως δείχνει και ο ξέφρενος ρυθμός που συνεχίζεται η επίθεση: Νόμος – πλαίσιο για τα ΑΕΙ και 15 νομοσχέδια μέχρι Σεπτέμβρη, τα 7 εντός Ιουλίου. Όμως, καθώς η φθορά της είναι τεράστια προετοιμάζονται σενάρια αλλαγής φρουράς (με κυβερνήσεις ΝΔ, συναινετικές των πρόθυμων, τεχνοκρατικές κλπ), ενώ εάν και όταν εκτιμηθεί το σύστημα θα προτιμήσει να στήσει κάλπες (είτε για βουλευτικές εκλογές είτε για πέτσινο δημοψήφισμα) με σκοπό να εκτονώσει και να «καταστείλει» τη λαϊκή δυναμική πλατειών, δρόμων και απεργιών. Δική μας επιδίωξη είναι να έχει την πρωτοβουλία κινήσεων ο λαϊκός παράγοντας, να διαμορφώσει αυτός τις συνθήκες για να πέσει η κυβέρνηση Παπανδρέου όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Η πτώση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ δεν σημαίνει βεβαίως και ανατροπή της επίθεσης. Θα φέρει όμως ανακοπή τουλάχιστον της επιβολής των εφιαλτικών μέτρων, καλύτερες συνθήκες για την πάλη μετά, ανάδειξη των νέων οργάνων λαϊκής πάλης, υποχρέωση του συστήματος να κάψει τις εφεδρείες του κλπ.

Το ρεύμα της ανατροπής εκφράζει σε ανώτερο πολιτικό επίπεδο το τρίπτυχο που έχει κατακτήσει τις πλατείες:

Δε χρωστάμε! όχι μόνο γιατί το ληστρικό χρέος δεν είναι δικό μας και ζητάμε να διαγραφεί. Δεν οφείλουμε τίποτα σε μια κυβέρνηση, ένα κράτος, ένα σύστημα, που απομυζά το αποτέλεσμα της κοινωνικής εργασίας για να το αναδιανείμει υπέρ του κεφαλαίου. Δεν χρωστάμε στους κλέφτες του κοινωνικού πλούτου και της ζωής μας, ίσα ίσα διεκδικούμε πίσω τα κλεμμένα, παλεύουμε για ριζική ανακατανομή του πλούτου προς όφελος των εργαζομένων και σε βάρος του κεφαλαίου.

Δεν πουλάμε! Όχι μόνο γιατί χωρίς δημόσια υγεία, παιδεία, δημόσιες τηλεπικοινωνίες, ταχυδρομεία, παραγωγή ρεύματος, δεν υπάρχει καμία δυνατότητα αξιοπρεπούς κοινωνικής οργάνωσης που δεν θα βλέπει τους πάντες ως καταναλωτές. Είναι και γιατί, όλα αυτά είναι δικό μας δημιούργημα, του κόσμου της εργασίας, είναι δημόσια περιουσία. Δεν θα δεχτούμε να γίνουν όλα εμπόρευμα, από τον καπιταλισμό που μαγαρίζει τα πάντα.

Δεν πληρώνουμε! όχι μόνο τα διόδια του κάθε Άκτορα ή τα εισιτήρια, αλλά συνολικά τη φορολογική και κάθε είδους αφαίμαξη που ανακοίνωσε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι μόνο στάση άμυνας και προστασίας του εισοδήματος. Είναι κυρίως πολιτική στάση μαζικής κοινωνικής απειθαρχίας. Στάση μέγιστης κοινωνικής υπευθυνότητας γιατί σηματοδοτεί την αντίσταση της κοινωνίας απέναντι στην εμπορευματοποίηση των πάντων και στην ληστρική εκμετάλλευση της μισθωτής εργασίας.

Και για όλα αυτά ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΜΕ την κυβέρνηση και την κυρίαρχη πολιτική, διεκδικούμε το «Ψωμί Παιδεία Ελευθερία» της εποχής μας, ενάντια στη «χούντα» του σύγχρονου κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού.

Η ανατροπή δεν θα επιβληθεί με εκλογές και γενικά με το δρόμο της εκλογικής – κοινοβουλευτικής διαχείρισης (στον οποίο στριμώχνεται η ρεφορμιστική Αριστερά), αλλά με την εξέγερση του λαού και την ανάδειξη νέων οργάνων επιβολής της εργατικής και λαϊκής θέλησης, νέων οργάνων του μαζικού κινήματος (λαϊκές συνελεύσεις στις πλατείες, συνελεύσεις σε χώρους δουλειάς και πρωτοβάθμια σωματεία), με θεμέλιο ένα ταξικά ανασυγκροτημένο νέο εργατικό κίνημα.

Το ελπιδοφόρο μαζικό λαϊκό εργατικό κίνημα μπορεί να διαμορφώσει μια «Βουλή των κάτω», ένα όργανο που θα συναντηθούν όλα τα πρωτόλεια όργανα και συνελεύσεις που δημιουργούνται. Τα ανεξάρτητα όργανα του μαζικού κινήματος και η «Βουλή» τους εκφράζουν σε κάθε περίπτωση τη Βούληση των εργαζομένων και του λαού, αναπτύσσονται σε ανταγωνιστικά όργανα απέναντι στα όργανα του αστικού κράτους. Το πολιτικό εργατικό, λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα και τα όργανα λαϊκής θέλησης που θα αναπτύσσονται αποτελούν αξιόμαχα όπλα απέναντι σε κάθε κυβέρνηση και στην αστική εξουσία, και όχι οι αυταπάτες για αριστερή, αντιμνημονιακή, εργατική ή άλλου είδους κυβέρνηση ή για λαϊκή εξουσία – διακυβέρνηση χωρίς επανάσταση. Τα όργανα αυτά μπορούν να μετεξελίσσονται σε όργανα της εργατικής πολιτικής, σε έμβρυα μιας εργατικής δυαδικής εξουσίας, προπλάσματα των οργάνων νίκης και ανάπτυξης της αντικαπιταλιστικής επανάστασης και της εργατικής εξουσίας – δημοκρατίας.

Η γραμμή της ανατροπής φέρνει στο προσκήνιο την ανάγκη να αποκρουστεί η αυταρχική θωράκιση του συστήματος, με τον αγώνα για πραγματική δημοκρατία του λαού και των εργαζομένων, με νέα όργανα, που θα στηρίζονται στην άμεση δημοκρατία στη βάση και στη συνένωση με αιρετούς και ανακλητούς αντιπροσώπους. Ενάντια στην τυπική αποστεωμένη και τελικά αυταρχική αστική δημοκρατία, εμείς συνομιλούμε με το αίτημα που μπαίνει στις πλατείες για μια πραγματική δημοκρατία, ακόμα και για συντακτική συνέλευση και νέο Σύνταγμα, βάζοντας το θέμα της εργατικής δημοκρατίας, που θα προκύψει μέσα από την αντικαπιταλιστική επανάσταση και τη δημιουργία νέων δημοκρατικών οργάνων εξουσίας των εργατών και των εργαζομένων.

Υποκείμενο της ανατροπής θα είναι η παλλαϊκή – πανεργατική εξέγερση, μια πλατιά συνάντηση ευρύτερων κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, με λοκομοτίβα το πολιτικό εργατικό κίνημα. Μέσα σε αυτή την κίνηση των εκατομμυρίων προσπαθούμε να συγκροτήσουμε ένα αντικαπιταλιστικό εργατικό ρεύμα, που επιδρά στο σύνολο και διεκδικεί την ηγεμονία.

 

Έχει μεγάλη σημασία το κίνημα στις πλατείες να αντέξει, όσο το δυνατόν περισσότερο, χωρίς βέβαια να κατρακυλήσει στον εκφυλισμό. Παραμένει το κεντρικό σύνθημα: Δεν φεύγουμε εάν δεν φύγουν. Ορόσημα για τον Ιούλιο: η συνέλευση των συνελεύσεων στις 9-10 Ιούλη στο Σύνταγμα, που καλούνται αντιπρόσωποι των συνελεύσεων από όλη την Ελλάδα για να συζητηθεί η πορεία του κινήματος και οι πολιτικοί του στόχοι. Η επέτειος της πτώσης της χούντας, Κυριακή 24 Ιούλη, που μπορεί να συνδεθεί με το αίτημα για μια πραγματική δημοκρατία σήμερα. (23-24 Ιούλη κορυφώνονται διαμαρτυρίες και στην Ισπανία). Η παραμονή στην πλατεία μπορεί να «εμπλουτισθεί» με συζητήσεις, πολιτιστικές εκδηλώσεις, παρεμβάσεις για τα θέματα της επικαιρότητας κλπ. Ζητούμενο είναι μια πολιτική διακήρυξη του κινήματος των πλατειών.

- Ενάντια σε κάθε κίνηση χειραγώγησης από την κυβέρνηση με δημοψήφισμα λέμε πώς «το δικό μας δημοψήφισμα έγινε στους δρόμους». Να διοργανωθεί το επόμενο διάστημα ένα σύνολο συγκεντρώσεων, εκδηλώσεων, συζητήσεων, κινητοποιήσεων, ενάντια στα Μνημόνια και για να φύγουν κυβέρνηση, τρόικα, μνημόνια, χρέος. κλπ.

-Να μπει από τώρα ζήτημα ότι στα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης ή σε άλλο Σαββατοκύριακο μέσα στον Σεπτέμβρη «Μέρα πανελλαδικής δράσης για να πέσει η κυβέρνηση του αίσχους: ένα εκατομμύριο στους δρόμους»!

-Στα τέλη του Σεπτέμβρη θα μπορούσε να προετοιμαστεί, με πρωτοβουλία μαζικών φορέων, διήμερη – προετοιμασμένη συνάντηση για μια «Βουλή των κάτω», δηλαδή αιρετών και ανακλητών αντιπροσώπων από συνελεύσεις γειτονιών και πόλεων, σχολών, σωματείων, συλλόγων, χώρων δουλειάς κλπ.

-Η κίνηση «Δεν χρωστάμε – δεν πουλάμε – δεν πληρώνουμε», με τη συμπλήρωση «Ανατρέπουμε!», δικτυώνεται πανελλαδικά, εντάσσονται σε αυτή σωματεία, σύλλογοι, πρωτοβουλίες γειτονιών, επιτροπές αγώνα κλπ. Βαθαίνει το περιεχόμενο της και συγκροτείται με δημοκρατικό – συλλογικό τρόπο, μέσα στο Σεπτέμβρη πραγματοποιεί πανελλαδική συνάντηση.

-Η μάχη κατά του υπεραντιδραστικού νόμου πλαίσιου για τα ΑΕΙ θα αποτελέσει κρίσιμο μέτωπο, καθώς στην κίνηση της κυβέρνησης υπάρχει και το πολιτικό στοιχείο του κτυπήματος των κατακτήσεων της μεταπολίτευσης. Μέτωπο παιδείας – εργασίας – δημοκρατίας για να μην περάσει. Η κυβέρνηση κατεδαφίζει το δημόσιο πανεπιστήμιο, η κυβέρνηση κόπηκε και ...απομακρύνεται.

 

4. Για τις πρωτοβουλίες μας σε σχέση με τη ΔΕΘ

 

Για τη φετινή ΔΕΘ νομίζουμε ότι είναι πολύ τετριμμένο να επαναλάβουμε όπως μπορεί να γίνεται σχεδόν κάθε χρόνο, ότι «δε θα πρέπει να είναι όπως οι προηγούμενες»... Και αυτό γιατί τα γεγονότα ολόκληρης της προηγούμενης περιόδου, η ένταση αυτών και η ποιότητά τους καθιστούν αυτονόητο τον αναβαθμισμένο ρόλο που πρέπει να έχει για εμάς η κινητοποίηση αυτή. Στόχος μας θα πρέπει να είναι η ΔΕΘ να σημάνει την εκκίνηση ενός νέου γύρου ακόμα πιο πολιτικής ακόμα πιο συνολικής και μαχητικής ρήξης με το σύστημα της εκμετάλλευσης και της υποταγής.

Το πολιτικό μας σχέδιο για τη φετινή διαδήλωση της ΔΕΘ θα πρέπει να καταφέρει να εμπλέξει όλα τα αγωνιζόμενα τμήματα ενάντια στο μεσοπρόθεσμο και το μνημόνιο, ενάντια στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ενάντια συνολικά στις δυνάμεις του Κεφαλαίου, τους φορείς του (τις κυβερνήσεις του, την ΕΕ και το ΔΝΤ) και τα εργαλεία του (ΜΜΕ, αστικοπ. συνδικαλισμός). Θα πρέπει να αναδείξει παράλληλα την ανάγκη για ένα νέο ταξικό εργατικό κίνημα με σύγχρονο εργατικό περιεχόμενο απάντησης στην κρίση με βάση τις κοινωνικές ανάγκες και με δομές που θα δίνουν το λόγο και την τελική απόφαση στους αγωνιζόμενους εργαζόμενους, στα σωματεία τους και τις επιτροπές αγώνα.

 

Οι πρωτοβουλίες μας θα πρέπει να αναμετρηθούν με κάποιες κρίσιμες πλευρές της αντεργατικής πολιτικής της περιόδου:

  • Με την επίθεση και την πλήρη διάλυση- επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου, τη διάλυση κάθε δικαιώματος για μόρφωση και δουλειά, όπως προωθούνται από την πρόταση- έκτρωμα της Διαμαντοπούλου.

  • Με το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας - των δημοσίων βασικών κοινωνικών αγαθών. Ειδικά στη Θεσσαλονίκη ο τόνος θα πρέπει να έχει και πιο τοπικά στοιχεία, αφού η εφαρμογή του Μεσοπρόθεσμου εκκινά από εκεί με την άμεση πώληση ΕΥΑΘ, λιμανιού, ΕΛΒΟ, ΕΒΖ- ΑΤΕ. Στα πλαίσια αυτά είναι άκρως απαραίτητο η αξιοποίηση των δεσμών μας σε κρίσιμους χώρους, όπως είναι η ΔΕΗ («συνδικάτο Εργατική Αλληλεγγύη»), η ΑΤΕ («Δωδώνη, ΕΒΖ») και η ΕΥΑΘ.

  • Με τη λεηλασία των μισθών, που με το ενιαίο μισθολόγιο, τους κεφαλικούς φόρους, τη μείωση του αφορολόγητου, συρρικνώνουν ακόμα περισσότερο το εργατικό εισόδημα κοντά στα όρια της βιολογικής επιβίωσης.

  • Με την ανεργία και τη διευρυνόμενη φτώχεια, που ειδικά στη Θεσσαλονίκη χτυπάει κόκκινο, και που ακόμα και με τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις είναι βέβαιο ότι σε πανελλαδικό επίπεδο διαμορφώνουν ένα σκηνικό πλήρους κοινωνικής εξαθλίωσης.

 

Τα βασικά χαρακτηριστικά που αφορούν την οργάνωση της κινητοποίησης είναι:

 

Ο οξυμένος πολιτικός τόνος. Πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι τις ημέρες της ΔΕΘ «το Σύνταγμα βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη». Με βάση την περσινή εμπειρία (συνεδρίαση υπουργικού συμβουλίου, εξαγγελίες fast track...) είναι ξεκάθαρο ότι και η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να κεφαλαιοποιήσει τα 15 νομοσχέδια - νόμους του καλοκαιριού, υπό το φόντο πιθανού έντονου προεκλογικού κλίματος, αλλά και των αντιδράσεων απέναντι στη βάρβαρη αντί-εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και να ξετυλίξει την αστική επιθετική στρατηγική της για το επόμενο διάστημα. Άρα λοιπόν το ζήτημα της πολιτικής αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης για την ήττα της αντιλαϊκής πολιτικής των μνημονίων του χρέους των αστικών κυβερνήσεων, της ΕΕ και του ΔΝΤ θα πρέπει να ιεραρχηθεί πρώτο στο περιεχόμενο της πρότασής μας.

Η πανελλαδικότητα. Ο δεδομένος πολιτικός χαρακτήρας της ΔΕΘ, αλλά και η “παράδοση” επανεκκίνησης των εργατικών- ταξικών αγώνων, με την πρωτοπόρα συμβολή του ρεύματός μας, από τις κινητοποιήσεις της ΕΑΣ ακόμα, σε αυτή τη συγκυρία κάνουν ακόμα πιο επιτακτική την ανάγκη οι κινητοποιήσεις να είναι πραγματικά πανελλαδικές. Αυτό σημαίνει ότι οι αποφάσεις και οι πρωτοβουλίες μας θα πρέπει να ξεκινήσουν άμεσα να υλοποιούνται, εμπλέκοντας το ΣΥΝΟΛΟ της οργάνωσης μας σε κάθε κλάδο και σε κάθε πόλη/ περιοχή. Θα πρέπει λοιπόν η πρότασή μας να δουλεύεται σε όλες τις πλατείες πανελλαδικά, στο κάμπινγκ ακόμα πιο έντονα, με κλείσιμο συμμετοχών και προφανώς στους εργασιακούς χώρους, χωρίς καμία αναμονή και ολιγωρία.

Όχημά μας στις κινητοποιήσεις θα πρέπει να είναι τα πρωτοβάθμια σωματεία και ο συντονισμός τους στην Αθήνα (με αντίστοιχες, άμεσες πρωτοβουλίες), αντίστοιχα οι συντονισμοί στη Θεσσαλονίκη και στις υπόλοιπες πόλεις, η πρωτοβουλία των τριών ΔΕΝ, η αντικαπιταλιστική πτέρυγα στα πανεπιστήμια (ΕΑΑΚ), με τις απαιτούμενες κινηματικές πρωτοβουλίες που επιβάλλεται να έχει πάρει μέχρι τότε και φυσικά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που επιβάλλεται να συζητήσει τολμηρά με νέους όρους για τη διαδήλωση σε κάθε πόλη και γειτονιά..

Όλες μας οι πρωτοβουλίες θα πρέπει να συγκλίνουν στη διαμόρφωση της «Βουλής των κάτω», όπου τα ανεξάρτητα όργανα του κινήματος μπορούν να εκφράζουν τη βούληση των εργαζομένων και της νεολαίας απέναντι στη χούντα του συστήματος, και το πλήρως εκφυλισμένο συνδικαλιστικό του κίνημα των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και του ΕΚΘ. Στην κατεύθυνση αυτή ίσως πρέπει να επεξεργαστούμε κάποια διαδικασία εμπλοκής όλου του δυναμικού του αγώνα, ιδιαίτερα του ταξικού εργατικού κινήματος, σε κάποια συνελευσιακή διαδικασία αποφασιστικού χαρακτήρα μια ημέρα μετά ή πριν τη διαδήλωση του Σαββάτου (10 Σεπ.)

 

5. Η μάχη στο μέτωπο της εκπαίδευσης

Μετά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος και του εκτελεστικού νόμου για την εφαρμογή του, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προχωρά στην κατάθεση και ψήφιση του νόμου πλαίσιο για τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ. Παρά την απουσία οποιασδήποτε συμμαχίας και οποιασδήποτε έννοιας διαλόγου η Διαμαντοπούλου διακηρύσσει με κάθε τόνο πως η πρόταση νόμου θα αποτελεί νόμο του κράτους στα τέλη Αυγούστου. Η επιλογή της ψήφισης μέσα στο καλοκαίρι αναδεικνύει το φόβο που προκαλεί το φοιτητικό και ευρύτερα το πανεκπαιδευτικό κίνημα και φανερώνει την επιλογή της στριμωγμένης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ να έχει προωθήσει το σύνολο των νομοσχεδίων και των μέτρων μέχρι τον προσεχή Σεπτέμβρη, δια ροπάλου και βίας – με το δόγμα του σοκ - χωρίς να ψάχνει καμία κοινωνική συναίνεση.

       Ο νόμος της Διαμαντοπούλου δεν αποτελεί απλά άλλον ένα νόμο πλαίσιο για τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ αλλά ένα νομοθετικό τερατούργημα που έρχεται να διαλύσει το Πανεπιστήμιο στο σύνολό του, να προωθήσει και να βαθύνει τις επιταγές της Μπολόνια. Το πανεπιστήμιο του μνημονίου δεν θα είναι πια ούτε Δημόσιο ούτε Δωρεάν ούτε Πανεπιστήμιο. Αποτελεί ένα νομοσχέδιο τομή όσον αφορά το βάθος των αντιδραστικών αλλαγών και συνέχεια όσον αφορά αλλαγές που όλες οι κυβερνήσεις είχαν προσπαθήσει να προωθήσουν τα προηγούμενα χρόνια. Συγκεκριμένα:

  • Εισάγονται 1ετη, 2ετή και 3ετή προγράμματα σπουδών ατομικής επιλογής και πλήρως ευέλικτα και εναρμονισμένα με τις ανάγκες της αγοράς οδηγώντας σε αποφοίτους πολλών ταχυτήτων χωρίς συλλογικά δικαιώματα. Τα γνωστικά αντικείμενα αντικαθίστανται από θραύσματα πληροφοριών και ειδικεύσεων που οδηγούν την τεράστια πλειοψηφία στην αμάθεια, στο κυνήγι δεξιοτήτων, την Δια Βίου Μάθηση.

  • Το μοντέλο διοίκησης και η λειτουργίας των ΑΕΙ ταυτίζεται με αυτά των επιχειρήσεων. Το συμβούλιο διοίκησης που θα αποτελείται εν μέρει από εξωπανεπιστημιακούς παράγοντες οι οποίοι θα ορίζουν και τον πρύτανη οδηγούν στην πλήρη κατάργηση του αυτοδιοίκητου εισάγοντας εν αντιθέσει την πλήρη εισβολή των επιχειρήσεων και των παραγόντων στην λειτουργία και στην διοίκηση των ιδρυμάτων

  • Η εντεινόμενη υποχρηματοδότηση γίνεται και τυπικά νόμος σπρώχνοντας τα ιδρύματα στις χορηγίες επιχειρήσεων ,φυσικά με αντάλλαγμα. Οι επιταγές τις αγοράς κα των επιχειρήσεων γίνονται ο νόμος και ο κανόνας που αλλάζει τα πάντα στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, από τα μαθήματα, την έρευνα, τα προγράμματα σπουδών έως τη σίτιση και στέγαση, τις παροχές(βιβλία κ.ά.) και τα δίδακτρα. Σε συνδυασμό με το «νέο» σχολείο, τις αλλαγές στο εξεταστικό θα υπάρχει τεράστια ένταση των ταξικών φραγμών.

  • Το πτυχίο αντικαθίσταται από τον ατομικό φάκελο προσόντων και το μάζεμα πιστωτικών μονάδων διαλύοντας κάθε έννοια εργασιακού και επαγγελματικού δικαιώματος προωθώντας τον ατομικό δρόμο και βγάζοντας αποφοίτους των 592 ευρώ χωρίς καμιά έννοια συλλογικής εκπροσώπησης.

  • Καταργείται κάθε έννοια δημοκρατίας και εντείνεται η αυταρχική θωράκιση. Η κατάργηση του ασύλου αλλά και το αυταρχικό μοντέλο διοίκησης μέσα από ορισμένους αντιπροσώπους «κοινής αποδοχής» χωρίς την συμμετοχή, τον έλεγχο και την κριτική του φοιτητικού και ευρύτερα πανεπιστημιακού κινήματος αναδεικνύει πως κανένα κομμάτι του πανεπιστημίου δεν θα έχει λόγο στις αποφάσεις και τις αλλαγές εντός αυτού. Τα όρια φοίτησης, οι διαγραφές, οι κυρώσεις για απουσία από την εκπαιδευτική διαδικασία και τα πειθαρχικά αποτελούν άλλο ένα κομμάτι καταστολής της σπουδάζουσας νεολαίας, που σε συνδυασμό με το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι φοιτητές δουλεύουν κάνει τις σπουδές δυσβάσταχτες.

 

     Όσον αφορά την ΕΑΑΚ και τη μάχη που έχουν συνολικά να δώσουν οι δυνάμεις μας το επόμενο διάστημα, πρέπει να αντιληφθούμε τη σοβαρότητα της κατάστασης και την ανάγκη πολιτικής και οργανωτικής ενίσχυσης των σχημάτων και της οργάνωσης.

Να δώσουμε τη μάχη της ανατροπής του νόμου θέτοντας ως πολιτική πρόταση την ανατροπή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και της χούντας ΕΕ-ΔΝΤ. Το ζήτημα της εκπαίδευσης αποτελεί κατ’ εξοχήν κοινωνικό ζήτημα και ως τέτοιο πρέπει να το αναδείξουμε στους εργασιακούς χώρους, στις συνελεύσεις των πλατειών στις γειτονιές, στους φοιτητικούς συλλόγους συνδέοντας παράλληλα με τον αγώνα για τα κοινωνικά αγαθά (ΠΑΙΔΕΙΑ – ΥΓΕΙΑ - ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ). Το αίτημα για ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ μπορεί να αποτελέσει εκ νέου σύνθημα ενοποίησης του λαού για την νέα κεντρική μάχη ενάντια στην κυβέρνηση. Ο λαός και η νεολαία πρέπει να δώσουν μάχη για ΨΩΜΙ όταν η σύγχρονη χούντα του μνημονίου επιβαρύνει τις οικογένειες με δίδακτρα σαν αντίτιμο στο δικαίωμα για σπουδές, όταν εντείνονται οι ταξικοί φραγμοί, όταν διαλύεται κάθε έννοια κοινωνικών παροχών προς τους φοιτητές όπως η στέγαση και η σίτιση, όταν το πτυχίο οδηγεί στην ανεργία και την ανέχεια. Μάχη για ΠΑΙΔΕΙΑ σύμφωνη με τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι προσαρμοσμένη και υποταγμένη στις ανάγκες των αγορών και των επιχειρήσεων. Μάχη για ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και δημοκρατία, απέναντι στους διορισμένους εξωπανεπιστημιακούς, για να μην καταργηθεί η έννοια του ασύλου, για να έχει λόγο το φοιτητικό και ευρύτερα το πανεπιστημιακό κίνημα στα όργανα διοίκησης, με τις συνελεύσεις και τις διαδικασίες βάσης τους.

     Με κέντρο τις γενικές συνελεύσεις και νεύρο το φοιτητικό κίνημα πρέπει με κάθε τόνο να γίνει σαφές στην κυβέρνηση πως σε περίπτωση ψήφισης του νομοσχεδίου τα πανεπιστήμια δεν θα ανοίξουν για την νέα ακαδημαϊκή χρονιά. Με γενικές συνελεύσεις, με καταλήψεις θα παλέψουμε για να ανατραπεί αυτή η κυβέρνηση και ο νόμος που διαλύει τα πανεπιστήμια. Προχωράμε στη συγκρότηση επιτροπών αγώνα σε κάθε σχολή με ευρύ κάλεσμα σε όσους εργάζονται και σπουδάζουν στα πανεπιστήμια (φοιτητές, μεταπτυχιακούς, καθηγητές, εργαζόμενους), για να μην περάσει αυτός ο νόμος έκτρωμα. Απευθύνουμε κάλεσμα αγώνα διαρκείας στο σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας και προχωράμε σε διαδικασίες συγκρότησης πανεκπαιδευτικού μετώπου με όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια της εκπαίδευσης. Η μάχη για την ανατροπή αυτού του νόμου πρέπει και μπορεί να αποτελέσει μια πρώτη και με υλικούς όρους μεγάλη νίκη του λαϊκού κινήματος, μπορεί να οδηγήσει στο να πέσει αυτή η κυβέρνηση.

Προχωράμε σε πανελλαδική ολομέλεια των οργανώσεων σπουδάζουσας – εργαζομένων στην εκπαίδευση της νΚΑ και του ΝΑΡ (προτείνεται) την Κυριακή 28 / 08.

 

6. Αυτοτελής παρέμβαση της νΚΑ

 

Ταυτόχρονα με την μάχη για τον πολιτικό εξοπλισμό, την κλιμάκωση και τη γενίκευση του κινήματος, αναβαθμίζουμε τον στρατηγικό – οραματικό χαρακτήρα της παρέμβασής μας, καλούμε τα πρωτοπόρα τμήματα του αγωνιζόμενου κόσμου να δυναμώσουν το αντικαπιταλιστικό ρεύμα μέσα στο κίνημα, αλλά και να στρατευτούν στην κομμουνιστική οργάνωση. Συμμετέχουμε σε αυτό το κίνημα γιατί είμαστε με μια άλλη κοινωνία και αυτή η απεραντοσύνη των σκοπών μας υπερβαίνει τους άμεσους πολιτικούς στόχους. Δεν μπορεί, επομένως, την ίδια στιγμή που όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας, προσεγγίζουν με τον δικό τους τρόπο την ανατρεπτική πολιτική, που πιστεύουν ότι έχουν αποκτήσει τη δύναμη να αλλάξουν συνολικά τη ζωή τους και δημιουργούν προτάσεις για νέο «πολίτευμα» ή για το πως θα οργανωθεί ή «Άμεση Δημοκρατία» η Αριστερά να επικεντρώνεται μονάχα στο μεσοπρόθεσμο και την κυβέρνηση.

Το πιο καθοριστικό σε αυτό οφείλει να είναι η αναβάθμιση της πάλης ενάντια στο κεφάλαιο και ο καθοριστικός ρόλος που οφείλουν να παίξουν στον ευρύτερο λαϊκό ξεσηκωμό τα εργατικά στρώματα. Η λογική ότι δεν είναι μόνο το πολιτικό προσωπικό που φταίει, τα προβλήματά μας ξεκινούν από την εκμετάλλευση, από την υπεραξία μας που την κλέβει η εργοδοσία. Ότι η πραγματική δημοκρατία θα ολοκληρωθεί όχι μόνο με τη μονιμοποίηση των συνελεύσεων στις πλατείες αλλά από μια άλλη οργάνωση της παράγωγης, από το να γίνουν κάτοχοι του πλούτου αυτοί που τον παράγουν. Άρα μια τέτοια λογική οφείλει να μετουσιώνεται και σε συνθήματα για ριζική αναδιανομή του πλούτου, για έλεγχο στην παραγωγή, για κατάργηση της ανεργίας. Αιτήματα δηλαδή που πατάνε απόλυτα στις αιτίες που βγάζουν τον κόσμο στους δρόμους, και δεν μπορούν να ικανοποιηθούν από το σύστημα, ειδικά μέσα στην κρίση του.

 

6.1. Αποτίμηση των φεστιβάλ

 

Τα φετινά φεστιβάλ Αναιρέσεων σε όλες τις πόλεις είχαν ως κριτήριο την αναβαθμισμένη πολιτική εμφάνιση, πιέζοντας τις δυνάμεις μας για πολύ πιο αποφασιστικά αποτελέσματα με τις δεδομένες οργανωτικές μας δυνατότητες. Γνωρίζαμε ότι το μεγάλο οικονομικό και οργανωτικό ρίσκο του και ότι οι δυσκολίες που προέκυπταν από τις κινητοποιήσεις στις πλατείες και την ενεργή συμμετοχή μας σε αυτές θα μας δυσκόλευαν οργανωτικά ακόμη περισσότερο. Ωστόσο, θέσαμε ένα βασικό στόχο για την επίτευξη των επιδιώξεων μας: την, καλύτερη από ποτέ, συλλογική δουλειά, τη μεγαλύτερη συντροφικότητα, τον καταμερισμό ευθυνών, το ξεπέρασμα κάθε εμποδίου μέσα από την πίστη στη συνολική προσπάθεια. Στην Αθήνα, το φεστιβάλ σηματοδότησε ένα σημαντικό πολιτικό γεγονός για ένα ευρύ πλήθος εργαζομένων και νεολαίας και βέβαια για τον κόσμο της Αριστεράς, την ίδια στιγμή που χιλιάδες αγωνιστές, μεταξύ των οποίων και δικές μας δυνάμεις φυσικά, βρίσκονταν καθημερινά στο Σύνταγμα, με αποκορύφωμα την μεγαλειώδη διαδήλωση της Κυριακής.

Η διοργάνωση των φετινών φεστιβάλ των ΑΝΑΙΡΕΣΕΩΝ αποτελεί μια σημαντική τομή και παρακαταθήκη για τα επόμενα χρόνια. Πολλά και σημαντικά στοιχεία διαφοροποίησαν τον τρόπο που μέχρι σήμερα «δουλεύαμε» τα φεστιβάλ με αποτέλεσμα τη διοργάνωση του σε πάνω από δέκα πόλεις, αλλά και τη σημαντική αποδοχή από κομμάτια της αγωνιζόμενης νεολαίας και όχι μόνο. Πιο συγκεκριμένα σημειώνονται:

  • Η έγκαιρη συγκρότηση της επιτροπής πολιτισμού του ΚΣ και της επιτροπής φεστιβάλ, με αποτέλεσμα την έναρξη της συζήτησης για το φεστιβάλ ήδη από το Φλεβάρη και την καλύτερη προετοιμασία κάποιον οργανωτικοπολιτικών ζητημάτων (κεντρική ιδέα φεστιβάλ, σύνθημα, πολιτιστικό πρόγραμμα κλπ)

  • Η απόφασή μας να «εξαπλωθεί» το φεστιβάλ ταυτόχρονα, σε όσες πόλεις έχουμε παρέμβαση με αποτέλεσμα, οι ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΣ να γίνουν ένα πραγματικά πανελλαδικό γεγονός.

  • Η πραγματοποίηση πολιτικών εκδηλώσεων με το ίδιο θέμα – στίγμα σε όλες τις πόλεις, γεγονός που βοήθησε στη συζήτηση για την κεντρική πολιτική γραμμή του ΝΑΡ και της νΚΑ με ένα σημαντικό αριθμό αγωνιστών και η μεγάλη συμμετοχή στις πολιτικές συζητήσεις

  • Η συλλογική δουλειά από τα μέλη της νΚΑ στο στήσιμο, ιδιαίτερα σε μια δύσκολη κινηματικά περίοδο.Η καθοριστική συμβολή του ΝΑΡ στις χρεώσεις εντός του φεστιβάλ, όπου βοήθησε στην πιο σωστή κατανομή του πλάνου των χρεώσεων αλλά κυρίως αποδέσμευσε σημαντικό δυναμικό της νΚΑ, με αποτέλεσμα την καλύτερη παρέμβαση των δυνάμεών μας. Σημαντική και συντροφική ήταν η συμβολή και φίλων εκτός οργάνωσης.

  • Η πολιτική εξόρμηση εντός του φεστιβάλ που υποστηρίχθηκε όχι μόνο από τις θεματικές και συνολικές προκηρύξεις αλλά και από α) την αναβάθμιση του περιοδικού των αναιρέσεων, β) την προπαγάνδιση του κάμπινγκ στα φεστιβάλ με έκδοση αφίσας και δήλωσης συμμετοχής, γ) την έκδοση τριπτύχου γνωριμίας με την οργάνωση της νΚΑ

  • Το πολιτιστικό πρόγραμμα που ήταν πιο αναβαθμισμένο από κάθε άλλη χρονιά και με έντονο πολιτικό τόνο. Η προπαγάνδιση του φεστιβάλ μέσω εξορμήσεων και αφισοκολλήσεων, αλλά και μέσω περιοδικών, sites, blogs κλπ.

  • Οι διεθνείς συμμετοχές των φεστιβάλ που βοήθησαν να αποκτήσουμε επαφή με ένα εύρος πολιτικών δυνάμεων και ριζοσπαστών καλλιτεχνών.

  • Η παρέμβαση στους μαθητές όπου το φεστιβάλ συνδυαζόμενο με μια σχετικά πιο μόνιμη προσπάθεια της οργάνωσης έφερε ως αποτέλεσμα την ανασυγκρότηση της μαθητικής οργάνωσης.

  • Η αισθητική και πολιτική αναβάθμιση των περιπτέρων και γενικότερα των χώρων διεξαγωγής των φεστιβάλ, με σημαντικότερο παράδειγμα αυτό της Αθήνας.

  • Η συνεχόμενη διεύρυνση του αγωνιστικού κοινού που έρχεται κυρίως για το πολιτικό πρόγραμμα και για τη στήριξη του εγχειρήματος καθώς και η σχέση που ενισχύουμε με κομμάτια της νεολαίας και του κόσμου της Αριστεράς.

 

 

Οφείλουμε παρά τα θετικά σημεία να σταθούμε και στις αδυναμίες μας, προκειμένου να κάνουμε σοβαρά βήματα σε ορισμένες, πολιτικές κυρίως, πλευρές. Το πολιτικό πρόγραμμα εντός του φεστιβάλ αποδεικνύεται και από τη συμμετοχή ότι μπορεί να είναι πολύ πιο διευρυμένο, με περισσότερες και εξίσου μαζικές συζητήσεις και ένα εύρος θεματικών. Επίσης οφείλουμε να αναβαθμίσουμε την στοχευμένη σε χώρους εργασίας και σπουδών παρέμβαση της οργάνωσης και με άξονα το φεστιβάλ. Η πολιτική επιτυχία και η μαζική απεύθυνση οφείλει να γίνεται πιο συγκεκριμένη (και προσωπική) και να αποτιμάται και με νέες εντάξεις και διεύρυνση των επαφών με συγκεκριμένους ανθρώπους. Η επιτυχία αυξάνει τις ευθύνες αλλά και την αυτοπεποίθηση μας για μια πιο μαζική και μαχητική οργάνωση.

 

Όλες οι πιο πάνω παράμετροι διαμορφώνουν το τελικά εξαιρετικά θετικό πρόσημο για τον απολογισμό της μάχης των αναιρέσεων. Ο θετικός τόνος με οδηγό εκτός της Αθήνας και το φεστιβάλ στη Θεσσαλονίκη, σε διαφορετικό βαθμό ανάλογα και με τις δυνατότητές μας σε κάθε πόλη, δόθηκε σε όλη την προσπάθειά μας πανελλαδικά.

Στις πόλεις της περιφέρειας, όπου η προσπάθειά μας είναι επίσης πολύ ελπιδοφόρα, μπορούμε να δουλέψουμε ακόμη πιο συστηματικά για μια πιο ολοκληρωμένη πολιτική παρέμβαση αλλά και οικονομική αυτάρκεια.

Στην Πάτρα πραγματοποιήθηκε φεστιβάλ μετά από δύο χρόνια και μάλιστα με το πιο αναβαθμισμένο πολιτιστικό πρόγραμμα των τελευταίων χρόνων. Αυτή επανεκκίνηση μπορεί να ενεργοποιήσει μεγαλύτερη προσπάθεια για την πιο διευρυμένη πολιτική απεύθυνση και υποστήριξη της προσπάθειάς μας. Στα Χανιά για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά οι ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΣ αποτέλεσαν σταθμό για τη νεολαία της πόλης. Η συνέχιση με σταθερό τρόπο και συντροφική δουλειά για τη διοργάνωσή τους (όπως δείχνει και η εμπειρία και ενεργή συμμετοχή μας για το αντιπολεμικό διήμερο της Ενωτικής Πρωτοβουλίας) μπορεί να προσδώσουν ακόμη μεγαλύτερη δυναμική τα επόμενα χρόνια, συμπέρασμα που ισχύει και για την πόλη του Βόλου (όπου το φεστιβάλ της ΕΑΑΚ είναι επίσης επιτυχημένο). Στο Ηράκλειο υπερβήκαμε κάθε προηγούμενη απόπειρα, διοργανώνοντας φεστιβάλ μαζική σχετικά συμμετοχή στις συζητήσεις και τις συναυλίες και πιο χαρακτηριστική τη μεγάλη πολιτική εξόρμηση που προηγήθηκε. Στα Γιάννενα το 2ήμερο φεστιβάλ μας κινήθηκε στα πλαίσια ενός μαζικού πολιτικού γεγονότος για τα δεδομένα της πόλης με συμμετοχή πολλών αγωνιστών στις συζητήσεις και οικονομικό πλεόνασμα. Στη Ξάνθη, Ορεστιάδα, Αλεξανδρούπολη πραγματοποιήθηκε τριήμερο φεστιβάλ με μία εκδήλωση σε κάθε πόλη και με σημαντική συμμετοχή αγωνιστών της ΕΑΑΚ, αλλά και εργαζομένων. Στην Ξάνθη και στην Ορεστιάδα, ήταν η πρώτη φορά που διοργανώθηκαν ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΣ, γεγονός που αποτελεί σημαντική παρακαταθήκη για το μέλλον, όπως και στο Αγρίνιο (ύστερα από 10 χρόνια).

 

6.2. Το Κάμπινγκ αναιρέσεις 2011

Τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη απόπειρά μας να διοργανώσουμε το κάμπινγκ της οργάνωσης, πολλά έχουν αλλάξει. Στην Οργάνωση, στο Κίνημα, συνολικά στην κοινωνία. Το διάστημα που μεσολάβησε ήταν διάστημα παροξυσμένης ανόδου του κοινωνικού ανταγωνισμού, με γεγονότα που, ούτε από συνήθεια ούτε από υπερβολή αλλά βάσιμα, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι θα χωρούσαν σε δεκαετίες ολόκληρες μιας προηγούμενης ιστορικής φάσης. Ο Δεκέμβρης, οι άγριες απεργίες, οι πλατείες του αγωνιζόμενου λαού είναι τα κορυφαία στιγμιότυπα αυτού του διαστήματος.

Σε όλο αυτό το διάστημα η Οργάνωσή μας έδωσε πραγματικά τεράστιες μάχες. Δήλωσε παρούσα σε όλες τις μεγάλες στιγμές αυτής της περιόδου ως μια πραγματικά πρωτοπόρα κομμουνιστική δύναμη στη νεολαία, σε πολλές από αυτές παίζοντας βαρύνοντα ρόλο. Ανασυγκροτήθηκε πολιτικά και οργανωτικά, διεξήγαγε συνέδριο μετά από 10 χρόνια, έπαιξε κομβικό ρόλο στη συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ανανέωσε την υπόθεση της αυτοτελούς πολιτικής και πολιτιστικής παρέμβασης στη νέα γενιά.

Όλα τα παραπάνω, με καταλύτη βέβαια την καπιταλιστική οικονομική κρίση που δοκιμάζει σκληρά τη νεολαία, μας έκαναν να αντιμετωπίσουμε το φετινό κάμπινγκ με εντελώς διαφορετικό τρόπο και με διάθεση τομής σε σχέση με ότι έχουμε κάνει έως τώρα. Με αυτό το σκεπτικό καταλήξαμε στην επιλογή του συλλογικά οργανωμένου κάμπινγκ στο Χορευτό του Πηλίου. Στόχος μας είναι η φετινή μας προσπάθεια να είναι παρακαταθήκη για όλες τις επόμενες.

Τα απαραίτητα βήματα:

Για να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε στις εξαιρετικά αναβαθμισμένες απαιτήσεις μια τέτοιας επιλογής πρέπει να κινηθούμε με απόλυτη αποτελεσματικότητα τις αμέσως επόμενες ημέρες.

Α) Για το πολιτικό σκέλος του κάμπινγκ: Η λογική που διέπει τις πολιτικές μας εκδηλώσεις είναι ότι θέλουμε να μην έχουν έναν γενικό πολιτικό χαρακτήρα που οδηγεί στη διατύπωση γενικών αληθειών, αλλά να είναι μάχιμες και να εξοπλίζουν πολιτικά, θεωρητικά και ιδεολογικά τα μέλη μας. Αυτό φαίνεται και στα θέματα των εκδηλώσεων αλλά και στο γεγονός ότι στη συντριπτικής πλειοψηφία των εισηγήσεων έχουν αναλάβει ομάδες εργασίας της νΚΑ. Μέχρι στιγμής οι εκδηλώσεις είναι κυρίαρχα υπόθεση της Οργάνωσης Αθήνας. Τις επόμενες ημέρες, με ραχοκοκαλιά το ΚΣ, το οποίο σύσσωμο θα συμμετέχει στις ομάδες εργασίας, οι εκδηλώσεις πρέπει να αγκαλιαστούν και να πλαισιωθούν από συντρόφους από όλη την Ελλάδα.

Β) Για τα οργανωτικά καθήκοντα: Η επιλογή του συλλογικά οργανωμένου κάμπινγκ δεν αφορά μόνο τη διαχείριση του χώρου, αλλά και την απαραίτητη διαμόρφωσή του. Σύντροφοι από όλη την Ελλάδα είναι απαραίτητο να μεταβούν νωρίτερα στον χώρο έτσι ώστε να γίνουν μια σειρά από απαραίτητες εργασίες. Το ΚΣ πρέπει να συντονίσει αυτήν την προσπάθεια και ακόμη περισσότερο τα μέλη του να δώσουν το παράδειγμα. Επίσης, ως το τέλος της εβδομάδας η οργανωτική επιτροπή πρέπει να έχει μια αναλυτική εκτίμηση για τον αριθμό των συμμετεχόντων.

Γ)Για την προπαγάνδιση του κάμπινγκ: Γίνεται κατανοητό από τον χαρακτήρα της προσπάθειάς μας ότι δεν είναι στόχος απλά «να μαζέψουμε την οργάνωση και τις επιρροές της» σε ένα θερινό προορισμό. Αντίθετα, το κάμπινγκ μας αποτελεί πολιτική και πολιτιστική πρόταση που απευθύνεται σε όλη τη νεολαία. Οι πολιτικές εκδηλώσεις, το καλλιτεχνικό πρόγραμμα, ο αντιεμπορευματικός και αντικαταναλωτικός χαρακτήρας που προσπαθούμε να του προσδώσουμε και βέβαια το ελάχιστο αντίτιμο των 3 ευρώ ημερησίως (μια πολιτική μας επιλογή που εμπεριέχει το ρίσκο να έχουμε οικονομικό κόστος), είναι στοιχεία που πρέπει να φτάσουν σε όσο το δυνατόν περισσότερους νέους και νέες. Άλλωστε, τα μηνύματα που έχουμε έως τώρα είναι εξαιρετικά θετικά, μιας και η κατεύθυνση που υλοποιούμε φαίνεται να ενθουσιάζει ένα ευρύτερο δυναμικό κόσμου. Έτσι, πρέπει να οργανωθούν στοχευμένες εξορμήσεις (συναυλίες, φροντιστήρια, χώροι δουλειάς και νεολαιίστικα στέκια) με την προκήρυξη και το πρόγραμμα του κάμπινγκ σε όλες τις πόλεις, να ενταθεί η ηλεκτρονική προπαγάνδιση και η δουλειά άνθρωπο τον άνθρωπο.