Απόφαση Κεντρικού Συμβουλίου της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση 28 / 10 /2010

 

 

Περιεχόμενα

 

1.Εκτιμήσεις για το εκλογικό αποτέλεσμα.

 

Γενικά, το αποτέλεσμα των εκλογών του Καλλικράτη δείχνει ότι βρισκόμαστε στην απαρχή μιας διαδικασίας αλλαγής και τάσης κλονισμού του συσχετισμού των δυνάμεων, ασταθούς και αντιφατικής ακόμα, αλλά σαφώς αναπτυσσόμενης. Διαμορφώνονται τάσεις γενικευμένης, πλέον, απονομιμοποίησης των αστικών δογμάτων και απόρριψης των επιχειρημάτων εφαρμογής της αντεργατικής πολιτικής του Μνημονίου. Συσσωρεύονται πολιτικοί όροι για μια μαζική κοινωνική, εργατική και λαϊκή έκρηξη αγνώστου ποιότητας, έντασης και διάρκειας. Οι εκλογές του Καλλικράτη αποτύπωσαν κοινοβουλευτικά, με πρωτοφανή, για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα τρόπο, τη βαθιά δυσαρέσκεια, τη μαζική αντίδραση και τη συσσωρευμένη οργή της πλειονότητας των εργαζομένων και της νεολαίας ενάντια στο σφαγείο κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ, την αντιδραστική πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, το αστικό πολιτικό σύστημα. Αποτέλεσαν ένα πλήγμα στη σταθερότητα του πολιτικού συστήματος, με έντονα σημάδια απονομιμοποίησής του και με σαφώς αριστερόστροφη ψήφο, όπου ξεχώρισε ποιοτικά η εντυπωσιακή ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Συνολικά, σε μια κρίσιμη συγκυρία, όπου η κυβέρνηση ετοιμάζεται να πάρει νέα άγρια αντιλαϊκά μέτρα για το 2011, το μήνυμα των εκλογών ήταν καθαρά αρνητικό για την πολιτική της, παρά την προσπάθεια των ΜΜΕ να παρουσιάσουν ως «νίκη του ΠΑΣΟΚ» δημάρχους και περιφερειάρχες του 15 - 25%.

Το αποτέλεσμα των αυτοδιοικητικών εκλογών σηματοδοτεί πρώτα από όλα μια σαφή καταδίκη της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, το οποίο παρόλ’ αυτά παραμένει κεντρικό κυβερνητικό σενάριο. Η σαφής πτώση των υποψηφίων του ΠΑΣΟΚ σε όλες τις περιφέρειες και η καταβαράθρωσή του κατά 16 ποσοστιαίες μονάδες στην Αττική σηματοδοτούν καταδίκη της πολιτικής του. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζει σαφέστατο πρόβλημα νομιμοποίησης: όχι μόνο υλοποιεί διαφορετική πολιτική από αυτήν που υποσχέθηκε πριν εκλεγεί, αλλά και η σημερινή της μειοψηφική εκλογική νίκη κάθε άλλο παρά δίνει «ανανεωμένη κυβερνητική εντολή». Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα δυσκολευτεί να περάσει τα νέα μέτρα και πιθανόν σύντομα θα χρειασθεί να ζητήσει ενισχύσεις από τον «πάγκο» της αστικής πολιτικής.

Νέο στοιχείο των εκλογών είναι ότι την καταδίκη της πολιτικής της κυβέρνησης δεν εισέπραξε ο άλλος πόλος του παλαιού δικομματισμού. Η ΝΔ όχι μόνο δεν αύξησε τις ψήφους της αλλά και οι υποψήφιοί της στην Αττική, στην Κ. Μακεδονία και αλλού, εισέπραξαν ποσοστά πολύ χαμηλότερα από τα κοινοβουλευτικά τους ποσοστά. Είναι φανερό ότι οι εργαζόμενοι δεν πείθονται από την «αντιμνημονιακή δημαγωγία» της ΝΔ, που συγκαλύπτει μια εξίσου αντιλαϊκή πολιτική, χωρίς Μνημόνιο και τρόικα.

Ταυτόχρονα, είναι θετικό ότι ο «μπράβος του συστήματος», το ακροδεξιό ΛΑΟΣ, υποχωρεί με σαφήνεια, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την περιφέρεια Αττικής, όπου πήρε λιγότερο από τα κοινοβουλευτικά του ποσοστά. Το ΛΑΟΣ χρεώνεται την υποστήριξη του Μνημονίου και των μέτρων που απορρέουν από αυτό, ενώ, όλο και περισσότερο, αποκαλύπτεται η δημαγωγία του και ότι είναι δύναμη του συστήματος.

Η οπισθοχώρηση και διαφαινόμενη κρίση του ΛΑΟΣ, από την άλλη, αφήνει χώρο σε μια νέα, πολύ πιο επικίνδυνη Ακροδεξιά, όπως η φασιστική «Χρυσή Αυγή», που στηρίζεται και στην πολύπλευρη κοινωνική κατάρρευση της μεγαλούπολης για να επεκτείνει τη ρατσιστική, φασιστική και εγκληματική της δράση.

Σοβαρότατο στοιχείο αυτών των εκλογών ήταν η μεγάλη αύξηση της αποχής, του λευκού και του άκυρου. Η αύξηση αυτή οφείλεται στην αποχή σημαντικών κομματιών της βάσης κυρίως του ΠΑΣΟΚ, στη γενικότερη απαξίωση του πολιτικού συστήματος λόγω της αντιλαϊκής πολιτικής και της αντιδραστικής μετεξέλιξής του, αλλά και στην ανεπάρκεια της Αριστεράς. Το στοιχείο που σφραγίζει την αποχή, τα άκυρα και τα λευκά, δεν είναι, κυρίως, η «αμερικανοποίηση» αλλά, περισσότερο, οι αναζητήσεις ενός νέου περιεχομένου και μορφών ανατρεπτικής πολιτικής που δεν ικανοποιούνται. Ωστόσο, ειδικά στη νεολαία όπου η αποχή έφτασε το 60%, περισσότερο από ότι στους μεγαλύτερους, εκφράζονται ταυτόχρονα και συντηρητικές τάσεις απογοήτευσης, αποδοχής του μοιραίου, απαξίωσης της πολιτικής κάθε είδους, από μια ηττοπαθή σκοπιά που βλέπει το αδιέξοδο και την ενδεχόμενη διέξοδο μέσα από τον ατομικό δρόμο. Οι τάσεις αυτές θα ενισχύονται όσο η αριστερά δεν είναι ικανή να οικοδομήσει τις συλλογικότητες της νέας εποχής, να εμπνέει μεγάλους αγώνες, να συμβάλλει στην συγκρότηση μιας εναλλακτικής αντικαπιταλιστικής προοπτικής που θα πείθει ότι ο πολιτικός αγώνας και η πολιτική μπορούν να ανατρέψουν την επίθεση και να έχουν επαναστατική προοπτική.

Η καταδίκη της πολιτικής του «μνημονίου» και της αντιδραστικής επίθεσης δεν είναι ρηχή και προσωρινή. Όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι συνειδητοποιούν ότι η κυβέρνηση δε στοχεύει στην «σωτηρία της πατρίδας από το χρέος», αλλά στη σωτηρία των τραπεζών, των ελλήνων και ξένων δανειστών, ότι η «έξοδος από την κρίση» που υπόσχεται είναι μόνο για το κεφάλαιο και καταδικάζει στη φτώχια τους εργαζόμενους, ότι η ΕΕ μαζί με το ΔΝΤ είναι κομμάτι της επίθεσης αυτής, το ίδιο εχθρική και αποκρουστική με αυτό, ότι τελικά το «μνημόνιο» είναι η ελληνική άγρια εκδοχή εισαγωγής σε μια διεθνή επίθεση που επιδιώκει να φορτώσει την παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού στις πλάτες των λαών. Αυτό το πολιτικό καταστάλαγμα είναι αποτέλεσμα της σκληρής ιδεολογικής και πολιτικής διαπάλης που διεξάγεται εντός της ελληνικής κοινωνίας και των αγώνων της προηγούμενης περιόδου που τα πολιτικά τους αποτελέσματα «χωνεύονται» σταδιακά στην κοινωνία.

Αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι η τάση αυτή είναι σταθερή και «μη αναστρέψιμη». Η διαμαρτυρία που εκφράστηκε στο ψηφοδέλτιο Δημαρά αντανακλά ένα σημαντικό κομμάτι που δε θέλει να κόψει τους δεσμούς του με το ΠΑΣΟΚ, είναι όμως ανοιχτή τόσο σε μια νέα ενσωμάτωση όσο και στο βάθεμα της διαφοροποίησης. Σε κάθε περίπτωση το αν θα βαθύνει το ρήγμα που άνοιξε και εκφράστηκε και εκλογικά ή θα κλείσει θα κριθεί από την ταξική πάλη. Από την ανάπτυξη ή όχι ενός μαζικού πολιτικού κινήματος ικανού να ανατρέψει την κυρίαρχη πολιτική.

Για τη σταθεροποίηση του συστήματος προωθείται η προετοιμασία «εναλλακτικών λύσεων», όπως κυβερνήσεις προσωπικοτήτων, εθνικής ενότητας κλπ, «λύσεις» στις οποίες δηλώνουν έτοιμες να συμβάλλουν δυνάμεις σαν την «Δημοκρατική Αριστερά» και τους «οικολόγους πράσινους» Οι τάσεις αποσταθεροποίησης κλπ θα οδηγήσουν σε κυβερνητική αδυναμία του ΠΑΣΟΚ για την προώθηση των οποίων δεν αποκλείεται μια νέα προσφυγή και σε έκτακτες εκλογές. Επομένως πρέπει να κινηθούμε στο κίνημα, στα μέτωπα και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποφασιστικά ώστε να αντιμετωπίσουμε τις όποιες εξελίξεις και αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό με όρους κινήματος, πολιτικής - οργανωτικής συγκρότησης του αντικαπιταλιστικού ρεύματος και δυναμώματος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Ενισχύθηκαν με σαφήνεια οι δυνάμεις της αριστεράς σε αυτές τις εκλογές, με διαφοροποιήσεις. Ιδιαίτερα ποιοτικό στοιχείο αποτελεί η σημαντική άνοδος που γνώρισαν τα αντικαπιταλιστικά ψηφοδέλτια που στηρίχτηκαν από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες δυνάμεις (ΚΟΑ, ανένταχτοι).

Στη σημαντική άνοδο που κατέγραψαν έπαιξαν ρόλο: το αντιΕΕ-αντικαπιταλιστικό στίγμα, το γεγονός ότι είχαν ένα αιχμηρό και ευρύτερα κατανοητό-αποδεκτό πολιτικό πρόγραμμα για την περίοδο, με την κατάθεση μιας σαφέστερης από τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς, πολιτικής πρότασης ανατροπής της επίθεσης με επαναστατική προοπτική και τη δημιουργία μιας, ασταθούς ακόμη, αυτοπεποίθησης για την επίτευξη αυτού του στόχου. Ρόλο έπαιξε το θετικό ενωτικό πρόσημο που εκπέμπουν, το ότι κατέβηκαν σε 11 περιφέρειες κι έτσι έδωσε την αίσθηση μιας πανελλαδικής δύναμης, αλληλοτροφοδοτούμενης όμως με διαδικασίες βάσης (κινήσεις πόλης, εργατικά, φοιτητές), το ότι είχε πρωταγωνιστικό ρόλο σε νέες μορφές ανεξάρτητης, ριζοσπαστικής μαζικής δράσης, π.χ. με το συντονισμό των Πρωτοβάθμιων σωματείων και σε αγώνες χώρων. Επίσης, ρόλο έπαιξε το ότι δεν κατέβηκε άλλο ψηφοδέλτιο της μη ενσωματωμένης Αριστεράς και, τέλος, το ότι καλούσαν σε κοινή δράση μέσα στο κίνημα τις δυνάμεις του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Το βασικό στοιχείο της παρέμβασής μας ως ΝΑΡ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ ήταν ότι επιδιώξαμε με την παρέμβασή μας στις εκλογές να «μπολιάσουμε» το ευρύ, αντιφατικό «αντιμνημονιακό ρεύμα» με βαθύτερα πολιτικά-προγραμματικά, αντικαπιταλιστικά στοιχεία. Να συμβάλουμε στην συγκρότηση ενός πιο μαζικού, πιο συγκροτημένου και συνειδητού αντικαπιταλιστικού πολιτικού ρεύματος, που με την δύναμη, την συγκρότηση και την ακτινοβολία του θα επιδρά στην κατεύθυνση όλου του αριστερού «αντιμνημονιακού» ρεύματος. Έτσι επιλέχτηκαν περιεχόμενα, πολιτικά συνθήματα («ανατροπή του σφαγείου κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ) και φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά (π.χ το όνομα «αντικαπιταλιστική ανατροπή» στην Αττική και αντίστοιχα αλλού), που χωρίς να παραγνωρίζουν το Μνημόνιο το υπερέβαιναν, κατευθύνοντας την παρέμβασή μας στην ανατροπή συνολικά της αντεργατικής επίθεσης, σε πιο βαθιά αμφισβήτηση του καπιταλισμού, αναδείχνοντας, έστω και αδύναμα, το δρόμο της επανάστασης και στοιχεία μια νέας κομμουνιστικής προοπτικής.

Αρνηθήκαμε κατηγορηματικά να περιοριστούμε και τελικά να «χαθούμε» σε μια πολιτική αποκλειστικά κατά του Μνημονίου, του δικομματισμού και του Καλλικράτη, σε μια αναιμική υπεράσπιση του πάλαι ποτέ «κράτους πρόνοιας», χωρίς ρήξη με την ΟΝΕ-ΕΕ, χωρίς αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και προοπτική άλλης εξουσίας, χωρίς κριτική στην γραφειοκρατία, μια γραμμή που σε μεγάλο βαθμό και παρά τις διαφορές τους συνωστίστηκαν από τον Δημαρά, μέχρι τον Μητρόπουλο και τον Αλαβάνο.

Η πολιτική αυτή επικοινώνησε με ερωτήματα και ανησυχίες ενός ευρύτερου δυναμικού που μαζικοποιείται στις συνθήκες της κρίσης και της κοινωνικής και πολιτικής πόλωσης. Αγωνιστές των κινημάτων, τμήματα της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ ή του ΚΚΕ που συνειδητοποιούν τα όρια της πολιτικής των φορέων τους και αναζητούν μια άλλη αριστερά, ακόμα και τμήμα (έστω μικρό) των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, ακόμη και ορισμένοι πρώην ψηφοφόροι της ΝΔ, που βρήκαν στα δικά μας ψηφοδέλτια ένα ανεξάρτητο και μαχητικό τρόπο να εκφράσει την απόρριψη της πολιτικής της κυβέρνησης.

Το στοιχείο της προβολής μιας μαχητικής αντικαπιταλιστικής γραμμής, που υπερβαίνει τη ρηχή αντιμνημονιακή, ρεφορμιστική γραμμή, αλλά σε επικοινωνία με τα πολιτικά ερωτήματα και τα επίδικα που αναδεικνύονται στις συνειδήσεις των εργαζόμενων σε αυτήν την περίοδο ήταν αυτό που χαρακτήρισε αυτήν την εκλογική μάχη και σφράγισε το αποτέλεσμα των αντικαπιταλιστικών ψηφοδελτίων.

Το ΚΚΕ σημείωσε επίσης σοβαρή εκλογική άνοδο. Η άνοδος του ΚΚΕ αντανακλά την ακαταστάλαχτη διάθεση ενός σημαντικού τμήματος των εργαζόμενων για «καθαρές απαντήσεις», για αντι-ΕΕ και αντι-ΓΣΕΕ στάση, για αποχή από τα πολιτικά παιχνίδια. Η διάθεση όμως αυτή μπορεί να γονιμοποιηθεί μόνο στο βαθμό που διοχετεύεται στους αγώνες, με ένα ανατρεπτικό αντικαπιταλιστικό πολιτικό πρόγραμμα, στην αγωνιστική ταξική ενότητα των εργαζόμενων, στην ανατρεπτική κοινή δράση της αριστεράς, λογική την οποία αρνείται η ηγεσία του ΚΚΕ.

Δεν δικαιώθηκε η επιλογή «πασοκοποίησης της Αριστεράς» με την υποταγή του ΣΥΝ σε μια νέα σοσιαλδημοκρατική εκδοχή του ΠΑΣΟΚ, όπως εκφράστηκε με το ψηφοδέλτιο Μητρόπουλου. Η θολή «αντιμνημονιακή ενότητα» από τα πάνω, με παράγοντες από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ που δρουν διορθωτικά στην κυβέρνηση, που δεν αμφισβητούν βαθιά και καθαρά την ΕΕ, με μοναδικό όραμα το «ΠΑΣΟΚ του ‘80» δεν μπορεί να αποτελεί απάντηση στις σημερινές συνθήκες. Φαίνεται ότι η ηγεσία του ΣΥΝ υπερβαίνει τον ΣΥΡΙΖΑ από τα δεξιά, σε μια πιο ανοιχτά σοσιαλδημοκρατική κατεύθυνση με όχημα την «συνάντηση με τον σοσιαλιστικό χώρο». Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής δεν κατάφερε να υπερβεί τη θολή αντιμνημονιακή ενότητα, τη θεσμική λογική, τη γραμμή μιας επικοινωνιακής «ανατροπής», την έμφαση στον ρόλο προσώπων, την έλλειψη μιας πραγματικής προγραμματικής τομής προς την κατεύθυνση ρήξης με την ΕΕ ή με τις μεταρρυθμιστικές προτάσεις εντός του συστήματος (π.χ. αναδιάρθρωση του χρέους), και να οικοδομήσει μια αυτοτελή αντικαπιταλιστική φυσιογνωμία.

Τα αποτελέσματα του Β’ γύρου των δημοτικών εκλογών επιβεβαιώνουν και από ορισμένες πλευρές βαθαίνουν τα συμπεράσματα του πρώτου γύρου, παρά την γελοία, λυσσαλέα προπαγάνδα των καναλιών που μιλάνε για... επιτυχία της κυβέρνησης. Η εκτίμηση αυτή θεμελιώνεται: στην ακόμη μεγαλύτερη αύξηση της αποχής σε σχέση με τον πρώτο γύρο, φανερώνοντας την πολιτική αποστροφή του κόσμου, απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, την ΝΔ και τους εκλεκτούς τους, που συμμετείχαν στον Β’ γύρο. Στη μεγάλη άνοδο των λευκών και άκυρων ψηφοδελτίων. Στη σχεδόν πλήρη αποτυχία του ΠΑΣΟΚ και των καναλαρχών να εντάξουν, μέσω των «αντιδεξιών» συνθημάτων στα σχέδιά τους τον αριστερό κόσμο και τη διαφοροποίηση από την κυβέρνηση (εκτός από τις περιπτώσεις των Περιφερειών Αττικής και Ιονίων Νήσων, όπου υπήρχαν «αντάρτικα» ψηφοδέλτια από το χώρο του ΠΑΣΟΚ) ενώ παράλληλα δεν εντάχθηκαν στα κάλπικα «αντιμνημονιακά» μέτωπα της ΝΔ. Τέλος η «αλλαγή χεριών» πολλών Δήμων σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πειραιά, Πάτρα κα δείχνει ότι η δυσαρέσκεια αγκαλιάζει όχι μόνο την κεντρική, αλλά και την τοπική εξουσία.

Ειδικά στη νεολαία η παρέμβαση μας κινήθηκε σε ικανοποιητικά επίπεδα, καθώς το μεγαλύτερο κομμάτι της οργάνωσης έδωσε με αυταπάρνηση τη μάχη των εκλογών τόσο από την πρακτική, οικονομική και οργανωτική πλευρά, όσο και από τη σκοπιά μιας μαζικής πολιτικής εξόρμησης. Στις περιοχές όπου είχαμε υπαρκτά δημοτικά σχήματα έγινε και πολύ πιο συγκεκριμένη δουλειά και σχεδιασμός σε σχέση και με τοπικά ζητήματα που έχουν όμως ευρύτερο πολιτικό ενδιαφέρον. Στους φοιτητές έγινε μαζική πολιτική δουλειά (παρά τα σοβαρά προβλήματα που είχαμε λόγω των γεγονότων της Πάτρας) και εκδηλώσεις, η οργάνωση και το επίπεδο της παρέμβασης μας μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ένα σημαντικό βήμα σε σχέση με τη περυσινή δουλειά των βουλευτικών εκλογών.

 

2. Για το νεολαιίστικο κίνημα.

Α. Γενικά

Στην περίοδο που ήδη ξεκίνησε με το πέρας των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για μαζικότερη και ποιοτικά αναβαθμισμένη εμφάνιση του νεολαιίστικου και εργατικού κινήματος. Οι δυνάμεις της νΚΑ και συνολικά της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των σχημάτων σε όλα τα μέτωπα, καλούνται να συμβάλλουν στην κλιμάκωση της πάλης ώστε η ρωγμή που φάνηκε και στις εκλογές να μπορέσει να γίνει ρήγμα ανατροπής. Χαρακτηριστικά αυτής της νέας φάσης αποτελούν:

Η σφοδρότητα της επίθεσης. Ουσιαστικά έχουμε ένα δεύτερο αντιδραστικότερο μνημόνιο με βάθος αντεργατικών διαρθρωτικών αλλαγών (πλήρης εμπορευματοποίηση-ιδιωτικοποίηση δημόσιου, ΔΕΚΟ, κατάργηση ΣΣΕ, ελαστική εργασία τύπου Cosco, νέο μισθολόγιο στο Δημόσιο), δραματική έκταση απολύσεων, αυξήσεων σε είδη πρώτης ανάγκης, φορομπηξίας και περικοπών, προκλητικά κίνητρα στο κεφάλαιο για fast track επενδύσεις (φοροαπαλλαγές, κρατική επιδότηση εργοδοτικών εισφορών και θέσεων εργασίας, κατάργηση οποιουδήποτε κρατικού-νομοθετικού ελέγχου στο όνομα καταπολέμησης της γραφειοκρατίας). Οι εξαγγελίες της Διαμαντοπούλου για τα πανεπιστήμια αποτελούν ειδική έκφραση της αντεργατικής πολιτικής με 5 βασικούς άξονες: Επιχειρηματικοποίηση - Ιδιωτικοποίηση, Κατάργηση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα – Ταξικοί φραγμοί, Αυταρχικό πλαίσιο λειτουργίας, Πιστοποίηση - Εργασιακή απαξίωση, Κατακερματισμένη Γνώση.

Η μαζική αίσθηση ότι δεν υπάρχει προοπτική άμεσης ανάκαμψης (ενώ πέρυσι μιλούσαν για 2-3 χρόνια θυσίες που θα φέρουν την επανεκκίνηση της οικονομίας). Όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για υπερδεκαετή κοινωνικό - ταξικό πόλεμο και ότι μεγαλώνει η ανάγκη μετωπικής σύγκρουσης με τις αγορές, την ΕΕ και τις κυβερνήσεις.

Ο κλονισμός της αντίληψης του μονόδρομου από ευρύτερες μάζες –χωρίς να έχει ηττηθεί πλήρως – και των κυρίαρχων επιχειρημάτων (θυσίες για να μη χρεοκοπήσουμε, σπάταλο δημόσιο, ελλείμματα, κληρονομημένη «καμένη γη» από τη Νέα Δημοκρατία κλπ). Γίνεται συνείδηση ότι χρεοκοπεί ο λαός για να μην χρεοκοπήσουν οι τράπεζες, οι επενδυτές και οι πολυεθνικές, για να σωθούν τα καπιταλιστικά κέρδη, οι αγορές, ο ισχυρός πυρήνας της Ε.Ε. και κυρίως η Γερμανία. Συνειδητοποιείται η διεθνής διάσταση της επίθεσης.

Κλιμακώνεται η οργή απέναντι στην κυβέρνηση, την ΕΕ, το πολιτικό σύστημα, όπως έδειξε και το εκλογικό αποτέλεσμα. Διευρύνεται η βάση απονομιμοποίησης της κυβέρνησης, των μνημονίων και γενικά της πολιτικής της. Μπορεί κάτω από προϋποθέσεις να οδηγήσει σε βαθιά πολιτική κρίση, ακόμα και κρίση διακυβέρνησης. Γι αυτό το σύστημα θωρακίζεται, στην ουσία με «άτυπη οικουμενική κυβέρνηση», ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ, Δημοκρατικής Συμμαχίας, Δημοκρατικής Αριστεράς, με ισχυρές πολύπλευρες πιέσεις και προς τον Σαμαρά να μειώσει την αντιμνημονιακή ρητορεία και τις όποιες αντιπολιτευτικές τάσεις υπό τη σημαία μιας νέας συναίνεσης του πολιτικού κόσμου και εθνικής συνεννόησης. Η αθώωση Ρουσόπουλου και όλων των πρωταγωνιστών του σκανδάλου του Βατοπεδίου εντάσσεται σε αυτή την κατεύθυνση. Αλλά και με τον εκλογικό εκβιασμό σε μια προσπάθεια κοινοβουλευτικής ενσωμάτωσης της οργής.

Δυναμώνει σε σχέση με την πρώτη φάση των αγώνων η απήχηση των θέσεών μας, για την εργατική, αντικαπιταλιστική διέξοδο από την κρίση (στάση πληρωμών του χρέους, έξοδος από ευρώ και ΕΕ, εθνικοποίηση των τραπεζών, αύξηση μισθών σε βάρος των κερδών, απαγόρευση απολύσεων κλπ), ειδικά σε μια κρίσιμη μάζα πρωτοπόρων αγωνιστών του κινήματος. Υπάρχει, με άλλα λόγια, εμβάθυνση στα πολιτικά ερωτήματα της ολοένα και διευρυνόμενης κοινωνικοπολιτικής πρωτοπορίας των αγώνων του προηγούμενου διαστήματος, η οποία μπορεί και πρέπει να αποκτήσει κεντρικό ρόλο για την κλιμάκωση σε περιεχόμενο και μορφές, να πάρει χαρακτηριστικά αντικαπιταλιστικού ρεύματος, να συμβάλλει στη διαμόρφωση οργάνων εργατικής πολιτικής.

Από αυτή τη σκοπιά υπάρχει η δυνατότητα αναβάθμισης του πολιτικού ρόλου του κινήματος, ως καταλύτη ανατροπών, πολιτικών εξελίξεων και αναβάθμισης της δράσης της εργατικής τάξης και της νεολαίας στη συνολική αντικαπιταλιστική πάλη του λαού.

Ο απόλυτος κυβερνητισμός της ΓΣΕΕ, η σχεδόν πλήρης ταύτισή της με το μνημόνιο, η υπογραφή της προδοτικής ΕΓΣΣΕ, η αδιαφορία της να συντονίσει αγωνιζόμενους κλάδους (ακόμα και αυτούς από τους οποίους εκλέγεται η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, όπως οι ΔΕΚΟ και οι τράπεζες) προκαλούν σκεπτικισμό και οργή στους εργαζόμενους, σοβαρές τάσεις ανεξαρτητοποίησης και αυτόνομου συντονισμού. Παράλληλα, δυναμώνει η αντίληψη ότι αυτοί οι μηχανισμοί και οι ηγεσίες τους αποτελούν μέρος του συστήματος και της επίθεσης και όχι όργανα προάσπισης των εργατικών συμφερόντων. Βέβαια, δεν πρέπει να υποτιμούμε το γεγονός ότι αυτή η κατάσταση οδηγεί σε αντικειμενικό έλλειμμα ηγεσίας, οργάνωσης και δυνατότητας πανεργατικής ταξικής απάντησης που απογοητεύει τον κόσμο. Η αντίφαση είναι εμφανής ακόμα και στο πρόγραμμα των πανεργατικών απεργιών. Ο κόσμος πρέπει να δράσει πανεργατικά και ριζοσπαστικά. Ασκεί κριτική στις ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, συχνά από αγωνιστική σκοπιά και άλλες φορές ως άλλοθι για την αποχή από τον αγώνα. Το κενό πρέπει να καλυφτεί γρήγορα και αποτελεσματικά από τον ενωτικό, ταξικό πόλο της εργατικής βάσης με τον μετασχηματισμό των κλαδικών και διακλαδικών συντονισμών σε μαζικό κέντρο αγώνα, με τον αποφασιστικό έλεγχο των εργαζομένων.

Στο ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ, ειδικά μετά και από το εκλογικό αποτέλεσμα, δυναμώνουν οι τάσεις περιχαράκωσης, γραφειοκρατίας και διάσπασης των ανεξάρτητων, αγωνιστικών τάσεων που ξεσπάνε. Στις μέχρι τώρα μαζικές διαδικασίες ή δεν βάζει κανένα πρόγραμμα δράσης (και βαδίζει σύμφωνα με τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις του υποταγμένου συνδικαλισμού «με το δικό του πλαίσιο και τη δική του πλατεία») ή δεν συμμετέχει καν οργανώνοντας στην κυριολεξία «κομματικές συνελεύσεις-μαζώξεις».Δεν δείχνει καμιά εμπιστοσύνη στις αγωνιστικές και πολιτικές δυνατότητες της εργατικής τάξης. Παρά τη διαφοροποίηση απ'τον γραφειοκρατικό υποταγμένο συνδικαλισμό και την αγωνιστική δράση του, δεν μπορεί να δώσει δύναμη, ενότητα και προοπτική, καθώς περιχαρακώνεται σε μια στενή, κομματική λογική, που αναπαράγει την καταδικασμένη παραταξιακή πρακτική της κυρίαρχης γραφειοκρατίας και που υπονομεύει την προοπτική του νικηφόρου αγώνα, ένω στέκεται φοβικά απέναντι στην ραγδαία όξυνση και πολιτικοποίηση που έχει ανάγκη το κίνημα.

Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ έχουν σοβαρή εσωτερική κρίση. Οι ταλαντεύσεις σε σχέση με ΓΣΕΕ, Ε.Ε., τη γραμμή ανατροπής, τη στάση απέναντι στην κυβέρνηση, έχουν προκαλέσει σοβαρά ρήγματα στις σχέσεις τους με το νέο εργατικό ριζοσπαστισμό που διαμορφώνεται. Είναι για μας ευκαιρία να βαθύνουμε τη στρατηγική τους κρίση και να εντάξουμε τμήματα της ταξικής τους βάσης στην επιρροή, το διάλογο και τη συσπείρωση με τη γραμμή μας και τα μετωπικά μας σχήματα. Αξιοποιώντας τους καλύτερους δεσμούς επικοινωνίας με αυτό τον κόσμο και τη σαφώς καλύτερη πρακτική κοινής δράσης που, τουλάχιστον ένα τμήμα τους, διαθέτει.

Τέλος, το αντιεξουσιαστικό ρεύμα, εμφανίζει ιστορικές αδυναμίες να προβάλλει πολιτικό ανατρεπτικό και ταξικό λόγο στις σημερινές συνθήκες. Μονότονα αντιαυταρχικά συνθήματα, μείγμα εργατισμού-ρεφορμισμού-οικονομισμού, που φαντασιώνεται ότι η επαναστατική λύση είναι ένα συνεχές που μπορεί να αρχίζει από εδώ και τώρα, με το σχηματισμό μορφών και θεσμών που αντιμετωπίζουν από εδώ και σήμερα τα προβλήματα των εργαζομένων, χωρίς συνολική ανατροπή των αστικών πλαισίων.

Η παρέμβασή μας θέλουμε να συνδυάζει σε όλα τα μέτωπα ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά:

Σε πολιτικό επίπεδο να αναβαθμίζει τον στόχο να πέσει αυτή η κυβέρνηση από τα κάτω και ταξικά, με όρους κινήματος, με ενίσχυση των οργάνων του και των προγραμματικών του στόχων, κόντρα σε κάθε κυβερνητικό σενάριο επίδοξης διαχείρισης. Καμιά συναίνεση με την επίθεση, έξω η τρόϊκα, η ΕΕ και το ΔΝΤ. Παύση πληρωμών του χρέους, να πάρουμε από τα κέρδη τους. Να οργανώσουμε την κοινωνία, την οικονομία και τη ζωή μας έξω και σε ρήξη με τις αγορές. Στην κατεύθυνση αυτή είναι αναγκαία μια πολιτική διακήρυξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς το λαό και την αριστερά, αλλά και μια αντίστοιχη των συντονισμών και των συνελεύσεων φοιτητών και εργαζομένων για μια σύγχρονη διακήρυξη στόχων και αιτημάτων κατά της αντεργατικής λαίλαπας που θα είναι και η βάση συγκρότησης ενός πανελλαδικού κέντρου αγώνα.

Κρίκος της δράσης του κινήματος τον Δεκέμβρη πρέπει να είναι το σύνθημα ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟ-ΣΦΑΓΕΙΟ. ΝΑ ΜΗΝ ΨΗΦΙΣΤΕΙ. Να σημειωθεί ότι ο φετινός προϋπολογισμός μαζί με τα δορυφορικά ν/σχέδια για εργασιακό, ιδιωτικοποιήσεις κλπ ταυτίζεται με το Μνημόνιο Νο 2. Η πάλη δηλ. εναντίον του συμπυκνώνει όλες τις αντιθέσεις της ταξικής πάλης και μπορεί να γίνει καταλύτης σοβαρών εξελίξεων. Χρειάζεται μαζικός ξεσηκωμός, απειθαρχία και ανένδοτος αγώνας για: Καμιά απόλυση - Δεν πληρώνουμε αυξήσεις, εισιτήριο σε νοσοκομεία, διόδια και νέους φόρους – Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις σε ΔΕΚΟ, ΥΓΕΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΟΤΑ – ΣΣΕ, ανατροπή της λιτότητας και των όρων του μνημονίου παντού, σε όλα τα επίπεδα- εθνικό, κλαδικό, επιχειρησιακό.

Στη λογική της κοινή δράσης προωθούμε τη λογική του «καλέσματος συστράτευσης και πάλης για τους αγώνες της νέας γενιάς» που παρουσιάσαμε και στην εκδήλωση της Αθήνας στις 26/11. Δεν επιδιώκουμε την προσυπογραφή αυτού του κειμένου ως έχει, αλλά το βλέπουμε ως βάση μιας λογικής που θέλουμε να μπαίνει στο κίνημα, να εμπλουτίζεται και να εξειδικεύεται, να πιέζει τις δυνάμεις του κινήματος σε μια γραμμή κινηματικής δέσμευσης και αγώνα. Επιδιώκουμε τη διαμόρφωση ενός πλατιού ριζοσπαστικού κινήματος της νεολαίας, όπου στο εσωτερικού θα υπάρχει η διαπάλη των γραμμών και η δική προσπάθεια για την ηγεμονία της αντικαπιταλιστικής λογικής και συνολικά προσπαθούμε να αναβαίνει η συμφωνία για ενιαία καταγγελία της κυβέρνησης και της ΕΕ, αυτοτελούς σχεδιασμού από τη ΓΣΕΕ στο εργατικό, διαφύλαξη και ενίσχυση του συντονισμού των σωματείων, των επιτροπών και των συνελεύσεων στη βάση της δημοκρατικής – εργατικής αντιπροσώπευσης.

Ταυτόχρονα επιδιώκουμε θεωρητική εμβάθυνση και επικαιροποίηση των θέσεών μας για την κρίση, την αντικαπιταλιστική διέξοδο, την εργατική δημοκρατία και τον κομμουνισμό της εποχής μας μαζί με το ΝΑΡ, αλλά και αυτοτελώς ως νΚΑ στη νεολαία. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται πολιτικές εκδηλώσεις της νΚΑ, το άνοιγμα της «λέσχης» στην Αθήνα κ.ο.κ.

Οργανώνουμε την εξεγερτική δράση των ανεξάρτητων οργάνων του μαζικού κινήματος. Στο Φοιτητικό Κίνημα, στο εργατικό κίνημα, στους μαθητές. Πιο συγκεκριμένα:

 

Β. Στο Φοιτητικό Κίνημα

Το φοιτητικό κίνημα ως ο μόνος (σχεδόν) συνδαιτυμόνας του νεολαιίστικου κινήματος που έχει στοιχεία οργανωμένης και συγκροτημένης δράσης και πάλης και άρα εν δυνάμει ικανότητα συνολικοποίησης και ενεργοποίησης των διάχυτων τάσεων δυσφορίας και αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής, έχει ως πρώτιστο καθήκον του τη γενίκευση και επέκταση των φοιτητικών αγώνων τόσο στο σύνολο των σχολών (ΑΕΙ και ΤΕΙ) όσο και ευρύτερα σε κοινωνικό επίπεδο. Δεν μπορεί να μην αποτελεί κομμάτι ενός ευρύτερου νεολαιίστικου κινήματος που θα παλεύει συνολικά για την ανατροπή της επίθεσης, για να πέσει η χούντα κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ.

Γι’ αυτό σε αυτήν την περίοδο είναι αναγκαίο το φοιτητικό κίνημα να έχει καρδιά του το κοινωνικό ζήτημα να απαιτεί την ανατροπή του μνημονίου, της κυβέρνησης, να βάζει αντιΕΕ και αντιΔΝΤ χαρακτηριστικά και να απαιτεί να μην κατατεθεί ο νόμος της Διαμαντοπούλου. Εκτιμούμε πως μετά από τρεις γύρους γενικών συνελεύσεων και καταλήψεων στο εσωτερικό των σχολών –με διαφορετικό τρόπο σε κάθε σχολή ανάλογα και με την παρουσία μας- υπάρχουν μαζικά πολιτικά και κινηματικά μπλοκ αγώνα που τάσσονται με τον αγώνα διαρκείας και τον σχεδιασμό σύγκρουσης που βάζει η ΕΑΑΚ. Μέχρι στιγμής διατηρούμε κινηματικές δυνάμεις και συλλόγους και βάζουμε λογική κλιμάκωσης μεσα στις σχολές, στοιχείο που φυσικά δεν είναι δεδομένο (βάσει της στάσης τόσο των κυβερνητικών παρατάξεων όσο και της ΚΝΕ) και χρειάζεται να διευρυνθεί και να αναβαθμιστεί ποιοτικά για να υλοποιήσει τον σχεδιασμό για αγώνα και σύγκρουση διαρκείας με τη κυβέρνηση, την ΕΕ και το ΔΝΤ και τις στοχεύσεις τους για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Άρα προμετωπίδα της νΚΑ και της ΕΑΑΚ πρέπει να γίνει η πολιτική και κινηματική κλιμάκωση με αναγκαίο όρο την διεύρυνση του μετώπου που αντιμάχεται το Πανεπιστήμιο του Μνημονίου που φυσικά πρέπει να δένεται με τους ευρύτερους εργατικούς, λαϊκούς αγώνες ενάντια σε Μνημόνιο και κυβέρνηση.

Η κυβέρνηση και το Υπουργείο Παιδείας έχουν διαλέξει μια τακτική «σεμνής και ταπεινής» (μετά την ηχηρή ανακοίνωση του σχεδίου τους από τους Δελφούς) και ιεραρχημένης προώθησης της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Κομβικά στοιχεία που προωθούνται και ολοκληρώνονται είναι καταρχάς οι δημόσιες παροχές προς την τριτοβάθμια εκπαίδευση και τα Πανεπιστήμια (και την εξασφάλιση ενός ιστορικού χαμηλού δαπανών με το νέο προϋπολογισμό – γύρω στο 2,8%) και εν συνεχεία το καθολικό προχώρημα της ένταξης (βάσει του ΚΕΧΑΕ, της Μπολόνιας, της κοινοτικής οδηγίας 36-05 και φυσικά του Εθνικού Πλαισίου Προσόντων), της ιδιωτικής εκπαίδευσης στον εκπαιδευτικό χάρτη της χώρας (δημιουργία γραφείου πιστοποίησης, συντεταγμένη και όχι αποσπασματική χορήγηση αδειών και δικαιωμάτων σε κολέγια και αποφοίτους αντίστοιχα).

Η προώθηση του νέου Πανεπιστημίου του Μνημονίου φυσικά προωθείται και σημαδεύεται από τα άνωθεν στοιχεία, που πρέπει να ενταχθούν στο πολιτικό πλαίσιο του φοιτητικού κινήματος ως νέα στοιχεία με την παράλληλη (και καθοριστική φυσικά για την εξέλιξη του κινήματος) εξειδίκευση με βάσει το κοινωνικό ζήτημα τόσο της ανάλυσης όσο και της απάντησης (πολιτικό-κινηματικής) του φοιτητικού κινήματος στην πολιτική αυτή. Παράλληλα πρέπει να συμπυκνωθεί (και αν εμπλουτιστεί φυσικά όπου χρειάζεται) και το πολιτικό πλαίσιο του κινήματος ώστε να αποτελέσει ικανό περιεχόμενο ενότητας με τους αγωνιζόμενους εργατικούς κλάδους, με τα κύματα αμφισβήτησης που υπάρχουν σε Σχολές και Τμήματα από μέλη ΔΕΠ ή και εργαζομένους στα πανεπιστήμια και φυσικά μάχιμο πλαίσιο σύγκρουσης με τη πολιτική κυβέρνησης, ΕΕ, ΔΝΤ.

Το διάστημα έως το κλείσιμο των σχολών για τα Χριστούγεννα αποτελεί βασικό κριτήριο για την συνέχιση του κινήματος και την ψηλάφηση των καμπών του. Επιδίωξη δική μας είναι η εμφάνιση των φοιτητικών συλλόγων με πανελλαδική κινητοποίηση την Πέμπτη 2/12 (της οποίας συνέχεια πρέπει να είναι ένα Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων που θα βάλει όρους πολιτικής κλιμάκωσης και ειδίκευσης του περιεχομένου του αγώνα), η διοργάνωση της φετινής παλλαϊκής παννεολαιιστικης πορείας για την 6η Δεκέμβρη με πολιτικό τρόπο που να επικαιροποιεί και να αναβαθμίζει ποιοτικά τα σύγχρονα αιτήματα και τις διεκδικήσεις του φοιτητικού κινήματος. Επόμενο στοιχείο που πρέπει το κίνημα να παρουσιαστεί και να δώσει το νεολαιίστικο τόνο είναι η απεργία στις 15/12. Θα πρέπει να δούμε διαδικασίες που το κίνημα θα ξεφεύγει από τη στενή έννοια του «συνελεύσεις-καταλήψεις-διαδηλώσεις» (κινητοποιήσεις σε ΟΑΕΔ, κινηματική πρωτοβουλία για τις συγκοινωνίες, πρωτοβουλίες σχετικές με τον πολιτισμό κλπ) . Τόσο στο κομμάτι των μορφών πάλης όσο και στην εξωστρεφή παρέμβασή του πρέπει να επεξεργαστούμε νέα εργαλεία που θα δίνουν στο φοιτητικό κίνημα πιο κοινωνικά χαρακτηριστικά. Πρέπει να προχωρήσουμε σε μαζικές εξορμήσεις σε σχολεία πριν από την πορεία στις 6 Δεκέμβρη, σε πρωτοβουλίες προπαγάνδισης της απεργίας στις 15.

 

Γ. Στο εργατικό κίνημα

Στη βάση όσων και παραπάνω γενικά αναφέρθηκαν οφείλουμε να σταθούμε στο γεγονός ότι μια σειρά από νέες μορφές, πρωτοβουλίες, εργατικές προσπάθειες συγκροτούνται σε μια σειρά από χώρους. Υπάρχει έστω και σπερματικά ένα δυναμικό που επιδιώκει μορφές συνδικαλισμού βάσης, και οφείλουμε να διαλεχθούμε, να εμπλακούμε και να συμβάλουμε στην αναβάθμιση αυτών των προσπαθειών σε μια λογική συνολικά ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος. Συμβάλλουμε στην παραπέρα πολιτικοποίηση του ε.κ. με αναβάθμιση των στόχων στη λογική που παραπάνω περιγράψαμε, όπου παρεμβαίνουμε (σχήματα-σωματεία κλπ).

Ανάλογα με τη δυνατότητα παρέμβασης και τις μορφές που υπάρχουν σε κάθε χώρο αναδεικνύουμε τις πιο δυναμικές μορφές κλιμάκωσης και απειθαρχίας εντός και εκτός των χώρων δουλειάς (πολυήμερες απεργίες, αποκλεισμοί των εργοδοτών, μάχες ενάντια στις απολύσεις, για ΣΣΕ, σπάσιμο των μέτρων πληρωμής των ασθενών στο ΕΣΥ, μπλοκάρισμα της διακοπής ρεύματος και εξώσεων στους ανέργους, κίνημα δεν πληρώνω στα διόδια κλπ).

Ενισχύουμε τη λογική του πανεργατικού αγώνα διαρκείας με αποφασιστικές κλιμακώσεις και συνδυασμένες ενέργειες που θα δίνουν καίρια πλήγματα στον αντίπαλο και όχι της κίνησης «μιας ζαριάς» που θα αποσυγκροτεί και θα απογοητεύει. Της νέας ενότητας οικονομικής και πολιτικής πάλης με κυρίαρχο το ρόλο του πολιτικού στοιχείου.

Πρωταγωνιστούμε στη συγκρότηση νέων οργάνων ταξικής δράσης και πολιτικής. Ταξικών σωματείων βάσης, μαζικών συνελεύσεων με αιρετούς και ανακλητούς αντιπροσώπους, οργάνωση του κόσμου της εργασιακής περιπλάνησης και της ανεργίας.

Ιδιαίτερα σε σχέση με το ζήτημα της ανεργίας, οφείλουμε να προχωρήσουμε πιο συγκεκριμένα με βάση τα όσα έχουμε συζητήσει. Η επιτροπή για τα ζητήματα εργασίας του ΚΣ σε συνδυασμό με το γραφείο της ΟΝΕ Αθήνας να διαμορφώσουν Αυτή η συζήτηση θέλουμε να εξοπλίσει τα μέλη μας προκειμένου να ενισχυθεί συνολικά η σύντομο εισηγητικό σημείωμα (3-4 σελίδες) για το ζήτημα της ανεργίας με τρεις άξονες: 1) Θεωρητική Προσέγγιση και Ιδεολογικά Ζητήματα, 2) Για το περιεχόμενο της πάλης, 3)Για τις μορφές οργάνωσης. Επιδιώκουμε την παρέμβαση από το εργατικό κίνημα σε σχέση με αυτό το θέμα. Στη συνέχεια θέλουμε να το ανοίξουμε στα σωματεία που παρεμβαίνουμε και στον συντονισμό, να διοργανώσουμε ειδική ημερίδα για το θέμα αυτό και αυτοτελώς να δουλέψουμε για τη συγκρότηση επιτροπών βάσης σε γειτονιές και κλαδικά, που θα αποτελέσουν τη μαγιά για να προχωρήσει ο συντονισμός τους και να συνδεθούν με υπάρχουσες αντίστοιχες κινήσεις που έχουν δημιουργηθεί κυρίως σε επιχειρησιακή βάση.

Σημαντική πλευρά και από κοινού με το ΝΑΡ είναι η αναβάθμιση του ανεξάρτητου συντονισμού στη βάση των εργαζομένων, πάνω σε ένα πρόγραμμα ταξικής αγωνιστικής ενότητας και ανατροπής της επίθεσης, σε ανεξαρτησία από ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και υποταγμένο συνδικαλισμό. Με αιχμή τους συντονισμούς των πρωτοβάθμιων σωματείων. Η ιδέα αυτή ωριμάζει και συσπειρώνει ευρύτερες δυνάμεις (εργαζόμενοι ΜΜΕ, συντονιστικό μεταφορών αυτοτελώς από ΓΣΕΕ, υγειονομικοί, εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, κινήσεις ανέργων, πολλά πρωτοβάθμια σωματεία που ενοποιούνται σε διακλαδικούς ή διεπιχειρησιακούς συντονισμούς κλπ). Σε αυτήν την κατεύθυνση διοργανώνουμε ΠΑΝΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ και επιδιώκουμε η δυναμική να απλωθεί και στις υπόλοιπες πόλεις με στόχους:

-Διεύρυνση και με άλλα σωματεία από ιδιωτικό τομέα, εκπαίδευση, ΜΜΕ, ΟΤΑ, ΔΕΚΟ. Επαφή και ένταξη στο συντονισμό του συντονιστικού των συγκοινωνιών (που έγινε σε ανεξαρτησία από τη ΓΣΕΕ). Επίσης ένταξη πραγματικών επιτροπών αγώνα από χώρους δουλειάς.

-Εκπόνηση κειμένου άμεσης οργάνωσης της δράσης με πολιτικά και εργατικά αιτήματα. Απεύθυνση κοινής δράσης στα σωματεία και τις ομοσπονδίες του ΠΑΜΕ. Καταδίκη ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Δημιουργία και υποστήριξη κέντρων αγώνα.

-Συζήτηση και εκπόνηση κειμένου για την ανεργία και την εργασιακή περιπλάνηση, καθώς και προτάσεων για την οργάνωση, τα αιτήματα και τη δράση των ανέργων.

-Συζήτηση για τις ΣΣΕ

-Σχέδιο δράσης των σωματείων για τον απεργιακό Δεκέμβρη με συντονισμένες κινητοποιήσεις σε ΔΕΚΟ, ΟΤΑ, υγεία, εκπαίδευση, με σταθμός τη διαδήλωση στις 6/12 για τη νεολαία, για καταλήψεις δημοσίων κτιρίων (ασφαλιστικών ταμείων, ΔΕΗ, νοσοκομείων, ΜΜΕ, ΟΑΕΔ κλπ), με ειδική προετοιμασία για τις 15/12. Να την κάνουμε δική μας υπόθεση. Διαρκής περικύκλωση της Βουλής. Να μην ψηφιστεί ο προϋπολογισμός.

 

4. Για την επόμενη μέρα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ:

Το θεαματικό εκλογικό αποτέλεσμα των σχηματισμών που στήριζε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες δυνάμεις τις αντικαπιταλιστικής αριστεράς κάνει ακόμα πιο κρίσιμη τη συζήτηση για την επόμενη μέρα του εγχειρήματος. Σε αυτό συνηγορούν και τα γεγονότα μετά τις εκλογές με την, πρωτοφανή σε μαζικότητα, εκδήλωση στο Πολυτεχνείο, τα τεράστια μπλοκ στις πορείες και τις εξαιρετικά επιτυχημένες μετεκλογικές συζητήσεις- συνελεύσεις σε αρκετά μέρη. Φαίνεται καθαρά ότι ένα, ευρύτερο από ποτέ, δυναμικό ανθρώπων παρακολουθεί με αγωνία τα βήματα της και στρέφει τις ελπίδες του σε αυτή.

Είναι πραγματικότητα ότι ένας μεγάλος στόχος επιτεύχθηκε. Τόσο οι ψήφοι όσο και η συνολική παρουσία πριν και μετά από τις εκλογές, αποτελούν την πιο μαζική από ποτέ εμφάνιση πολιτικού φορέα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς σε τέτοια μάχη. Η κατάκτηση μιας σχετικά αναγνωρίσιμης φυσιογνωμίας, με ένα διακριτό πρόγραμμα, εμφανούς για την κοινωνική πλειοψηφία, είναι μια εξαιρετικά σημαντική κατάκτηση. Αποδεικνύει ότι μέσα στις τόσο δύσκολες ώρες της κρίσης και του μνημονίου, με τις τόσο μεγάλες αδυναμίες της επίσημης αριστεράς, ένα σχέδιο αυτοτελούς συγκρότησης των αντικαπιταλιστικών- κομμουνιστικών δυνάμεων μπορεί να πετυχαίνει. Το στίγμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που μπορούσε να συνδυάζει ανατρεπτικούς στόχους πάλης, νικηφόρα προοπτική για τους αγώνες, δημοκρατική ενωτική συγκρότηση και στρατηγική επαναστατική αναφορά φανέρωσε την πραγματική δυνατότητα συνδυασμού αντικαπιταλιστικού περιεχομένου και μαζικής παρέμβασης. Το στοιχείο αυτό συνδέεται και με μια ακόμα καθοριστική τομή. Την ανάδειξη της δυνατότητας να γεννηθούν και να διεμβολίσουν την πραγματικότητα στην αριστερά και το πολιτικό σύστημα νέες δυνάμεις και ρεύματα, ανεξάρτητα και βασιζόμενα στους αγώνες και όχι ως κομμάτια, υποσύνολα ή ομαδοποιήσεις εντός των σχεδιασμών της επίσημης αριστεράς.

Αυτά τα στοιχεία οφείλουμε να τα κρατήσουμε και στην οργάνωση των επόμενων βημάτων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Έχουμε επίγνωση ότι οι χιλιάδες των αγωνιστών και ψηφοφόρων που στήριξαν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για αρκετούς διαφορετικούς λόγους, δεν παραδίδουν λευκή επιταγή, ούτε είναι μια μόνιμη δεξαμενή υποστηρικτών, όπως τους αντιμετωπίζουν πολλές φορές οι δυνάμεις της Αριστεράς. Στόχος μας είναι, μαζί με αυτούς, να οικοδομήσουμε, στις συνελεύσεις και στο δρόμο, τη νέα επαναστατική αριστερά που έχει ανάγκη η εποχή μας, και το αναγεννημένο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα που μπορεί να φέρει την ανατροπή. Αυτό μας κάνει να είμαστε πάντοτε απαιτητικοί για την επόμενη μέρα, για την ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την υπέρβαση των αδυναμιών της.

Εκτιμούμε ότι έχουν γίνει αρκετά θετικά βήματα, από το Σπόρτινγκ και την Αθηναΐδα μέχρι σήμερα. Η αντικαπιταλιστική αριστερά, με καθοριστική συμβολή και πρωταγωνιστικό ρόλο του ΝΑΡ και της νΚΑ, κατάφερε σε μια τόσο δύσκολη περίοδο να κάνει ένα ποσοτικό και ποιοτικό άλμα, του οποίου αφετηρία ήταν η συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η πανελλαδική συγκρότησή της φανέρωσε μια απρόβλεπτα θετική δυναμική που αποτυπώθηκε στις εκλογές. Το κατέβασμα σε 11 από τις 13 περιφέρειες και σε πολλούς δήμους, οι διαδικασίες σε κάθε σημείο της Ελλάδας και οι χιλιάδες που συμμετείχαν στα ψηφοδέλτια και στον προεκλογικό αγώνα, δείχνουν μια σημαντική εξέλιξη ενοποίησης και κοινής δράσης σε ένα τεράστιο δυναμικό αντικαπιταλιστικής αναφοράς που για πρώτη φορά συγκροτείται σε πανελλαδικό επίπεδο. Αντίστοιχη είναι η πραγματικότητα και στις γειτονιές της Αθήνας, με μια εκτίναξη των συζητήσεων και συλλογικοτήτων, μέρος των οποίων κατέγραψαν τα υψηλά ποσοστά των εκλογών και άλλο γεννήθηκε μέσα σε αυτές τις διαδικασίες και θα εμφανιστεί το επόμενο διάστημα. Η ύπαρξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει απελευθερώσει τεράστιες δυνάμεις που για χρόνια βρίσκονταν γύρω από αυτό το χώρο, αλλά τώρα αποτελούν οργανικό κομμάτι του που παίρνει πρωτοβουλίες. Η συμμετοχή στις εκλογές θέλουμε να αποτελέσει και εφαλτήριο ανασυγκρότησης και νέας συγκρότησης δημοτικών κινήσεων. Ιδιαίτερα στην Αθήνα επιδιώκουμε τη συγκρότηση της δημοτικής κίνησης «Ανταρσία στις γειτονιές της Αθήνας, η οποία πρέπει και να διερευνήσει και καταλήξει τους τρόπους με τους θα συνδεθεί με τις ανάγκες των κατοίκων και θα ριζώσει σε επίπεδο γειτονιάς.

Εξίσου θετικά βήματα μπορούμε να δούμε και στην εξέλιξη του πολιτικού περιεχομένου και τη συγκρότηση του βασικού προγράμματος που αταλάντευτα υπερασπίστηκε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στις εκλογές και στους αγώνες και τις διεργασίες όλου του προηγούμενου διαστήματος. Ακόμα και αν υπήρχαν αποχρώσεις, πράγμα αναμενόμενο, ή αν δεν έχει ολοκληρωθεί και βαθύνει, το κεντρικό στίγμα της πολιτικής γραμμής του μετώπου ήταν ιδιαίτερα βαθύ και συνολικά αντισυστημικό, πράγμα που εκτιμάμε ότι αποτελεί και βασική πλευρά της θετικής μας καταγραφής. Εμπεριείχε την πλήρη άρνηση του χρέους και την απαίτηση για άμεση διαγραφή του, την συνολική αντίθεση με την παλιά και νέα αντεργατική πολιτική με ή χωρίς μνημόνιο, καλούσε σε ανυπότακτο αγώνα των ίδιων των εργαζομένων κατακρίνοντας τη στάση των συνδικαλιστικών ηγεσιών και τη αριστεράς παλεύοντας για ρήξη με τον ντόπιο και ξένο συνασπισμό εξουσίας, με την ΕΕ, με το σύστημα συνολικά, ανοίγοντας και το δρόμο για μια άλλη κοινωνία. Για πρώτη φορά ένα τέτοιο πρόγραμμα μπόρεσε να γίνει μαζική γραμμή, κατανοητή και αποδεκτή από μεγάλα κομμάτια εργαζομένων και να συνδεθεί με ένα άλλο σχέδιο για την αριστερά και το εργατικό κίνημα.

Το επόμενο διάστημα είναι ένας από τους πρώτους στόχους μας, η ενίσχυση της δημοκρατικής λειτουργίας. Κάνουμε μαζική εξόρμηση για την εγγραφή μελών στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και από τον επόμενο γύρο συνελεύσεων παίρνουμε συνολικές αποφάσεις, πλειοψηφικά και με σύνθεση και ορίζουμε αντιπροσώπους και τοπικά συντονιστικά που παίρνουν την ευθύνη των επόμενων κινήσεων και όχι οι επαφές των οργανώσεων. Σε αυτή την κατεύθυνση κινούμαστε για νέα κεντρική συνέλευση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ από τις αρχές του επόμενου έτους με αιρετούς και ανακλητούς αντιπροσώπους από κάθε τοπική επιτροπή. Για μας το ζήτημα της εργατικής δημοκρατίας εντός του μετώπου δεν είναι δευτερεύουσα πτυχή, «δημοκρατικοφάνειας» αλλά καθοριστικό ζήτημα γιατί αφενός δίνει τις δυνατότητες όλο αυτό το πρωτοπόρο δυναμικό να εκφραστεί και να πάρει αποφάσεις και αφετέρου θέλουμε να αποτελεί πρόπλασμα των νέων επαναστατικών φορέων αλλά και της νέας κοινωνίας που θέλουμε να οικοδομήσουμε.

Αντίστοιχα άλματα θέλουμε να κάνουμε στο περιεχόμενο και την κεκτημένη πολιτική συμφωνία. Η κρισιμότητα της περιόδου αλλά και η ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κάνουν επιτακτική την ανάγκη για πλατιά συζήτηση στις συνελεύσεις και τις εκδηλώσεις για το βάθεμα και την πιο συστηματική επεξεργασία του πολιτικού κεκτημένου μας. Καθοριστικοί είναι οι παρακάτω άξονες:

- Η παρακολούθηση, μελέτη, κριτική και ερμηνεία της συνεχιζόμενης διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης, των απότομων περιπλοκών της και των αποτελεσμάτων της, τα οποία σφραγίζουν τη σύγχρονη εποχή και τη σχέση της με τη σύγχρονη εργατική τάξη, με την αντικαπιταλιστική πολιτική τακτική και τη στρατηγική επαναστατική διέξοδο για την κομμουνιστική απελευθέρωση

- Η βαθύτερη διευκρίνιση, ανάπτυξη και προβολή της πολιτικής μας πρότασης για την ανατροπή της επίθεσης και του σφαγείου κυβέρνησης, ΕΕ, ΔΝΤ και κεφαλαίου, η συγκεκριμενοποίηση, εμπλουτισμός και ευέλικτη προσαρμογή του αντικαπιταλιστικού προγράμματος στις περιπλοκές της κρίσης και στις απότομες αλλαγές της ταξικής πάλης.

- Η αναβάθμιση των αντι- ΕΕ στόχων και της αντι-ΕΕ πάλης, η άμεση σύνδεση της εξόδου από την ΟΝΕ με την έξοδο από την ΕΕ, η σύνδεσή τους με μια διεθνιστική αντικαπιταλιστική προοπτική, ειδικά μπροστά στην τεράστιας σημασίας σύνοδο του Δεκεμβρίου, στην οποία πρόκειται να αποφασιστεί η δημιουργία μόνιμου «μηχανισμού πτώχευσης» για την υπαγωγή μιας ολόκληρης σειράς χωρών σε αυτόν, με πρώτη την Ελλάδα.

- Η σύνδεση της πολιτικής μας και του αντικαπιταλιστικού προγράμματος που προτάσσουμε σήμερα με την εργατική εξουσία και την κομμουνιστική προοπτική. Η σύνδεση αυτή δεν κρίνεται σε μια αναφορά στα κείμενα. Πρόκειται για την ανάγκη να «χρωματίζονται» οι στόχοι από το επαναστατικό και κομμουνιστικό στοιχείο της νέας εποχής, να προβάλλονται ενιαία και όχι αποσπασματικά, αλλά ούτε δογματικά –και άρα αφομοιώσιμα- να φτάνει η κριτική στον καπιταλισμό ως τα βαθύτερα θεμέλιά του (την ατομική ιδιοκτησία, την εκμετάλλευση και την υπεραξία, το αστικό κράτος και πολιτισμό), να προβάλλεται η θέση ότι η ολοκλήρωση αυτού του προγράμματος μπορεί να υπάρξει μόνο με την εργατική εξουσία, με την ανατροπή του καπιταλισμού, με τα βήματα στην κατεύθυνση της πλήρους εργατικής δημοκρατίας και της διεθνιστικής κομμουνιστικής απελευθέρωσης.

Η ευρεία συζήτηση γύρω από τους παραπάνω άξονες πρέπει να συνδυαστεί με μια πιο αποφασιστική από ποτέ δράση μέσα στο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα. Οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να είναι αυτές που θα πρεσβεύουν διαρκώς ότι μόνο ο δρόμος της πάλης ενός μαζικού πολιτικού κινήματος με αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης σε σύγκρουση με την ΕΕ, το κέρδος και την εξουσία του κεφαλαίου, ανοίγοντας τον δρόμο για την επανάσταση και την εξουσία των εργαζομένων, μπορεί να δώσει απάντηση στην καταστροφική καπιταλιστική κρίση. Αυτό σημαίνει και έντονη συζήτηση για το εργατικό κίνημα, το ρόλο των ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ, την ενίσχυση και διεύρυνση του συντονιστικού πρωτοβάθμιων σωματείων και των πρωτοβουλιών που πρέπει να πάρουμε. Δεν εκβιάζουμε μια πλήρη συμφωνία σε όλα τα επίπεδα αλλά πρέπει να είμαστε σκληροί στην κριτική απέναντι στα πισωγυρίσματα και τις μεγάλες δυσκολίες που είχαμε σε προηγούμενες μάχες. Η ενωτική παρέμβαση των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο εργατικό κίνημα είναι καθοριστική πλευρά στη συνολική προσπάθεια ανάπτυξής του εγχειρήματος αλλά και ενδυνάμωσης των ταξικών δυνάμεων εντός του.

Το δυνάμωμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οι πολιτικές πρωτοβουλίες για την παρέμβαση στην πλατιά συζήτηση που διεξάγεται στον κόσμο του κινήματος και της αριστεράς, η συμβολή σε πολύμορφες διαδικασίες συσπείρωσης όλου αυτού του δυναμικού, ανάπτυξης διαλόγου και κοινής δράσης των αγωνιστών και των ρευμάτων που ενδιαφέρονται για την υπόθεση της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής και σύγχρονης κομμουνιστικής αριστεράς, θα ενισχύσουν τις διεργασίες προς τον πόλο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, με συμμετοχή χιλιάδων αγωνιστών και τμημάτων της βάσης της ρεφορμιστικής αριστεράς, μετατρέποντας την ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε βασική δύναμη και ψυχή αυτής της ευρύτερης διαδικασίας. Με αυτόν τον δρόμο αναπτύσσουμε την ιδέα του αντικαπιταλιστικού-μετώπου, πόλου σε συνθήκες που νέα τμήματα ενδιαφέρονται και στρέφονται προς το εγχείρημα. Ταυτόχρονα ενισχύουμε το συστηματικό διάλογο με αγωνιστές, δυνάμεις ή ρεύματα που προβληματίζονται, βλέπουν θετικά και επιδιώκουν να συμβάλλουν στην υπόθεση μιας άλλης αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής και σύγχρονα κομμουνιστικής Αριστεράς.

Τέλος, ξεχωριστή πτυχή είναι η συμβολή της νΚΑ, μαζί με το ΝΑΡ και αυτοτελώς, εντός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Οφείλουμε από τη μεριά μας, όχι μόνο να συμμετέχουμε και να στηρίξουμε τις συνολικές μας προσπάθειες αλλά και να δώσουμε το ειδικό στίγμα της νεολαίας και του νεολαιίστικου κινήματος. Άμεσα βήματα είναι η συζήτηση και συστράτευση εντός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πάνω στις πρωτοβουλίες και το περιεχόμενο για τις ανάγκες και τα δικαιώματα της νέας γενιάς, πολιτική λογική που θα υπηρετήσουμε κεντρικά το επόμενο διάστημα.

 

5. Για την αυτοτελή μας παρέμβαση

Α. Γενικά

Είναι φανερό, πως στις νέες συνθήκες, πέρα απ’ το δυνάμωμα – ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και εν γένει του αντικαπιταλιστικού ρεύματος, και την προώθηση μιας λογικής ανατρεπτικής κοινής δράσης της αριστεράς, αποκτά εξαιρετικά σημαντικό και επείγον χαρακτήρα η ανάπτυξη της αυτοτελούς παρέμβασης και δράσης της νΚΑ.

Η ανάδειξη και ενίσχυση δηλαδή των πιο προωθητικών πλευρών της πολιτικής μας φυσιογνωμίας και γραμμής, στην πάλη για την περαιτέρω διεύρυνση και εμβάθυνση τους, για την συγκρότηση σε ανώτερο επίπεδο, με πρακτικά βήματα προς αυτό, μιας σύγχρονης, μαζικής και εργατικής, κομμουνιστικής οργάνωσης νεολαίας. Το παραπάνω αποτελεί καθοριστικό κρίκο, κατά την γνώμη μας, για την παρέμβασή μας στις νέες συνθήκες (και εντός της αριστεράς) που δημιουργεί η καπιταλιστική κρίση και η διαρκώς αυξανόμενη επιθετικότητα του κεφαλαίου, για την περαιτέρω πολιτικοποίηση του αντικαπιταλιστικού μετώπου και την νικηφόρα προοπτική του κινήματος και των αγώνων της περιόδου. Οι δυνατότητες για βήματα προς τα εμπρός δεν αφορούν μόνο το ελπιδοφόρο εγχείρημα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ούτε μόνο την αντικαπιταλιστική δράση της τάξης, το κίνημα. Προφανώς σήμερα υπάρχουν οι προϋποθέσεις για ουσιαστική ενίσχυση σε όλα τα επίπεδα και της ν.Κ.Α. αυτοτελώς.

Η ανάπτυξη της αυτοτελούς παρέμβασης και δράσης της νΚΑ, σε συνάρτηση και με το ΝΑΡ και την συμβολή μας στην συζήτηση προς το σώμα για την καπιταλιστική κρίση αλλά και ευρύτερα στις συνεδριακές του διαδικασίες, πρέπει να συγκροτηθεί γύρω από τα ζητήματα που αναδείχθηκαν σαν ζητούμενα όλο το προηγούμενο διάστημα. Η νΚΑ πρέπει να συμβάλλει με τον πιο αποφασιστικό τρόπο

α) στην βαθύτερη πολιτική και ιδεολογική συγκρότηση του αντικαπιταλιστικού ρεύματος και την ανώτερη σύνδεσή του με τη λογική της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης.

β) στην πάλη, εντός του κινήματος και της δημόσιας συζήτησης, να «πάρει προβάδισμα» μια σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική ως η μοναδική διέξοδος για τους εργαζόμενους απ’ το κοινωνικό ολοκαύτωμα.

γ) στην παρέμβαση στις ευρύτερες διεργασίες που πραγματοποιούνται στην αριστερά. Η νΚΑ πρέπει να έρθει αυτοτελώς σε επαφή με τον κόσμο της αριστεράς και αγωνιστές του νεολαιίστικου κινήματος που ασφυκτιούν στα όρια της καθεστωτικής αριστεράς και αναζητούν μια νέα κομμουνιστική «ταυτότητα» και προοπτική, παίρνοντας άμεσα πρωτοβουλίες προς αυτήν την κατεύθυνση.

δ) στην μάχη για την ανασυγκρότηση και εμφάνιση με μαζικούς όρους ενός νεολαιίστικου κινήματος αναμέτρησης με την αστική στρατηγική. Με προώθηση της λογικής της ανατρεπτικής κοινής δράσης, εντός του κινήματος, να υπάρξουν σε όλα τα μέτωπα παρατεταμένοι, νικηφόροι αγώνες.

 

Στην κατεύθυνση των παραπάνω πρέπει το επόμενο διάστημα να χαράξουμε μια πολύπλευρη αυτοτελή παρέμβαση της οργάνωσής μας η οποία είναι ανάγκη να περιλαμβάνει μια ευρεία γκάμα δραστηριοτήτων. Οι δραστηριότητες αυτές καταρχήν μπορούν να αφορούν εκδηλώσεις της οργάνωσης σχετικά είτε με τη γραμμή και το πολιτικό της σχέδιο για την περίοδο είτε με ζητήματα γύρω από τα μέτωπα της θεωρίας και του πολιτισμού, συγκεκριμένες παρεμβάσεις και πρωτοβουλίες της νΚΑ σε χώρους (εργασιακούς ή άλλους) που κρίνουμε ότι απαιτείται η εμφάνιση της πολιτικής μας πρότασης αλλά και στοχευμένη συζήτηση γύρω από το θέμα της αναβάθμισης των Αναιρέσεων και της μετατροπής τους σε ένα μάχιμο εργαλείο των ανθρώπων μας το οποίο θα διακινείται μαζικά στους χώρους που αυτοί παρεμβαίνουν.

Τέλος, πολλούς και νέους δρόμους θα μας ανοίξει όσον αφορά την επαφή μας με τα κομμάτια που ασφυκτιούν στο σημερινό κυρίαρχο πολιτικό και πολιτιστικό πρότυπο η Λέσχη των Αναιρέσεων. Προχωράμε άμεσα, εντός Δεκεμβρίου στην υλοποίηση αυτής της προσπάθειας, καθώς δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι εφόσον προχωρήσει πραγματικά η αυτοτελής παρέμβαση της ν.Κ.Α με ό,τι αυτό συνεπάγεται, περνάει σε ένα άλλο, πολύ ανώτερο επίπεδο.

 

Β. Για την ειδική δουλειά στα πεδία της επαναστατικής θεωρίας και του πολιτισμού

Η περίοδος που διανύουμε με τη σφοδρότητα των γεγονότων που τη συνοδεύουν αναδεικνύει πέραν όλων των άλλων και την ανάγκη διαρκούς εγρήγορσης και ετοιμότητας της οργάνωσης να παρεμβαίνει σε όλα τα πεδία που συγκροτείται η συνείδηση της νεολαίας. Η ανάγκη διαρκούς προβολής και προπαγάνδισης ενός απελευθερωτικού, επαναστατικού και κομμουνιστικού πολιτικού και ιδεολογικού φορτίου, συμβολής στην υπόθεση της ανάπτυξης και αναβάθμισης της επαναστατικής μαρξιστικής θεωρίας στα πλαίσια της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης και συνεχούς θεωρητικής θωράκισης των μελών και των φίλων της οργάνωσης είναι αναπόφευκτα κομβικής σημασίας ζήτημα.

Είχαμε συλλογικά με την ολοκλήρωση του 3ου συνεδρίου της ν.Κ.Α. διαγνώσει τις υποχωρήσεις, τα λάθη και τις παραλείψεις που είχαμε διαμορφώσει στην πορεία ύπαρξης της οργάνωσης και του ρεύματος συνολικά στο συγκεκριμένο πεδίο και αποφασίσαμε να πάρουμε μέτρα απέναντι σε αυτή την κατάσταση. Μετρήσαμε βήματα τόσο με μια διαδικασία επανεκκίνησης μιας πιο σταθερής θεωρητικής δουλειάς αλλά και με την αναβάθμιση του φεστιβάλ των ΑΝΑΙΡΕΣΕΩΝ, όμως συνεχίζουμε να παρουσιάζουμε αδυναμίες που θα πρέπει να προσπαθήσουμε να αντιμετωπίσουμε.

 

  1. Ανασυγκροτούμε (μετά από μια περίοδο όπου έχουν ελαφρά ατονήσει) τις επιτροπές Θεωρίας και Πολιτισμού του Κεντρικού Συμβουλίου για να λειτουργήσουν (τουλάχιστον σε πρώτη φάση) από κοινού σε ενιαία επιτροπή, διαμορφώνοντας από τώρα τη συζήτηση και τον προγραμματισμό της παρέμβασης μας έως και το καλοκαίρι περιλαμβάνοντας κύκλους θεωρητικών συζητήσεων, εκδηλώσεων , του φεστιβάλ ακόμη και του κάμπινγκ, έτσι ώστε ένας τέτοιος προγραμματισμός να μπορέσει να εμπλουτιστεί, να αγκαλιαστεί και τελικά να υιοθετηθεί από την ίδια την οργάνωση. Ακόμη προκρίνεται η δημιουργία ομάδων εργασίας (με την ανοιχτή διεύρυνση της επιτροπής) στην Αθήνα και τοπικά όπου υπάρχει δυνατότητα και ανάγκη έτσι ώστε να αξιοποιούνται σύντροφοι που μπορούν να συμβάλλουν σε μια τέτοια δουλειά και να εξειδικεύεται και να εμπλουτίζεται ο σχεδιασμός.

 

  1. Ιδιαίτερα βοηθητικά θα λειτουργήσει στην κατεύθυνση αναβάθμισης της παρέμβασής μας και η δημιουργία πολιτικών – πολιτιστικών λεσχών στην Αθήνα αλλά και στις άλλες πόλεις (για πόλεις όπου κάτι τέτοιο είναι προς το παρόν ανέφικτο θα πρέπει να ενταχθεί στους στόχους των εκεί οργανώσεων που θα κατακτηθούν παράλληλα με τη ανάγκη ενδυνάμωσης και ανάπτυξης των δυνάμεων μας). Λέσχες που θα λειτουργούν ως νεολαιίστικα στέκια όπου θα λαμβάνουν χώρα με συνεχή τρόπο πολιτικές εκδηλώσεις, θεωρητικές συζητήσεις και πολιτιστικά δρώμενα (από μίνι – συναυλίες μέχρι προβολές, μαθήματα φωτογραφίας κλπ.) Ειδικά όσον αφορά την ενασχόληση με τον πολιτισμό είναι ευκαιρία η δημιουργία λέσχης ώστε να ενθαρρυνθούν σύντροφοι και αγωνιστές και φίλοι που βρίσκονται κοντά μας να συμβάλλουν δημιουργώντας πολιτιστικές ομάδες που να λειτουργούν στο πλαίσιο της λέσχης ή παράλληλα με αυτή συμβάλλοντας στην αποτελεσματικότητα και το «άνοιγμα» της λειτουργίας της. Μια τέτοια κατεύθυνση ειδικά στην Αθήνα όπου η δημιουργία λέσχης έχει ήδη συζητηθεί και δρομολογείται αλλά και οι επαφές της οργάνωσης με τέτοιες πολιτιστικές διαδικασίες είναι αναβαθμισμένες είναι η ενδεδειγμένη. Δεν πρέπει να δρομολογήσουμε μια πρωτοβουλία για τη λέσχη διαχειριστικά, στη βάση του πόσα χρήματα μπορούμε να διαθέσουμε αυτή τη στιγμή, αλλά στην προοπτική του πλαισιώματος της από το άνοιγμα της παρέμβασης μας. Τέλος μια τέτοια πρωτοβουλία και το πιθανό προχώρημα της δεν πρέπει να λειτουργήσει ως άλλοθι αποφυγής για κανέναν όσον αφορά τις κινηματικές διαδικασίες ούτε σαν μοναδικό μέσο ενασχόλησης όσον αφορά τη δουλειά της οργάνωσης. Δεν επιδιώκουμε να φτιάξουμε χώρους απομόνωσης από τις δυσκολίες της πραγματικής ζωής αλλά ζωντανούς χώρους πολιτικής – πολιτιστικής παρέμβασης που θα λειτουργούν και θα αναπνέουν από τις ίδιες τις κινηματικές διαδικασίες.

 

  1. Στη βάση των παραπάνω θα πρέπει να ανοίξει από τώρα και η συζήτηση αρχικά στην επιτροπή θεωρίας – πολιτισμού σχετικά τα ζητήματα αναβάθμισης του εντύπου των ΑΝΑΙΡΕΣΕΩΝ και του φεστιβάλ. Από τη συζήτηση για την αναβάθμιση των συζητήσεων του φεστιβάλ με διεθνείς συμμετοχές μέχρι την με καλύτερο όρους νομική κατοχύρωση τόσο του φεστιβάλ όσο και του εντύπου ώστε να αποφευχθούν στο μέλλον τεχνικά προβλήματα και κίνδυνοι.

 

 

Β. Για τις διεθνείς σχέσεις της νΚΑ με οργανώσεις και κόμματα της αριστεράς.

Η εμπειρία της αποστολής του ΝΑΡ και της νΚΑ στην Τουρκία αποτιμήθηκε συλλογικά ως ιδιαίτερα σημαντική για την προσπάθεια αλλαγής της φυσιογνωμίας μας, όσον αφορά την υποτίμηση της δουλειάς που σχετίζεται με τις διεθνείς σχέσεις και την προσπάθεια ευρύτερου συντονισμού επαναστατικών αριστερών δυνάμεων και την κοινή δράση συνολικά της αριστεράς διεθνώς.

Μέσα από την προσπάθεια χρησιμοποίησης της συμμετοχής μας σε αυτή τη συνάντηση (που είχε να κάνει τόσο με τις πληροφορίες που συλλέχθηκαν από μια σειρά οργανώσεων εκεί, όπως και τις πρωτόλειες σχέσεις που συνάφθηκαν με κάποιες από αυτές, αλλά και τη μεταφορά της ίδιας της εμπειρίας και των όποιων θετικών χαρακτηριστικών της δουλειάς του ΕΜΕΠ στην Τουρκία) ένα μεγάλο κομμάτι της αποστολής ΝΑΡ – νΚΑ συνέχισε να δουλεύει ως ομάδα εργασίας (κάτι που αποτυπώθηκε και στο πρόσφατο τεύχος των ΑΝΑΙΡΕΣΕΩΝ) και συγκρότησε και διαδικτυακή λίστα επικοινωνίας όσον αφορά τις διεθνείς σχέσεις. Λειτουργώντας επίσης κυρίως πρωτοβουλιακά έγιναν μεταφράσεις κειμένων του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ οι οποίες στάλθηκαν σε οργανώσεις με τις οποίες έχουμε επαφές και οργανώθηκε η παροχή βοήθειας και η φιλοξενία σε σύντροφο από το ΕΜΕΠ σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα (ο οποίος πραγματοποίησε αφιέρωμα για το ΝΑΡ για λογαριασμό της καθημερινής εφημερίδας του ΕΜΕΠ (Εβρενσέλ) και της εφημερίδας που εκδίδει στη Γερμανία η συσπείρωση του ΕΜΕΠ).

 

Η περίοδος που διανύουμε με τις δραματικές εξελίξεις που έχει η αστική πολιτική υπέρβασης της κρίσης για τους λαούς της Ευρώπης, οι κινητοποιήσεις που ξεσπούνε σε ολοένα και περισσότερα σημεία της Ευρώπης και του κόσμου, ακόμη και το γεγονός ότι δεν είναι και λίγοι οι σύντροφοί μας που έχουν βρεθεί στο εξωτερικό επιβάλλουν τη σοβαρότερη ενασχόλησή μας με το πεδίο των διεθνών σχέσεων, με τη χάραξη ενός σχεδίου πρωτοβουλιών και κινήσεων.

Σε αυτή την κατεύθυνση, αποφασίζουμε τη δημιουργία επιτροπής διεθνών σχέσεων της νΚΑ που θα συμμετέχει και θα συνεργάζεται με αντίστοιχη επιτροπή του ΝΑΡ, με στόχους:

-Τη χαρτογράφηση των συντρόφων που βρίσκονται σε χώρες της Ευρώπης και την μεθοδοποίηση της παροχής βοήθειας σε αυτούς, ώστε να μεταφέρεται η φωνή του ΝΑΡ και της νΚΑ με ένα πιο συγκροτημένο τρόπο στις τοπικές ελληνικές κοινότητες.

- Την επεξεργασία και παρακολούθηση των καλεσμάτων και προσκλήσεων, καθώς και ευρύτερα των διαδικασιών και των εξελίξεων της αριστεράς σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο και η διαμόρφωση προτάσεων στα όργανα και το σύνολο της οργάνωσης έτσι ώστε να υπάρχει μια οργανωμένη με πρόσβαση όλης της οργάνωσης ενασχόληση με τέτοιου τύπου ζητήματα.

- Ο σχεδιασμός δράσεων και πρωτοβουλιών για το άμεσο επόμενο διάστημα όσον αφορά την ενίσχυση των θέσεων, αναλύσεων και της γενικότερης παρουσίας του ΝΑΡ και της νΚΑ στο διεθνές πεδίο που μπορεί να περιλαμβάνει από μεταφράσεις σημαντικών ντοκουμέντων της οργάνωσης μέχρι τη διοργάνωση συσκέψεων και συναντήσεων στην Ελλάδα γύρω από ζητήματα τακτικής, στρατηγικής και θεωρίας, καθώς και αγωνιστικών πρωτοβουλιών. Η προεργασία ενός τέτοιου σχεδιασμού κρίνεται απαραίτητη έτσι ώστε εν συνεχεία να μπορεί να τεθεί υπ’ όψιν των οργάνων και του συνόλου της οργάνωσης για να συζητείται, να αποφασίζεται, να υλοποιείται και εν συνεχεία να αποτιμάται.

Στο παραπάνω πλαίσιο ιδιαίτερα σημαντικό είναι να αξιοποιηθεί τόσο η «λίστα» επικοινωνίας που έχει συγκροτηθεί στο πλαίσιο της αποστολής της Τουρκίας, όσο και σύντροφοι που συμμετέχουν σε αυτή για να μπορούν να έρχονται σε πέρας με συνεχή τρόπο πτυχές μιας τέτοιας δουλειάς που έχουν να κάνουν μεταφράσεις, άμεση και μόνιμη επικοινωνία με συντρόφους και οργανώσεις του εξωτερικού κλπ.