Απόφαση ΚΣ της νΚΑ 3-4/10/2015

  1. Εκτίμηση της πολιτικής περιόδου

1. Το εκλογικό αποτέλεσμα της 20ης Σεπτεμβρίου διαμορφώνει έναν καταθλιπτικό κοινοβουλευτικό συσχετισμό, με 95% των κοινοβουλευτικών εδρών να καταλαμβάνεται από δυνάμεις που στηρίζουν την αστική επίθεση λεηλασίας των εργατικών - νεολαιίστικων δικαιωμάτων και διεκδικήσεων. Βασικός παράγοντας που διαμορφώνει αυτό το συσχετισμό είναι η αστική μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ που από κόμμα μικροαστικό με αστική ηγεμονία μετατράπηκε σε βασικό πυλώνα του μαύρου μετώπου και της μνημονικής επέλασης.

Ο σημερινός συσχετισμός δύναμης δεν θα πρέπει να θεωρείται ούτε άκαμπτος, ούτε πως εισερχόμαστε σε μια περίοδο σταθερότητας για την επόμενη τετραετία. Είναι προφανές πως η κυβερνητική λύση που επιλέχθηκε και εφαρμόστηκε την επόμενη μέρα, δεν είναι η μόνη δυνατή και πως στη πορεία είναι πιθανό να υπάρξουν διάφοροι συνδυασμοί κυβερνητικής συνεργασίας με αρκετούς να δηλώνουν ήδη πρόθυμοι αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ δια στόματος Ν.Παππά να θέτει μεσοπρόθεσμα αυτό τον στόχο. Παρ’ όλα αυτά αν κάτι εξάγεται ως βασικό συμπέρασμα από την εκλογική διαδικασία της 20ης Σεπτέμβρη είναι πως υπάρχει κενό πολιτικής εκπροσώπησης. Αυτή η εκτίμηση δεν εξάγεται μόνο από το ποσοστό της αποχής (το μεγαλύτερο της τελευταίας 20ετίας σε επίπεδο βουλευτικών εκλογών, το δεύτερο μεγαλύτερο συνολικά σε εκλογική διαδικασία μετά της ευρωεκλογές του 2009) αλλά και από την εκτίμηση πως απουσιάζει συνολικά το στοιχείο της θετικής/ενεργητικής στήριξης σε κάποιο κόμμα, είτε πρόκειται για τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε πρόκειται για την αντιπολίτευση. Συνοπτικά, η επιλογή στήριξης στο ΣΥΡΙΖΑ ήταν επιλογή στήριξης στη λογική του «μη χείρον βέλτιστο», ενώ ταυτόχρονα δεν εμφανίζεται έστω και με αντιδραστικό τρόπο κάποια στήριξη σε κάποιον άλλο πυλώνα διεκδίκησης της κυβερνητικής εξουσίας.

Δεν πρέπει να υποτιμούμε, ότι από την πλευρά του συστήματος, το εκλογικό αποτέλεσμα θα αναγνωστεί ως νίκη και εκδίκηση ενάντια στο δημοψήφισμα και την αμφισβήτηση των περασμένων χρόνων. Σε αυτό πρέπει να προστεθεί η απογοήτευση που έχει ήδη εμφανιστεί σε πλατιά λαϊκά κομμάτια που ήλπισαν στην αλλαγή πολιτικής. Από τη μεριά μας, εκτιμούμε ότι αυτή η κατάσταση είναι προσωρινή, και θα παλέψουμε για αυτό.Το ΟΧΙ της 5ης Ιουλίου δεν ήταν ενιαίο και υπέστη πολιτικό πλήγμα. Τόσο η πλευρά που μετασχηματίστηκε σε στήριξη στο νέο μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και η πλευρά που επιδίωκε να φτάσει μέχρι το τέλος και τη ρήξη. Εκτίμηση μας είναι ότι το ρεύμα της ρήξης ακόμη ενεργό σε επίπεδο λαϊκής αναζήτησης και είναι στοίχημα να επανισχυροποιηθεί και μετασχηματιστεί σε ένα ρεύμα αγώνα, αντιπολίτευσης και ανατροπής της νέας μνημονιακής λεηλασίας.

2. Η επόμενη μέρα έχει ήδη περιγραφεί, η νέα κυβέρνηση απολαμβάνει τις ευχές του συνόλου των θεσμών των καπιταλιστικών ολοκληρώσεων όπως επίσης και των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Η επέλαση της μνημονιακής εφαρμογής αντικειμενικά θα οξύνει το κοινωνικό ζήτημα με πρώτες αιχμές να είναι στο ασφαλιστικό – φορολογικό σε πρώτη φάση ενώ και εξώσεις στην πρώτη κατοικία φαίνεται να μπαίνουν από νωρίς στην ημερήσια διάταξη του μαύρου μετώπου κυβέρνησης – ΕΕ – κεφαλαίου.

Όλα τα παραπάνω διεξάγονται εντός μια ευρύτερης ιστορικής περιόδου όπου η καπιταλιστική κρίση συνεχίζεται, με την αστική στρατηγική για την υπέρβαση της να εξακολουθεί να συμπυκνώνεταιστην όξυνση της επίθεσης στα εργατικά συμφέροντα, την συμπίεση της αξίας της εργατικής δύναμης προς τα κάτω, την συρρίκνωση του εισοδήματος, την σταθεροποίηση σε υψηλά ποσοστά της ανεργίας και μιας θολής ζώνης μισοεργασίας-μισοανεργίας. Ταυτόχρονα οξύνονται διαρκώς οι ανταγωνισμοί τόσο μεταξύ των πολυεθνικών πολυκλαδικών μονοπωλίων όσο και μεταξύ των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων.

3. Το πιο πάνω πλαίσιο εμφανίζεται με πολλαπλασιαστικούς όρους εντός της νεολαίας. Τόσο στο επίπεδο της πολιτικής εκπροσώπησης όσο και στο επίπεδο του εργασιακού παρόντος και μέλλοντος της. Στην νεολαία υπήρχε με πιο έντονο τρόπο τόσο η εμφάνιση μιας ελπίδας στης 20 του Γενάρη όσο και πολύ περισσότερο ένας συνδυασμός απογοήτευσης, ιδιώτευσης και εμπέδωσης του there is no alternative στις 25 του Σεπτέμβρη.

Όπως προκύπτει από την εικόνα που έχει έρθει τα ποσοστά της αποχής στην νεολαία ήταν εξαιρετικά μεγαλύτερα ακόμα και από το συνολικό ποσοστό της αποχής. Εκτίμησή μας είναι πως αυτή η μαζική απομάκρυνση της νεολαίας από την εκλογική διαδικασία έχει πολλούς παράγοντες που την προκαλούν. Κομβικά πρόκειται για σιωπηρό συμβιβασμό με την ιδεολογικοπολιτική επίθεση που δέχθηκε από το σύνολο του αστικού κόσμου μετά την 5η Ιούλη, σχετικά με το πως η ρήξη είναι καταστροφή και το τσάκισμα του τσαμπουκά το οποίο επιχειρήθηκε και ως ένα βαθμό επιτεύχθηκε. Μια ιδεολογικοπολιτική επίθεση η όποια είχε και τους ιδιαίτερους συμβολισμούς της: δεν πρέπει να προσπερνάμε με ευκολία το γεγονός πως ο ίδιος άνθρωπος που καλούσε σε ψήφιση του ΟΧΙ στις 3 του Ιούλη ήταν ο ίδιος που συνυπόγραψε την νέα μνημονιακή συμφωνία. Επιπλέον πρόκειται για ενσωμάτωση της στρατηγικής ήττας του ΣΥΡΙΖΑ για αλλαγή, η οποία συλλογικοποιήθηκε ως προσωπική ήττα όλης της γενιάς που αγωνίστηκε για αυτή. Ταυτόχρονα σημαίνει αποδοχή των ορίων που έθεσε η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, πως το ανώτατο όριο που είναι εφικτό να φτάσει είναι η συμφωνία της 13ης του Ιούλη συνοδευμένη με την αποδοχή και εμπέδωση πως η εκλογική διαδικασία της 20ης του Σεπτέμβρη στερούνταν νοήματος αφού το αποτέλεσμα ήταν ήδη γνωστό και ήταν η εφαρμογή της μνημονιακής συμφωνίας.

Μαζί με τις πολιτικές αιτίες της εκλογικής αποχής της νεολαίας, οφείλουμε να συνυπολογίσουμε και τα φαινομενικά κοινωνικά αδιέξοδα τα οποία ενίσχυσαν αντικειμενικά αυτή την επιλογή. Το γεγονός δηλαδή της κοινωνικής αντανάκλασης που έχει η ματαίωση των ελπίδων για σταμάτημα της λιτότητας, για αύξηση των μισθών (βλ.751) , για ανακοπή της αύξησης της ανεργίας κλπ.

Σε αυτό το τοπίο ενθαρρυντικά μεν, αναντίστοιχα όμως των δυνατοτήτων και των αναγκών της εποχήςμας είναι τα αποτελέσματα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη νεολαία. Το εκλογικό αποτέλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ -εκλογική συνεργασία δεν σπάει προφανώς τον γενικότερο αρνητικό συσχετισμό των τελευταίων ετών, ούτε τον ειδικό αρνητικό εκλογικό συσχετισμό που διαμορφώθηκε στις εκλογές. Η μικρή – οριακή άνοδο σε ψήφους και ποσοστό αποτυπώνει ορισμένες αδύναμες ωστόσο θετικές τάσεις. Μας δίνει τη δυνατότητα να παρέμβουμε στις εξελίξεις, σκιαγραφεί δυνατότητες, χωρίς βέβαια και να τις εκφράζει. Εκτίμησή μας είναι πως επιτεύχθηκε μια ενθαρρυντική συσπείρωση πρωτοπόρων κομματιών της νεολαίας. Του μειοψηφικού δηλαδή εκείνου δυναμικού το οποίο εμφανίστηκε ενάντια στην νέα συμφωνία την επόμενη μέρα του δημοψηφίσματος, του ευρύτερου αγωνιστικού μπλοκ που με σταθερό τρόπο είναι πάντα στην πρώτη γραμμή της πάλης για την δικαίωση των αιτημάτων του. Όπως προκύπτει από δημοσκοπικά ευρήματα (και χωρίς να έχει δημοσιοποιηθεί ακόμα των exitpoll των ποιοτικών στοιχείων) στη σπουδάζουσα νεολαία προσεγγίζουμε το 3 %, όταν τον Γενάρη είχαμε λίγο κάτω από 2%, ενώ στους ανέργους ξεπερνάμε το 2%, όταν το Γενάρη ήμασταν μη ανιχνεύσιμη δύναμη.

4. Ο συνδυασμός της έλλειψης πολιτικής εκπροσώπησης και της όξυνσης του κοινωνικού ζητήματος , ως αποτέλεσμα της μνημονιακής εφαρμογής και της επίλυσης της καπιταλιστικής κρίσης από αστική σκοπιά, αναδεικνύουν την δυνατότητα να εισέλθουμε σε έναν νέο γύρω κοινωνικών αναμετρήσεων έως και εκρήξεων στον οποίο η αντικαπιταλιστική αριστερά οφείλει να έχει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο αλλά και τον ιδιαίτερο ρόλο του πολιτικού μετασχηματισμού της λαϊκής συνείδησης και της κατεύθυνσης της μόνης ρεαλιστικής διεξόδου στο φαινομενικό αδιέξοδο, αυτής της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης.

Με αυτή την έννοια το μεγάλο ζητούμενο της περιόδου που ανοίγεται μπροστά μας είναι ποιος θα κάνεις μαχητικής εργατική αριστερή αντιπολίτευση. Ποιος δηλαδή θα είναι «μπροστάρης» στην αντίσταση ενάντια στα νέα μέτρα και στην ανατροπή της αντεργατικής επέλασης, θέτοντας την επανενεργοποίηση των οργάνων του μαζικού κινήματος ως απαραίτητο κρίκο αυτής της διαδικασίας. Με θαρρετές πρωτοβουλίας στη συγκρότηση κοινωνικοπολιτικού μετώπου ρήξης και ανατροπής και με ουσιαστική και αναβαθμισμένη κοινή δράση όλων των μαχόμενων δυνάμεων της αριστεράς και του κινήματος. Σε αυτή τη προσπάθεια οι δυνάμεις της νΚΑ θέλουμε να συμβάλουν τόσο μέσα από τα ιδιαίτερα μέτωπα πάλης της νεολαίας όσο και μέσα από την προσπάθεια οικοδόμησης βημάτων προς τον αναγκαίο πόλο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

5. Σε αυτή την προσπάθεια απαιτούνται από την πλευρά μας αναβαθμισμένα καθήκοντα σε όλες τις εκφάνσεις ανάπτυξης της ταξικής πάλης. Οφείλουμε να αναμετρηθούμε με την αναγκαία ανασυγκρότηση του εργατικού – νεολαιίστικου κινήματος, όχι με τυπικούς απλά όρους αλλά με ουσιαστικούς. Σε αυτή την προσπάθεια απαιτείται από την πλευρά μας η αξιοποίηση παλιών και νέων μορφών πάλης, που πληρούν το βασικό κριτήριο την κατ’ αρχήν συσπείρωση του πληττόμενου κόσμου. Σε μια εποχή που το εργατικό κίνημα και οι επίσημες μορφές του περνούν βαθιά κρίση με τη ΓΣΕΕ να συντάσσεται ανοιχτά υπέρ του αστικού μπλοκ εξουσίας και να αποτελεί πλευρά της ευρύτερης επίθεσης που εξαπολύεται ενάντια στα συμφέροντα του πληττόμενου λαού. Δεν θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε πως θα πρέπει να συγκροτήσουμε το σύγχρονο Σικάγο τόσο σε επίπεδο μορφής όσο και σε επίπεδο περιεχομένου, για την αναγκαία υπέρβαση της καθηλωτικής κατάστασης που επικρατεί σήμερα στα όργανα του κόσμου της εργασίας.

Απαιτείται να αξιοποιηθεί η πλούσια εμπειρία των λαϊκών συνελεύσεων για το «ΟΧΙ μέχρι τέλους», μετασχηματιζόμενες στις νέες συνθήκες της επίθεσης του μαύρου μετώπου κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ ΚΑΙ της μνημονιακής εφαρμογής του ΝΑΙ. Κοντολογίς απαιτείται να παραμείνει η μορφή και να μετασχηματιστεί το περιεχόμενο με βάση την αναγκαία μαχητική εργατική αντιπολίτευση που απαιτείται στις νέες συνθήκες.

Αναβάθμιση και ανασυγκρότηση του αναγκαίου αντικαπιταλιστικού μετώπου, συσπείρωση των αντικαπιταλιστικών – αντιΕΕ – αντιιμπεριαλιστικών ριζοσπαστικών δυνάμεων, βήμα προς το πόλο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Ειδικά στη νεολαία αξιοποίηση των ριζοσπαστικών αντικαπιταλιστικών αντιιμπεριαλιστικών τάσεων που γεννιούνται τόσο από την πλευρά των αποχωρησάντων της ν.ΣΥΡΙΖΑ όσο και από την πλευρά της αυτονομίας. Ανώτερη κοινή δράση στους μαζικούς χώρους του κινήματος με στοχοθεσία μετωπικής συνύπαρξης. Παίρνουμε την πρωτοβουλία καλέσματος και από τα πάνω και από τα κάτω με συντροφικό συναγωνιστικό κάλεσμα σε όλες τα μέτωπα πάλης που ανοίγονται στη νεολαία το αμέσως επόμενο διάστημα. Θέλουμε το επόμενο διάστημα να πάρουμε θα διερευνήσουμε την δυνατότητα με πρωτοβουλία της νΚΑ να δημιουργηθεί ηλεκτρονικό περιοδικό της αντικαπιταλιστικής αναζήτησης της νεολαίας.

Αναγκαία όσο ποτέ η συσπείρωση των κομμουνιστικών δυνάμεων και τα βήματα προς μια σύγχρονη κομμουνιστική οργάνωση νεολαίας. Υπέρβαση της αντίληψης που κυριαρχεί στην αριστερά μετασχηματισμού των νεολαιών σε παραρτήματα του κόμματος. Ζωντανές οργανώσεις νέων κομμουνιστών και νέων κομμουνιστριών αναβαθμισμένης ιδεολογικοπολιτικής ενότητας, με σύγχρονη επαναστατική τακτική και στρατηγική, πολιτικό νεύρο της πληττόμενης νεολαίας και εκφραστής των πιο προωθημένων αναγκών της.

Αναφορικά με τις πολιτικές δυνάμεις:

6. Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε ποσοστό 35.5% (-0,9%), χάνοντας 323.000 ψήφους. Παραμένει γενικά η ταξική – χωροταξική κατανομή της ψήφου του, με πολύ ισχυρή παρουσία στις εργατικές – λαϊκές γειτονιές, αντίθετα απ' ότι στα εύπορα προάστια, που παρουσιάζει περαιτέρω μείωση σε σχέση με τον Ιανουάριο. Παρόλα αυτά η πτώση του είναι μεγαλύτερη στα αστικά κέντρα (π.χ. Α' Αθήνας -2%, Β' Αθήνας -1,8%), ενώ κρατάει καλύτερα στην επαρχία. Συνολικά, δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένη την υποστήριξη στην κυβερνητική πολιτική των ψηφοφόρων του και της οργανωμένης βάσης του, στην πορεία θα υπάρξουν κι άλλες αποχωρήσεις, διαφοροποιήσεις κλπ.

7. Η ΝΔ δεν μπόρεσε να ανέβει (ποσοστό 28,1% από 27,8%) και χάνει 197.000 ψήφους. Η επιρροή της στα αστικά κέντρα είναι αντίστροφη από του ΣΥΡΙΖΑ, πολύ ισχυρή στις εύπορες συνοικίες (με παραπέρα άνοδο), πολύ χαμηλά στα εργατικά λαϊκά κέντρα, που δεν κατάφερε να ανέβει. Η ΝΔ μπαίνει σε νέα αναταραχή που δεν αποκλείει την κρίση. Προκηρύχθηκε διαδικασία εκλογής νέου προέδρου, αλλά το βασικό της πρόβλημα δεν είναι στα πρόσωπα, αλλά στην πολιτική: πρώτο, ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση Τσίπρα αναλαμβάνει τον πρώτο ρόλο στην υλοποίηση της αστικής πολιτικής, άρα δημιουργεί μια κρίση ταυτότητας και χρησιμότητας για τη ΝΔ, ως βασικού αστικού κόμματος. Δεύτερο, η απλόχερη υποστήριξη στο 3ο μνημόνιο που προσέφερε, σε συνδυασμό με την συμμετοχή στην εφαρμογή των δύο προηγούμενων, υποσκάπτει το ρόλο της ως αξιωματική αντιπολίτευση, παρότι αναμένεται να ενισχύσει τους αντιπολιτευτικούς τόνους.

8. Η Χρυσή Αυγή έλαβε ποσοστό 7% (από 6,3%), αλλά έχασε 9.000 ψήφους. Πολύ ανησυχητική η σταθεροποίησή της και η μικρή ποσοστιαία άνοδος της, ειδικά μετά την ανάληψη πολιτικής ευθύνης δολοφονίας Φύσσα από Μιχαλολιάκο. Ωστόσο πρέπει να πάρουμε υπόψη μας ότι το προεκλογικό κλίμα είχε στοιχεία πολύ ευνοϊκά για την Χ.Α. Η μνημονιακή «Προδοσία της Αριστεράς» και η όξυνση του μεταναστευτικού ζητήματος ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκοί όροι για τους φασίστες. Το αντιφασιστικό κίνημα παρά τις αδυναμίες του έχει συμβάλλει στην αντιμετώπιση της. Η Χ.Α. πέφτει σε ψήφους, ειδικά στα αστικά κέντρα (βλ. Α και Β Αθήνας), τροφοδοτήθηκε όμως από τα νησιά, μεγάλη άνοδος σε Λέσβο, Σάμο, Δωδεκάνησα, λόγω αντιδραστικής απάντησης στο μεταναστευτικό. Η επανεμφάνιση ομάδων κρούσης (ημέρα εκλογών Κερατσίνι) δείχνει πως θα προσπαθήσει να κινηθεί πιο δυναμικά κλπ. αν και η μαχητική αντίδραση του κινήματος (αντιφασιστική κινητοποίηση στον Πειραιά) μπορεί να της δημιουργεί εμπόδια και να αποτρέπει τις επιθέσεις της.

9. ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ έλαβαν 6,3% από 7,6% που είχαν πάρει χωριστά (μαζί και με το ΚΙΔΗΣΟ που δεν κατέβηκε) τον Ιανουάριο. Οι απώλειες σε ψήφους είναι 130.000. Στην πραγματικότητα δηλαδή ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ έχουν μείωση. Παρόλα αυτά γίνεται μεγάλη προσπάθεια από το σύστημα να ενισχυθούν πολύπλευρα και να αποτελέσουν κέντρο της ανασυγκρότησης του χώρου της κεντροαριστεράς ή της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας, κερδίζοντας πόντους σε σχέση με το Ποτάμι, που υπέστη βαριά ήττα με -2 % (από 6,1% στο 4,1% και -153.000 ψήφους). Πρόβλημα του χώρου συνολικά αποτελεί η στρατηγική κρίση της ευρωπαϊκής και εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας, αλλά και το γεγονός πως τον πολιτικό αυτό χώρο καλύπτει ολοένα και περισσότερο ο ΣΥΡΙΖΑ.

10. Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες διασώθηκαν και μπήκαν στην βουλή και στην κυβέρνηση, ως δεξί δεκανίκι του Τσίπρα, αλλά με νέες μεγάλες απώλειες. Εκφράζουν στρώματα της μεσαίας και ανώτερης δημοσιοϋπαλληλίας και ειδικά των στρατιωτικών, παίζουν αντιδραστικό ρόλο (εθνικισμός, ρατσισμός, νεοφιλελευθερισμός – ιδιωτική πρωτοβουλία - αγορά), και προσδίδουν ακόμα πιο αντιδραστικό περιεχόμενο στη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Διαχρονικά πάντως η εικόνα της αντιμνημονιακής Δεξιάς ξεθωριάζει (από το 10,62%% το 2012 έχουν πάει στο 3,7%), όχι μόνο γιατί ψήφισε μνημόνιο, αλλά γιατί αποκαλύπτεται όλο και περισσότερο πως το μνημόνιο αποτελεί έκφραση της καπιταλιστικής ανασυγκρότησης εντός ΕΕ, την οποία υποστηρίζουν οι ΑΝΕΛ.

11.Η 'Ενωση Κεντρώων του Βασίλη Λεβέντη πήρε 3,4% από 1,8%, κερδίζοντας 75.000 ψήφους. Σπρωγμένη από τα ΜΜΕ και τοπικούς αστικούς παράγοντες (π.χ. Θεσσαλονίκη) η ΕΚ κερδίζει ψήφους σε δεξιά αντιδραστική κατεύθυνση αλλά και αντιπολιτικού χαβαλέ, αποτυπώνοντας ανάγλυφα την κρίση του αστικού κοινοβουλευτισμού. Απαιτείται πια συγκεκριμένη κριτική και αποδόμηση της δράσης της ΕΚ.

12.Το ΚΚΕ παραμένει καθηλωμένο, με 5,5% (από 5,47%) και απώλεια 36.000 ψήφων, ως αποτέλεσμα της γενικότερης πολιτικής του και της άρνησής του να συμβάλλει σε ένα πρόγραμμα και μέτωπο ρήξης και ανατροπής, με άμεση πάλη και προβολή των πολιτικών στόχων κόμβων (όπως η αποδέσμευση από ευρώ και ΕΕ), τους οποίους παραπέμπει μετά την ασαφή λαϊκή εξουσία. Το ΚΚΕ πλήρωσε ιδιαίτερα τη στάση του στο δημοψήφισμα και την άρνησή του να στηρίξει και αναπτύξει παραπέρα το εργατικό λαϊκό ΟΧΙ. Μετά τη νέα αποτυχία του θα διευρυνθούν οι αντιδράσεις και η αναζήτηση της βάσης του, οργανωμένης ή όχι.

13.Ο νεοσύστατος πολιτικός σχηματισμός της Λαϊκής Ενότητας απέτυχε να μπει στην βουλή (2,86%, 155.286 ψήφοι) και συνολικά βρέθηκε πολύ χαμηλότερα από τους στόχους της, παρά τη συσπείρωση περίπου 30 βουλευτών και την ανάλογη δημόσια παρουσία. Συσπείρωσε ένα μέρος όσων έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, ψηφίστηκε και από ψηφοφόρους άλλων δυνάμεων. Στη σύντομη προεκλογική περίοδο έχανε αντί να κερδίζει, καθώς έλειψαν το προγραμματικό βάθος, η ρηξιακή λογική, ο ξεκάθαρος αντιΕΕ λόγος (κυριαρχούσε η αντιμνημονιακή ρητορική) και η τομή με το πρόσφατο παρελθόν του ΣΥΡΙΖΑ (σε αυτό μάλιστα διεκδικούσαν τη «συνέχεια») και της κυβερνητικής διαχείρισης. Το πολιτικό προφίλ της ΛΑΕ αποκρυσταλλωνόταν σε ένα ρεφορμιστικό νεοκεϋνσιανό σχέδιο, με κοινοβουλευτική – θεσμική λογική κυβερνητικής διαχείρισης, που διεκδικεί μια αντιμνημονιακή, προοδευτική, πατριωτική, δημοκρατική διέξοδο χωρίς ρήξη με το σύστημα, την ΕΕ και το κεφάλαιο, παρά τις χλιαρές αναφορές σε σοσιαλιστική προοπτική.

14.Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκλογική συνεργασία με ΕΕΚ και ανένταχτους αγωνιστές-στριες της Αριστεράς (προερχόμενους κυρίως από την ΜΑΡΣ) συγκέντρωσε 46.096 ψήφους, 0,85%, έναντι 0,64% της ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΜΑΡΣ και 0,04% του ΕΕΚ τον Γενάρη. Σε ψήφους το καθαρό όφελος είναι 4.200 ψήφοι, χωρίς ψηφοδέλτιο στην Πιερία (με ευθύνη δική μας), όπου είχαμε 250 ψήφους τον Γενάρη. Η πραγματική αύξηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ όμως σε ψήφους και ποσοστό είναι μεγαλύτερη, καθώς πρέπει να συνυπολογιστεί η αποχώρηση ΑΡΑΝ – ΑΡΑΣ, η διάλυση της ΜΑΡΣ και η ενσωμάτωση μεγάλου μέρους της στην ΛΑΕ, καθώς και άλλοι παράγοντες (π.χ. η κάθοδος του ΕΠΑΜ, ενώ τον Γενάρη είχαμε πάρει ψήφους από τον χώρο αυτό). Άνοδο σε ψήφους κατέγραψαν επίσης και το ΚΚΕ (μ-λ) – ΜΛ ΚΚΕ (+1.000) και η ΟΚΔΕ (+500), ενώ το ΕΠΑΜ πήρε 41.631 ψ. 0,77%.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες και με δεδομένη την ανοικτή κρίση στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που αμφισβήτησε την πολιτική της αυτοτέλεια μόλις τρεις βδομάδες πριν τις εκλογές και την πίεση που αντικειμενικά ασκούσε η ΛΑΕ αλλά και το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ, σε συνδυασμό με το περιορισμένο εύρος της συνεργασίας που μπόρεσε να επιτευχθεί, η εκλογική μάχη που έδωσε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είχε ιδιαίτερες δυσκολίες

Το ποσοστό αποτυπώνει ορισμένες αδύναμες ωστόσο θετικές τάσεις. Μας δίνει τη δυνατότητα να παρέμβουμε στις εξελίξεις, σκιαγραφεί δυνατότητες, χωρίς βέβαια και να τις εκφράζει. Δείχνει πως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μέσα σε συνθήκες αδυναμίας άλλων δυνάμεων της Αριστεράς να εκφράσουν τις τάσεις διαφοροποίησης και αναζήτησης από τον ΣΥΡΙΖΑ, καταφέρνει έστω σε μικρή κλίμακα να κερδίζει μερικές χιλιάδες πρωτοπόρους αγωνιστές και να έρχεται σε επικοινωνία με ριζοσπαστικά στοιχεία, κυρίως από το χώρο της νεολαίας. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ φέρει και αυτή μερίδιο ευθύνης που δεν μεγάλωσε αυτή η κλίμακα στη κατεύθυνση μη βαθέματος του προγράμματος της ανατροπής και σχεδίου αντίστοιχου κινήματος και πολιτικής παρέμβασης. Διαψεύδει, όμως, κατηγορηματικά τις εκτιμήσεις πως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα οδηγούνταν σε συρρίκνωση ή διάλυση εάν δεν συμμαχούσε με την ΛΑΕ.

Το εκλογικό αποτέλεσμα αποτυπώνει πάντα το συνδυασμό δύο στοιχείων: α) Το γενικότερο πλαίσιο του συσχετισμού δυνάμεων μέσα στο οποίο προκηρύσσονται οι εκλογές β) Την προεκλογική αντιπαράθεση και το τι μπορούσε να αλλάξει εντός της προεκλογικής περιόδου. Εξετάζοντας σήμερα την δεύτερη πλευρά (της προεκλογικής δουλειάς δηλαδή) εκτιμούμε πως οι δυνάμεις του ΝΑΡ και της νΚΑ έδωσαν την μάχη (χωρίς να λείπουν σημαντικά οργανωτικά προβλήματα). Εκτιμούμε πως τα εκλογικά συνθήματα ήταν σε θετική κατεύθυνση (εργατική λαϊκή αριστερή αντιπολίτευση, άλλος δρόμος – αντικαπιταλιστική ανατροπή - έξω από ευρώ και ΕΕ, ΟΧΙ μέχρι το τέλος – κοινωνικοπολιτικό μέτωπο του ΟΧΙ, ισχυρή αντικαπιταλιστική Αριστερά κλπ.) η εκλογική προπαγάνδα πιο αδύνατη από άλλες φορές. Ξεδιπλώθηκαν περιοδείες και συσκέψεις σε εκατοντάδες χώρους δουλειάς και γειτονιές, ενώ αξιόλογες ήταν νέες μορφές διαδικτυακής παρέμβασης, όπως η πρωτοβουλία ask#antarsya, στην οποία μπορούσαν να υποβληθούν διαδικτυακές ερωτήσεις για την πολιτική της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός πως η μεγάλη πλειοψηφία των μελών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το σύνολο σχεδόν των ανένταχτων και ένας αξιόλογος αριθμός μελών των ΑΡΑΝ – ΑΡΑΣ, καθώς και ορισμένοι αποχωρήσαντες από ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, έδωσαν την εκλογική μάχη για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, συσπειρώθηκαν κι έχουν ανεβασμένες απαιτήσεις από το μέτωπο.

 

  1. Για το προσφυγικό ζήτημα

Το προσφυγικό ζήτημα σαν αποτέλεσμα της γεωστρατηγικής, κοινωνικής και πολιτικής κατάστασης στη μέση ανατολή και στην ευρύτερη περιοχή εκδηλώθηκε με απότομο και βίαιο τρόπο το προηγούμενο διάστημα καθορίζοντας την πολιτική αντιπαράθεση και πάλη σε μεγάλο βαθμό. Η παρέμβαση των δικών μας δυνάμεων αλλά και ευρύτερα της αριστεράς και του εργατικού-λαϊκού κινήματος ήταν ασθενής και αποσπασματική λόγο αντικειμενικών και υποκειμενικών συνθηκών (καλοκαίρι, εκλογές, υποτίμηση του ζητήματος κλπ) με αποτέλεσμα το σημείο αφετηρίας μας να μην είναι το καλύτερο δυνατό. Ωστόσο έχουμε μπροστά μας μεγάλες δυνατότητες και προκλήσεις, ενώ τα αντανακλαστικά της νΚΑ ειδικά το τελευταίο διάστημα με τις κρίσιμες πρωτοβουλίες και παρεμβάσεις της μέσα από το φοιτητικό κίνημα, τις γειτονιές και τις καταλήψεις χώρων μπορούν να αποτιμηθούν ως θετικά. Το προσφυγικό ζήτημα θα οξυνθεί το επόμενο διάστημα για μια σειρά από λόγους (μαζικότητα προσφυγικού ρεύματος, στάση ΕΕ-ΝΑΤΟ, εμπόλεμη κατάσταση στη Συρία) και θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό την πολιτική διαπάλη, άρα πρέπει να το ιεραρχήσουμε ψηλά και να είμαστε έτοιμοι να πάρουμε αποφασιστικές πρωτοβουλίες και να παίξουμε καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις.

Οι συνεχείς ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στις χώρες της μέσης ανατολής από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, οι προσπάθειές τους να καθορίσουν κάθε οικονομική, κοινωνική και πολιτική πτυχή στις αραβικές χώρες με θύματα πάντα τους λαούς της περιοχής σε συνδυασμό με τη δράση και την ενίσχυση (από ιμπεριαλιστικές δυνάμεις) φανατικών ισλαμιστικών, στρατιωτικών οργανώσεων κυρίως στο έδαφος της Συρίας, οδήγησαν στην άνοδο του σκοταδιστικού ISIS και στην όξυνση της στρατιωτικής αντιπαράθεσης στην περιοχή. Αυτό οδήγησε ολόκληρους λαούς σε αδιέξοδο και γέννησε πολύ μεγάλα προσφυγικά ρεύματα. Ειδικά μετά τις τελευταίες εξελίξεις (αναβαθμισμένη στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας, γαλλικοί βομβαρδισμοί) το πρόβλημα φαίνεται να οξύνεται και να απέχουμε πάρα πολύ από οποιαδήποτε λύση του ή άμβλυνσή του και επομένως δεν φαίνεται να υπάρχει άμεση ή μακροπρόθεσμη προοπτική επιστροφής των προσφύγων στον τόπο τους.

Μιλάμε για ένα τεράστιο κύμα δύο εκατομμυρίων προσφύγων το οποίο κινείται προς την ΕΕ και κυρίως τις πιο ισχυρές χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης. Η κοινωνική σύνθεση των προσφύγων δεν είναι η ίδια σε σχέση με άλλα προσφυγικά-μεταναστευτικά ρεύματα που καταλήγουν ή περνούν από την Ελλάδα αφού περιλαμβάνει, εκτός από φτωχά και κατεστραμμένα μεσαία, μικροαστικά στρώματα. Επίσης η Συρία είναι από τις πιο κοσμικές χώρες της μέσης ανατολής, όπου ο λαός της εξεγέρθηκε στα «πλαίσια» της αραβικής άνοιξης, όμως η εμφύλια σύρραξη ,στην οποία υπερτερεί η πιο σκοταδιστική πλευρά όπως αυτή εκφράστηκε από το ISIS. Όλα αυτά σημαίνουν ότι έχουμε ένα προσφυγικό ρεύμα που πέρα από την κοινωνική του σύνθεση κουβαλά και ένα πολιτικό και πολιτιστικό φορτίο που διαμορφώνει μια ευνοϊκότερη βάση επικοινωνίας, κατανόησης και συνύπαρξης με τον ελληνικό λαό σε σχέση με άλλα μεταναστευτικά-προσφυγικά ρεύματα και που αναζητά μια καλύτερη ζωή στην Ευρώπη με σχετικά υψηλές προσδοκίες και απαιτήσεις όσο αφορά συνολικά τη ζωή του, το δικαίωμα στη δημοκρατία, τη μόρφωση και την εργασία. Άρα υπό αυτή την έννοια υπάρχουν σχετικά αναβαθμισμένες δυνατότητες για την ανάπτυξη αλληλεγγύης μεταξύ των δύο λαών ή έστω να υπάρξει ένα σχετικά μεγαλύτερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που δεν θα είναι εχθρικό απέναντι σε αυτό το προσφυγικό ρεύμα.

 

Επίσης με βάση τα αποτελέσματα των εκλογών και κυρίως τα ποσοστά της χρυσής αυγής δεν φάνηκε να εκφράζεται κάποιο πανελλαδικό και ιδιαίτερα μαζικό ρεύμα με ακροδεξιά, ρατσιστικά και εθνικιστικά χαρακτηριστικά. Η όχι αμελητέα βέβαια άνοδος της χ.α. στα νησιά υποδοχής του προσφυγικού ρεύματος είναι υπαρκτή όχι όμως ικανή να διαμορφώσει μια τέτοια εικόνα. Βέβαια είναι προφανές πως η χρυσή αυγή θα προσπαθήσει να οργανώσει τη δικής της παρέμβαση με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και περιεχόμενο. Οι πρωτοβουλίες κατοίκων που ήδη έχει αρχίσει να στήνει σε κάποιες περιοχές δείχνει την κρισιμότητα της κατάστασης και των αυξημένων αντανακλαστικών που πρέπει να έχουμε. Η τεράστια μαζικότητα του προσφυγικού ρεύματος, όμως σε συνδυασμό με το ότι η Ελλάδα είναι η βασική «γέφυρα» εισόδου των προσφύγων στην ΕΕ δημιουργεί μια ποιοτικά διαφορετική κατάσταση σε μια σειρά πολιτικών ζητημάτων όπως οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, η μετανάστευση, η αλληλεγγύη μεταξύ των λαών και ο ρόλος της ΕΕ.

Η ΕΕ έχει δείξει από την αρχή τον αντιδραστικό και δολοφονικό της χαρακτήρα. Ενώ στηρίζει και συμμετέχει ενεργά στις πολεμικές επιχειρήσεις και διεκδικεί κομμάτι της πίτας, άρα ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για τον ξεριζωμό και την καταστροφή ολόκληρων λαών, από την άλλη ουσιαστικά κλείνει τα σύνορα της, καλλιεργεί το ρατσισμό και τον εθνικισμό, πετάει στο περιθώριο εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες χωρίς να ενδιαφέρεται ούτε για την επιβίωση ούτε για την ενσωμάτωσή τους στις δυτικές κοινωνίες, αφήνοντάς τους απροστάτευτους στους δουλέμπορους και σε κάθε λογής κερδοσκόπο. Είναι ωστόσο ενδεικτική η αλλαγή του δόγματος αντιμετώπισης, η οποία επιχειρήθηκε έπειτα από τη σύνοδο κορυφής για την Λαμπεντούζα, οξύνοντας τον επιθετικό τρόπο με τον οποίο η ΕΕ θωρακίζει τα σύνορα της (με τετραπλασιασμό των δαπανών για Ευρωστρατο και Φροντεξ, με επαναπροωθήσεις και χιλιάδες νεκρούς στα ναυάγια της Μεσογείου κλπ). Ακόμη, η στάση της Γερμανίας με σχεδόν ταυτόχρονη παύση του Δουβλίνο 2 αλλά και εφαρμογή της συνθήκης Σενγκεν (επανεισάγει τους μεθοριακούς ελέγχους, κυρίως στα σύνορά της με την Αυστρία) είναι επίσης ενδεικτική για τα σχέδια του κεφαλαίου αναφορικά με αυτό το μεταναστευτικό ρεύμα.

Από το σύνολο των δύο εκατομμυρίων προσφύγων η ΕΕ αποφάσισε ότι μόνο τους 120.000 θα κατανείμει στις χώρες τις ΕΕ με τις κυβερνήσεις της Ουγγαρίας, της Ρουμανίας, της Τσεχίας και της Σλοβακίας να αρνούνται μέχρι και τους πρόσφυγες που τους «αντιστοιχούν». Μάλιστα οι ισχυρές χώρες της ΕΕ έχουν αντιπαράθεση έτσι ώστε να μειώσουν τον αριθμό των προσφύγων που θα καταλήξουν στο εσωτερικό τους, γεγονός που δείχνει ότι η κυρίαρχη τάση στην ΕΕ είναι ότι πέρα από ένα κομμάτι προσφύγων που προορίζονται για φθηνή εργατική δύναμη (πράγμα που θα χρησιμοποιηθεί σαν δούρειος ίππος για τη συνολική μείωση των μισθών και του βιοτικού επιπέδου όλων των ευρωπαϊκών λαών) το μεγαλύτερο κομμάτι προορίζεται για το περιθώριο και τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αξίζει ακόμα να σημειωθεί ότι στη σύνοδο κορυφής της περασμένης εβδομάδαςαποφασίστηκε η παροχή νέου κονδυλίου 2 δις ευρώ για την αντιμετώπιση του ζητήματος, από το οποίο η Ελλάδα θα πάρει ως χώρα υποδοχής 485 εκατομμύρια.

Για την παρέμβαση της νΚΑ

Η κατάσταση που αντιμετωπίζουμε είναι πρωτοφανής όχι μόνο για εμάς αλλά και για το σύνολο της αριστεράς και του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Τα ερωτήματα που θα κληθούμε να απαντήσουμε και οι αγώνες που θα δώσουμε θα είναι δύσκολοι όμως και γεμάτοι δυνατότητες ώστε να δημιουργηθεί ένα κίνημα μαζικό που θα απαντήσει στην πράξη αρχικά τα ζητήματα επιβίωσης και προοπτικής των προσφύγων δίνοντας διέξοδο και λύση αλλά και παράδειγμα αγώνα για τη νεολαία, τους ανέργους και τους εργαζόμενους στην Ελλάδα.

Τρία επίπεδα παρέμβασης ανοίγουν γύρω από το προσφυγικό

Α) Το ζήτημα της αλληλεγγύης και της βοήθειας στην επιβίωση των προσφύγων. Το μάζεμα υλικών πρώτης ανάγκης, η ιατροφαρμακευτική και οικονομική βοήθεια, η περιφρούρηση και προστασία τους από την ρατσιστική και φασιστική προπαγάνδα και πρακτική. Είναι όλα ζητήματα που πρέπει να οργανωθούν άμεσα και αποτελούν βάση και προϋπόθεση για την ύπαρξη και τη δυναμική μιας ουσιαστικής για τους πρόσφυγες και επικίνδυνης για το κράτος και την ΕΕ παρέμβασης. Δεν υπάρχει κανένας διαχωρισμός των προσφύγων, είμαστε ενάντια στα check points και στη λογική «καλών» και «κακών» προσφύγων.

Β) Η διεκδίκηση και η επιβολή απέναντι στην κυβέρνηση, το κράτος ,την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Η διεκδίκηση χρησιμοποίησης δημόσιων κτιρίων (π.χ. τα χιλιοπληρωμένα ολυμπιακά ακίνητα) και δημιουργίας δομών πραγματικής φιλοξενίας, στέγασης και σίτισης ώστε όσοι πρόσφυγες επιθυμούν να μείνουν στη χώρα να μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς και να ενσωματωθούν στην κοινωνία ελεύθερα και ισότιμα εργασιακά, κοινωνικά και πολιτικά με την παράλληλη έκδοση των απαραίτητων εγγράφων και την πλήρη νομιμοποίησή τους. Να διευκολυνθούν όλοι οι πρόσφυγες με κάθε τρόπο και με σύγκρουση με την ΕΕ και τις συνθήκες της να φτάσουν στον τόπο προορισμού τους. Η προσπάθεια να δοθούν τέτοια χαρακτηριστικά στον αγώνα ενός κινήματος αλληλεγγύης και των προσφύγων είναι ουσιαστικός ώστε να δείξουμε ότι υπάρχει πολιτική λύση και να παλέψει το κίνημα σε σύγκρουση με την κυβέρνηση και την ΕΕ ώστε να την επιβάλει. Να πέσει εδώ και τώρα ο φράχτης του Έβρου. Να καταργηθεί τώρα η Frontex.

Γ) Την αναβάθμιση της πάλης απέναντι στους πολέμους, τον ιμπεριαλισμό, τον ευρωστρατό και τις επεμβάσεις του. Η πάλη ώστε να αναδείξουμε τη ρίζα του προβλήματος και να μπορέσει το κίνημα να εναντιωθεί συνολικά απέναντι στην ΕΕ και σε κάθε υπερεθνικό, ιμπεριαλιστικό μηχανισμό που γεννάει τα προσφυγικά ρεύματα. Καμία συμμετοχή φαντάρων και του στρατού στο προσφυγικό ζήτημα.

Αυτές οι τρεις πλευρές θέλουμε να είναι οι άξονες παρεμβάσεις μας τόσο στους πρόσφυγες με στόχο τη δημιουργία επαφών, οργάνωσης των ίδιων των προσφύγων και ενότητάς τους με τον ελληνικό λαό όσο και για τους ίδιους τους έλληνες εργαζόμενους, νεολαίους κτλ. Μια τέτοια παρέμβαση στον ελληνικό λαό είναι καθοριστικής σημασίας τόσο για το ίδιο το λαϊκό κίνημα και την αριστερά όσο και για την αντιμετώπιση της ακροδεξιάς και φασιστικής προπαγάνδας και δράσης που αναμένεται να αναπτυχθεί. Φυσικά μια τέτοια παρέμβαση πρέπει να αναπτύξει και ειδικά πολιτικά επιχειρήματα που έχουν να κάνουν με τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τη συνολική προοπτική της ζωής του ντόπιου και του πρόσφυγα.

Δ) Βασικά εργαλεία και οχήματα πάλης:

Οι εργατικές λέσχες, οι φοιτητικοί σύλλογοι, τα σωματεία και όλο το μαζικό κίνημα αλλά και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να πάρουν πολιτικές και κινηματικές πρωτοβουλίες άμεσα γύρω από τους άξονες που περιγράφηκαν αλλά παράλληλα πρέπει να προσπαθήσουμε να αναβαθμίσουμε και το συντονισμό όλου αυτού του γαλαξία πρωτοβουλιών ώστε να μπορέσει το κίνημα να αποκτήσει ταυτότητα και κατεύθυνση. Οι μαχητικές μορφές πάλης όπως οι καταλήψεις κτιρίων, η συλλογή τροφίμων και ρουχισμού απέξω από σούπερ-μάρκετ και σε πλατείες κτλ πρέπει να βρουν την στήριξή μας και την ενεργητική συμμετοχή μας σε όλες τις πτυχές της λειτουργίας τους. Κάθε οργάνωση πόλης να καταρτίσει δικό της οργανωτικό σχέδιο τόσο για το ζήτημα της έμπρακτης αλληλεγγύης, όσο και για την ανάληψη κινηματικών πρωτοβουλιών.

Στην Αθήνα συμμετέχουμε στη συνέλευση της κατάληψης του κτιρίου του ΕΤΕΑΜ της οδ. Νοταρά που έχει σκοπό να λειτουργήσει το χώρο για τη στέγαση προσφύγων. Ωστόσο, έχουμε πλήρη επίγνωση ότι ο χώρος είναι πολύ μικρός και δεν επαρκεί για να λύσει το πρόβλημα ούτε μερικά, ότι χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμα, χρήματα και δυνάμεις για να γίνει πλήρως κατάλληλος και να μπορεί να λειτουργήσει ως χώρος φιλοξενίας των προσφύγων. Θα προσπαθήσουμε το επόμενο διάστημα σε επικοινωνία με τους πρόσφυγες ο χώρος να αξιοποιηθεί και θα συμβάλλουμε να εντοπιστούν κατάλληλοι χώροι που να διεκδικηθούν από το κράτος για τη στέγαση και την ανοικτή φιλοξενία των προσφύγων και των μεταναστών.

Επιδιώκουμε να παρθεί απόφαση για διαδήλωση την Τρίτη 6/10/15 από την Πλ. Βικτωρίας προς τα γραφεία της Ε.Ε., από φοιτητικούς συλλόγους, εργατικά σωματεία και άλλες συλλογικότητες.

Πάνω σε αυτή τη λογική και με βάση αυτές τις δυνατότητες και αναγκαιότητες που υπάρχουν θεωρούμε κρίσιμο να πάρουμε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες πολιτικές και κοινωνικές. Πρώτον, πρέπει άμεσα να δημιουργηθεί ένα κοινωνικοπολιτικό μέτωπο με βάση το μαζικό κίνημα και τους φορείς του. Ένας συντονισμός εργατικών λεσχών, σωματείων, φοιτητικών συλλόγων όπου θα διαμορφώσουν μια κρίσιμη κινηματική δυναμική αλληλεγγύης και διεκδίκησης, με πολύμορφες και δυναμικές δράσεις και μορφές πάλης. Είναι αναγκαία πρωτοβουλία ώστε το μαζικό κίνημα να παίξει ρόλο κρίκο στην πάλη για το προσφυγικό, αλλά να δώσει και έναν αγώνα που θα είναι αφετηρία ανασυγκρότησης για το νεολαιίστικο και εργατικό κίνημα συνολικότερα.

Δεύτερον, θα πάρουμε άμεσα την πρωτοβουλία συγκρότησης πολιτικού μετώπου για το προσφυγικό ζήτημα. Θα απευθυνθούμε σε ένα μεγάλο φάσμα δυνάμεων της αριστεράς και της αναρχίας-αυτονομίας (ΚΚΕ,ΛΑΕ,εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις, κόκκινη γραμμή κλπ). Επιδιώκουμε μια τέτοια πρωτοβουλία να έχει κεντρικό πολιτικό χαρακτήρα όσο αφορά το προσφυγικό, δικές της διαδικασίες και τοπική δικτύωση. Θέλουμε να παίξει καθοριστικό ρόλο στην προώθηση ενός κινήματος αλληλεγγύης, διεκδίκησης και αντι-ιμπεριαλιστικής, αντιπολεμικής πάλης, να διαμορφώσει πανελλαδικό δίκτυο με συνολική εικόνα για τα πρακτικά και πολιτικά ζητήματα που θα προκύψουν, αποτελώντας βασικό εργαλείο σχεδιασμού και παρέμβασης των δυνάμεών μας.

Σημαντικό κομμάτι σε αυτήν την προσπάθεια είναι επίσης και η ανάπτυξη διεθνών σχέσεων με αντίστοιχες πρωτοβουλίες που δρουν στο εξωτερικό, και η προσπάθεια επαφής και συντονισμού στις κινήσεις του διεθνούς καραβανιού αλληλεγγύης (Openborderscaravan). Ιδιαίτερα από τις πόλεις της βόρειας Ελλάδας είναι αναγκαία η διοργάνωση και η συμμετοχή σε κινηματικές δράσεις στις συνοριακές περιοχές, όπου αναμένεται να αυξηθούν οι ροές των προσφύγων τους επόμενους μήνες.


 

  1. Οι αλλαγές στα εργασιακά και η παρέμβασή μας στη νέα βάρδια

Α. ΜΝΗΜΟΝΙΟ 3, νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και αλλαγές στα εργασιακά

Το μνημόνιο 3 προβλέπει με σαφή χρονοδιαγράμματα τη ψήφιση ενός σημαντικού αριθμού νομοσχέδιων μέχρι το Δεκέμβριο του 2015 αλλά και αργότερα. Από την κυβέρνηση που διαρκώς ανέβαλλε την κατάθεση του νομοσχεδίου «για τα εργασιακά και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις» που εμπεριείχε σειρά εξωραϊστικών ρυθμίσεων της μνηνομιακής καταστροφής, τώρα περνάμε στη λογική «Μέσα σε ένα μήνα θα κάνουμε ό,τι δεν έγινε σε 40 χρόνια».

Πέρα από διακηρύξεις και διατυπώσεις, αυτή η αλλαγή σηματοδοτεί την απότομη επιτάχυνση των αντιδραστικών αλλαγών στην αγορά εργασίας προκειμένου να βαθύνει η εκμετάλλευση των εργαζόμενων και την προσαρμογή της πολιτικής ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ σε ένα ακόμα πιο αντιδραστικό μείγμα μνημονιακήςδιαχείρισης που επιδιώκει να στηριχθεί σε μια «συναίνεση με το στανιό» από έναν «αριστερό» θατσερισμό, ένα νέο ΤΙΝΑ. Αυτή η αλλαγή καθορίζεται από α) τους νέους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς και τις δυνατότητες που διαμορφώνουν για την αστική τάξη και το πολιτικό της σύστημα β) τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε βασικό κορμό της μνημονιακής διαχείρισης γ) την επιμονή και την αποφασιστικότητα της αστικής τάξης να απαντήσει στη συνολική αδυναμία ανάκαμψης του ελ. καπιταλισμού - παρά το γεγονός ότι υπάρχουν κέρδη για μεγάλες επιχειρήσεις – και στη διαρκή υποβάθμιση του στα πλαίσια του διεθνούς πλέγματος και της ΕΕμέσα από την καταστροφή των εργατικών δικαιωμάτων και την επιβολή καίριων χτυπημάτων στο σώμα της εργατικής τάξης (με ειδικό προσανατολισμό στη νέα γενιά, στους άνεργους κτλ).

Το «κοινοβουλευτικό» - κυβερνητικό έργο θα συμπληρωθεί από μια μεγάλης κλίμακας «εξωκοινοβουλευτική» επίθεση στους χώρους δουλειάς με αλλαγές στο εργασιακό καθεστώς που θα περιλαμβάνει απολύσεις, μειώσεις μισθών, επέκταση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων κτλ. Δείγματα αυτής της επίθεσης είχαμε από τη βδομάδα του δημοψηφίσματος και της επιβολής των capital control. Το ζήτημα της απλήρωτης εργασίας στον ιδιωτικό τομέα οξύνθηκε περαιτέρω ενώ εκατοντάδες εταιρείες εφάρμοσαν μια πλειάδα παραλλαγών υποχρεωτικής αργίας/άδειας των εργαζομένων, απολύσεων, αλλαγής ωραρίων επί το ελαστικότερονκ.ο.κ.

Θα φανεί σύντομα, στα μάτια των μαζών, ότι η σταθερότητα για το κεφάλαιο και το πολιτικό του σύστημα συνιστά την απόλυτη ανωμαλία για τους εργαζόμενους, τους ανέργους και τη νέα γενιά.

Συνοπτικά σύμφωνα με το μνημόνιο 3 «για τα εργασιακά» θα πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί τα εξής μέχρι το Δεκέμβριο του 2015 :

  • Έως τον Οκτώβριο 2015 διαβούλευση για ομαδικές απολύσεις, συλλογική δράση (συνδικαλιστικός νόμος), συλλογικές διαπραγματεύσεις. Στη συνέχεια, ψήφιση νόμου για τα θέματα αυτά με βάση τις «βέλτιστες πρακτικές στην ΕΕ». Σημειώνεται ρητά ότι οι αλλαγές δεν μπορεί να οδηγούν σε επαναφορά ρυθμίσεων που είναι ασύμβατες με τα προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής.

  • Έως τον Δεκέμβριο 2015 ψήφιση νόμου για αδήλωτη εργασία. Βασικά στοιχεία η αλλαγή στο τρόπο διοίκησης και λειτουργίας της Επιθεώρησης Εργασίας και η διασύνδεση των συστημάτων ΕΡΓΑΝΗ-Εφορίας-ΙΚΑ

  • Έως τον Δεκέμβριο 2015 ψήφιση νόμου για μαθητεία, τις δεξιότητες, πιλοτικές συμπράξεις με εργοδότες και περιφερειακές αρχές στον χώρο της κατάρτισης, σχέδιο για δημιουργία θέσεων μαθητείας για τους σπουδαστές ΕΠΑΣ-ΙΕΚ και για το 33% των σπουδαστών ΕΠΑΛ, σχέδιο για συμμετοχή εργοδοτών και γενικότερα αξιοποίηση της ιδιωτικής χρηματοδότησης. Αναδιοργάνωση του Ο.Α.Ε.Δ.

  • Ενώ έως τα τέλη του 2016, προβλέπεται η ψήφιση νέου Κώδικα Εργατικής Νομοθεσίας. Με βασική επιδίωξη την αναίρεση κάθε εργατικής κατάκτησης που αποτυπώθηκε στο εργατικό δίκαιο και στην προσαρμογή της εργατικής νομοθεσίας στο καθεστώς σύγχρονης δουλείας, μαζικής και ανακυκλούμενης ανεργίας και φτώχειας, στην αποδιοργάνωση και την ποινικοποίηση του εργατικού κινήματος. Πλευρά της επίθεσης θα είναι και το νέο ασφαλιστικό, που έρχεται να καταστρέψει το μέλλον της νέας γενιάς. Με την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης στα 67 (και αυτό το όριο μπορεί να αυξάνεται ανάλογα με την εξέλιξη του προσδόκιμου ζωής) και με την προϋπόθεση των 4.500 ημερών ασφάλισης, καταλαβαίνουμε ότι με το υπάρχων εργασιακό καθεστώς μπαίνει απαγορευτικό στο μέλλον της νέας εργατικής βάρδιας.

Από τα παραπάνω βγαίνει εύκολα το συμπέρασμα ότι η αστική τάξη επιχειρεί ένα άλμα στην προώθηση των αναδιαρθρώσεων στην αγορά εργασίας. Επιχειρεί ένα άλμα στην εκμετάλλευση με την εμβάθυνση του εργασιακού μεσαίωνα, αξιοποιώντας τις κατευθύνσεις της ΕΕ. Χτυπά εκεί που πονούν πιο πολύ η εργατική τάξη και η νεολαία. 

Β. Πιο συγκεκριμένα για την εργατική παρέμβαση της νΚΑ:

Το επόμενο διάστημα θα χρειαστεί οι δυνάμεις του ΝΑΡ και της νΚΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να πάρουν τολμηρές πρωτοβουλίες για τη συγκρότηση ενός αγωνιστικού μετώπου αντεπίθεσης και ρήξης των εργαζόμενων και της νεολαίας. Μέσα σε αυτό θα δοκιμαστούν όλες οι λογικές, ενώ εκεί θα κριθεί κάθε δύναμη στο κατά πόσον παρά τις διαφορετικές απόψεις προωθεί την κοινή δράση απέναντι στο μαύρο μέτωπο κεφαλαίου-ΕΕ και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Πιο συγκεκριμένα:

  • ATTACK και η «γκρίζα ζώνη της μισοεργασίας – μισοανεργίας»

Στην νέα εργατική βάρδια έχουν γίνει σημαντικά βήματα συγκρότησης του κόσμου της «μισοεργασίας – μισοανεργίας» με την προσπάθεια της ΑΤΤΑCK. Αποτελεί πλέον το βασικό σημείο αναφοράς σε σχέση με όλες τις πρωτοβουλίες που έχουν παρθεί γύρω από αυτό τον «αχαρτογράφητο» τομέα παρέμβασης και είναι πλέον αναγνωρισμένη πρωτοβουλία σε μια κοινωνικό-πολιτική πρωτοπορία στη σύγχρονη εργατική νεολαία.

Η επιλογή της κοινωνικοπολιτικής πρωτοβουλίας η οποία θα συνδυάζει το ζήτημα της ανεργίας με την επισφαλή εργασία, φαίνεται πως καταφέρνει να μετρήσει βήματα κυρίως στο χώρο των voucher και της κοινωφελούς εργασίας. Παρά την υστέρηση ακόμα στη διεκδικητική έκφραση των «αυτοτελών αιτημάτων των ανέργων», αλλά και την πολλές φορές μονοθεματική ενασχόλησή της με τα προγράμματα ΟΑΕΔ – ΕΣΠΑ, η συγκεκριμένη κίνηση δείχνει σοβαρές δυνατότητες υπέρβασης αυτών των αδυναμιών.

Αποτιμάμε θετικά την προσπάθεια για τη συγκρότηση σύσκεψης απλήρωτων εργαζομένων στα προγράμματα voucher η οποία πριν τις καταιγιστικές εξελίξεις του δημοψηφίσματος και των εκλογών κατάφερε να πραγματοποιήσει μια πολύ πετυχημένη κινητοποίηση στο υπουργείο εργασίας. Η επιτυχία της συγκεκριμένης κινητοποιήσης φαίνεται από το γεγονός ότι κατάφερε να πιέσει τόσο το ΣΥΡΙΖΑ (VforVoucherades), όσο και το ΚΚΕ (κινητοποίηση πρακτικάριων από σχολές του ΟΑΕΔ, υπό τη σκέπη του Συνδικάτου Μετάλλου) – οι οποίοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο επιχείρησαν να έχουν επαφή με τη συγκεκριμένη κίνηση.

Φαίνεται από το ρήγμα στο εσωτερικό της πρωτοβουλίας του ΣΥΡΙΖΑ (VforVoucherades) όπου μερικά μέλη τους (ανένταχτοι) πολώνονται με αντιφάσεις με τη λογική και την πρακτική της ATTACK.

Φαίνεται από την ικανότητα του διεκδικητικού πλαισίου που διαμορφώσαμε να εκφράζει ταυτόχρονα τις άμεσες διεκδικήσεις των εργαζόμενων στα προγράμματα ΟΑΕΔ-ΕΣΠΑ με την αναγκαιότητα σύγκρουσης και ρήξης με το καθεστώς σύγχρονης σκλαβιάς των ΕΣΠΑ. Αναφέρονται ενδεικτικά:

  • Άμεση αποπληρωμή των δεδουλευμένων των voucherαδων

  • Μηνιαίο Μισθό και αποσύνδεση της πληρωμής των voucherάδων από την υλοποίηση του ΕΣΠΑ

  • Ένταξη των εργαζόμενων μέσω των προγραμμάτων ΟΑΕΔ ΕΣΠΑ στην προστασία του εργατικού δικαίου. (Απόσυρση της οδηγία του Υπ. Εργ. οδηγία υπ’ αριθ. 2954/77 28-1-2013 και κατάργηση της παραγράφου Α του άρθρου 89 του ν. 3996/2011 (ΦΕΚ 170/Α/5-8-2011)).

  • Πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα

  • Δωρεάν μετακίνηση μέσω των ΜΜΜ – διαγραφή των προστίμων

  • κατάργηση των παρακρατήσεων

Καθώς και από τα κεντρικά συνθήματα που θέτουν διαρκώς στον ορίζοντα της προσπάθειας μας τη συνολική ρήξη με αυτό το καθεστώς «Κατάργηση των προγραμμάτων σύγχρονης δουλείας – Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους».

  • Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΜΑΣ ΣΤΑ ΠΕΝΤΑΜΗΝΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ (ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑ)

Το επόμενο διάστημα απαιτείται να σηκώσουμε πολύ ψηλά την αντιπαράθεση για τα πεντάμηνα στο δημόσιο. Πέρα από τα άμεσα ζητήματα που προκύπτουν διαρκώς (εργατικά ατυχήματα, καθυστερήσεις στις πληρωμές, εργοδοτική αυθαιρεσία και βία κτλ) επιδιώκουμε την προβολή ενός πλαισίου πάλης που θα βάλει μπροστά επιθετικά αιτήματα διεκδίκησης που σπάνε τα πλαίσια των προγραμμάτων ΕΣΠΑ. Σε συνεργασία με τις δυνάμεις μας στους ΟΤΑ και στο Δημόσιο θα επιχειρήσουμε να διαμορφωθεί μια κίνηση σωματείων και συλλογικοτήτων γειτονιάς που θα απαιτεί σε πρώτη φάση

Την εφαρμογή του μισθολογίου και της συλλογικής σύμβασης εργασίας στους εργαζόμενους των 5μηνων μέσω ΟΑΕΔ και όλων των εργαζομένων με οποιαδήποτε σχέση εργασίας και κατάργησή όλων των προγραμμάτων ελαστικών σχέσεων εργασίας στην επόμενη φάση.

Την άμεση άρση της απαγόρευσης των προσλήψεων και πρώτα απ' όλα σε όλο το φάσμα της διαχείρισης των απορριμμάτων και τις κοινωνικές δομές.

Την νομοθετική ρύθμιση τώρα για να μπει τέλος στην ομηρία των συμβασιούχων με μετατροπή των συμβάσεων τους σε αορίστου χρόνου.

Defacto και dejure αυτό σημαίνει ότι οι δήμοι και οι υπηρεσίες του δημοσίου πρέπει να βγουν εκτός του πλαισίου που ορίζει αυτά τα προγράμματα. Ευθέως ανοίγει ζήτημα για τις αναγκαίες προσλήψεις στο δημόσιο - τους όρους με τους οποίους αυτές πρέπει να γίνουν.

Ο συσχετισμός στους ΟΤΑ και άλλα σωματεία και συνδικάτα του δημόσιου τομέα επιτρέπει κάποιες κεντρικές πρωτοβουλίες με όρια, ενώ «απεριόριστη» είναι η δυνατότητα μας να αναπτύξουμε πρωτοβουλίες από τα κάτω που θα λειτουργήσουν παραδειγματικά για όλο αυτό το δυναμικό.

Ίσως ένα από τα κρισιμότερα θέματα σε αυτό το μέτωπο είναι η μορφή του αγώνα. Η εμπειρία έχει δείξει ότι λόγω της μικρής διάρκειας των προγραμμάτων, των απαιτήσεων για άμεση επίλυση των ζητημάτων που προκύπτουν, της εχθρικής στάσης που κρατά η συντριπτική πλειοψηφία των σωματείων των ΟΤΑ, οι ίδιο οι «ωφελούμενοι» οργανώνονται αυθόρμητα και χωρίς συνέχεια μέσα από συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς. Η στήριξη αυτών των πρωτοβουλιών μπορεί να τις σταθεροποιήσει και να τις καθιερώσει σα μορφή οργάνωσης αυτού του δυναμικού. Πρέπει να αναμετρηθούμε με το κενό συνδικαλιστικής εκπροσώπησης αυτού του κόσμου καθώς και ένα άλμα στην αγωνιστική κινητοποίηση του και στο συντονισμό του. Η πρόταση για μια συντονιστική επιτροπή αιρετών και ανακλητών αντιπροσώπων των συνελεύσεων των ωφελούμενων με συμμετοχή και των σωματείων που στέκονται στο πλευρό αυτών των εργαζομένων θα μπορούσε να είναι μια μεταβατική μορφή.

  • Σωματεία ΟΤΑ

Έχει γίνει καταγραφή των σωματείων ΟΤΑ που έχουμε παρέμβαση και θα σηκώσουν οι δυνάμεις μας το θέμα από τα μέσα, ενώ επιδιώκουμε και άλλα σωματεία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα που καλύπτουν ειδικότητες ωφελούμενων να συμβάλλουν (πχ. ΣΜΤ, Αρχαιολόγοι, Ειδική Αγωγή, Υγειονομικοί κλπ).

  • Εργατικές Λέσχες – Λαϊκές Συνελεύσεις – Συλλογικότητες γειτονιάς

Ειδικό βάρος της δουλειάς θα πρέπει να αναλάβουν στη γειτονιά οι εργατικές λέσχες αλλά και συλλογικότητες γειτονιάς που παρεμβαίνουν σε εργατικά ζητήματα. Επιδιώκουμε να συμβάλουν στο συντονισμό συλλογικοτήτων γειτονιάς ούτως ώστε στο σχέδιο μας να εμπλέξουμε όσο το δυνατόν περισσότερους αγωνιστές από όλους τους χώρους. Επιδιώκουμε να ηγεμονεύσει η δική μας λογική και στους ωφελούμενους και στους επιμέρους «τοπικούς συντονισμούς-συσκέψεις».

  • Κινήσεις πόλης

Προγραμματίζουμε παρέμβαση σε όλα τα συμβούλια με αίτημα να συζητηθεί το θέμα απαιτώντας πολιτική θέση για τη μόνιμη και σταθερή δουλειά και την καταγγελία των προγραμμάτων «ανακύκλωσης της ανεργίας» και απόφαση για αμοιβή των 5μηνιτών με τη ΣΣΕ στους ΟΤΑ, ίδια εργατικά δικαιώματα με τους άλλους εργαζόμενους στους ΟΤΑ, και απασχόληση στον τομέα για τον οποίο έχουν προσληφθεί.

  • Ανοίγουμε το θέμα μαζί με την ανάδειξη αιτημάτων για τους ανέργους (επίδομα για όλους τους ανέργους κλπ).

Δεν θέλουμε να μείνουμε μόνο στη γενική παρέμβαση, θέλουμε η κάθε κίνηση πόλης να αναδείξει το θέμα συνδέοντάς το και με ειδικά θέματα σε κάθε δήμο. Συνδέουμε την πολιτική αυτή στις εργασιακές με την πλευρά της υποβάθμισης των δημοτικών υπηρεσιών και αυτό ενώ η δημοτική φορολογία παραμένει υψηλή και αυξανόμενη και τα ταμειακά διαθέσιμα των δήμων χρησιμοποιούνται για την αποπληρωμή του χρέους. Επιδιώκουμε να γίνει θέμα στις τοπικές κοινωνίες και να διαμορφωθεί συμμαχία ωφελούμενων – εργαζόμενων ΟΤΑ – λαού της κάθε περιοχής.

  • ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ

Η παρέμβαση της νεολαίας όμως στο επίπεδο αυτό δεν σταματά εκεί. Η συγκέντρωση δυνάμεων στο χώρο των τηλεπικοινωνιών καθιστά ώριμη πλέον τη συγκρότηση σχήματος στο κλάδο

  • ΕΠΙΣΙΤΙΣΜΟΣ - ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ

Στον επισιτισμό παρά το γεγονός ότι η ΛΑΝΤΖΑ στην Αθήνα και η Αγωνιστική Παρέμβαση στον επισιτισμό στη Θεσσαλονίκη δεν έχουν σταθεροποιήσει ακόμα τη λειτουργία τους έχουν δώσει σημαντικές μάχες στον κλάδο μετρώντας βήματα στην αναγνώριση τους ως διακριτό ταξικό ρεύμα στο εργατικό κίνημα με ειδική αναφορά στη νέα γενιά. Το επόμενο διάστημα θα πρέπει να επιδιώξουμε το δέσιμο της απαιτούμενης δουλειάς οικοδόμησης ενός ισχυρού μαζικού σχήματος στον επισιτισμό-τουρισμό με την εργατική παρέμβαση στις γειτονιές. Σε αυτό καταλυτικό ρόλο μπορούν να παίξουν οι Εργατικές Λέσχες και οι συλλογικότητες γειτονιάς, οι οποίες με πρωτοβουλία των δυνάμεων μας θα πρέπει να αναβαθμίσουν την εργατική τους παρέμβαση επιδιώκοντας να μετασχηματιστούν ή έστω να ψηλαφίσουν δρόμους μετασχηματισμού σε άτυπα εργατικά κέντρα αγώνα ενάντια στην αντεργατική επίθεση κυβέρνησης - ΕΕ και αφεντικών.

Ταυτόχρονα θα πρέπει οι δυνάμεις μας να δώσουν έμφαση στη ποιοτική ανάπτυξη και επεξεργασία δρόμων ανασυγκρότησης του ταξικού ρεύματος, παρεμβαίνοντας στα σωματεία και τις αγωνιστικές πρωτοβουλίες του κλάδου αλλά και επιδιώκοντας και την αυτοτελή παρέμβαση ακόμα και εκτός αυτών.

  • ΤΕΧΝΙΚΟΙ

Όπως πολλοί κλάδοι έτσι και οι τεχνικοί/μηχανικοί τα τελευταία χρόνια έχουν χτυπηθεί, τόσο στο κομμάτι των δικαιωμάτων και των εργασιακών σχέσεων, όσο και στο κομμάτι της ανεργίας (βλ. κατασκευές συρρικνώνονται, εργοστάσια κλείνουν, μαζικές απολύσεις κοκ). Εδώ έρχεται να παίξει ειδικό ρόλο η νέα βάρδια, μιας και η πλειοψηφία αυτών των κλάδων απασχολεί νέους με το σημερινό υπάρχων εργατικό καθεστώς. Τι πρακτικά σημαίνει αυτό, διαλυμένες συλλογικές συμβάσεις, εργασία με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, εκμετάλλευση των επιδοτούμενων προγραμμάτων ΟΑΕΔ-ΕΣΠΑ απο την εργοδοσία. Αυτό βέβαια δεν γίνεται μόνο για να συμπιεστούν οι μισθοί και τα δικαιώματα προς τα κάτω, αλλά για να παγιωθούν αυτές τις συνθήκες δουλείας για όλους πλέον τους εργαζόμενους και ειδικά τη νέα γενιά.

Πλέον πρωτοπόρο ρόλο σε αυτή τη προσπάθεια δεν μπορεί να παίξει το παλιό κ γερασμένο εργατικό κίνημα, αλλά την ουσιαστική συμβολή στη συγκρότηση του νέου πρέπει να την έχει η νέα γενιά που βρίσκεται στο κέντρο της επίθεσης. Μέχρι σήμερα μετράμε μια σειρά απο αγώνες (μικρούς ή μεγάλους) και κινητοποιήσεις για την υπεράσπιση συναδέλφων, που δεν μας αφήνει περιθώριο για οπισθοχώρηση αλλά για συνέχιση μιας ποιο συγκροτημένης δουλειάς με συνέχεια.

Όλο αυτό το νέο δυναμικό που μπαίνει στην εργασία, δεν πρέπει να χαθεί! Πρέπει απο τη μια να συνεχιστεί μια σοβαρή δουλειά που έχει ανοίξει και απο την άλλη να δοθεί η άμεση μάχη που έχουμε, αυτή των εκλογών του ΣΜΤ (σε 2μήνες απο τώρα). Προκειμένου να αποκτήσει ξανά νόημα η οργάνωση και ο συλλογικός αγώνας, να σταματήσει η διάλυση, η απογοήτευση και ο ατομικός δρόμος στη νέα γενιά.

Το επόμενο διάστημα να δώσουμε τη μάχη, για τις ΣΣΕ,το ασφαλιστικό, τις απολύσεις και την καταπάτηση των εργατικών δικαιωμάτων (ειδικά μετά το δημοψήφισμα εντάθηκε), με στόχο για το εργατικό κίνημα τη συνολική ανατροπή νέων και παλιών μνημονίων και της πολιτικής ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ-ΕΕ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ.

Τέλος, σε όλη αυτή τη προσπάθεια απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε τη γλώσσα της νέας γενιάς αν σήμερα δεν γίνουν ουσιαστικά βήματα προς αυτή τη κατεύθυνση, ειδικά με την αποχή της νέας γενιάς από το συλλογικό δρόμο και τα εργοδοτικά-προδοτικά σωματεία που είναι πέρα και έξω από τις ανάγκες σήμερα της νέας γενιάς

Άμεσο λοιπόν καθήκον ΝΑΡ-νΚΑ, πέρα από τα επιμέρους εγχειρήματα, η συγκρότηση νέου, πραγματικού και ουσιαστικού Συντονισμού Σωματείων βάσης,εργατικών σχημάτων σε χώρους και συγκρότηση της πτέρυγας. Με στόχο να πάρει ρεβάνς η εργατική πολιτική και τα εργατικά συμφέροντα, κόντρα στο ΝΑΙ ΓΣΕΕ-ΣΕΒ, τα αντεργατικά μέτρα ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΕΕ, τη συνεργασία ΛΑΕ-ΣΥΡΙΖΑ στο ΜΕΤΑ και την απομονωτική στάση του ΠΑΜΕ, που δεν μας αφήνουν περιθώριο για πισωγυρίσματα.


 

  1. Για την παρέμβασή μας στη σπουδάζουσα και το φοιτητικό κίνημα

Α. Τι προβλέπει το νέο μνημόνιο για ΑΕΙ-ΤΕΙ

Με βάση το νέο μνημόνιο η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί ότι θα παρουσιάσει, ως τον Απρίλιο του 2016 νέο νόμο που θα υλοποιεί τους παρακάτω στόχους με βάση την επικαιροποίηση της Έκθεσης ΟΟΣΑ του 2011 :

  • Αξιολόγηση εκπαιδευτικού συστήματος

  • Συνεργασίας πανεπιστημίων, ερευνητικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων για ενίσχυση καινοτομίας – επιχειρηματικότητας

  • Λειτουργία - διακυβέρνηση τριτοβάθμιας εκπαίδευσης,

  • Αποδοτικότητα, αυτονομία δημόσιων, εκπαιδευτικών μονάδων

  • Αξιολόγηση -διαφάνεια σε όλα τα επίπεδα

Αυτές οι κατευθύνσεις παραμένουν σε ένα αφηρημένο επίπεδο αλλά μπορούμε να εξάγουμε τα πρώτα συμπεράσματα και να διαμορφώσουμε γραμμή για το τι έρχεται στην εκπαίδευση. Καταρχάς, δίνεται σαφής κατεύθυνση για νέα περικοπή δημόσιων δαπανών στην εκπαίδευση προκειμένου να δοθεί ώθηση στα ιδρύματα να αναπτύξουν δικά τους δίκτυα χρηματοδότησης σε συνάρτηση με τις επιδιώξεις των επιχειρήσεων Κρίσιμος κρίκος σε αυτή την προσπάθεια αναδεικνύεται η έρευνα και η ανάπτυξη καινοτομίας από κοινού με τον ιδιωτικό τομέα. Η αξιολόγηση γίνεται μοχλός για την επιτάχυνση αυτών των αλλαγών μαζί με την προώθηση ελαστικών μορφών εργασίας για ερευνητικό,διδακτικό και διοικητικό προσωπικό ενώ τα Συμβούλια Ιδρυμάτων είναι τα κατεξοχήν αρμόδια όργανα για την προώθηση τους (χαρακτηριστικό των αναδιαρθρώσεων που έπονται στο επίπεδο των εργασιακών σχέσεων είναι το νέο συμφωνητικό που αναρτήθηκε στο σάιτ του ΕΛΚΕ του ΕΚΠΑ και δηλώνει ότι δεν δημιουργείται οποιαδήποτε σχέση εργασίας μεταξύ του συμβασιούχου με το Πανεπιστήμιο). Όλα τα παραπάνω θα γίνουν με κριτήριο «τις βέλτιστες πρακτικές των χωρών του ΟΟΣΑ». Θεωρείται δεδομένο εξ αυτών ότι ο νόμος Διαμαντοπούλου ισχύει και θα πρέπει να ολοκληρωθεί η εφαρμογή του, καθώς αποτελεί τον κατεξοχήν νόμο-έκφραση της έκθεσης του 2011 του ΟΟΣΑ.

Τα παραπάνω αφήνουν στον αέρα τις αλλαγές σε μια σειρά ζητημάτων (πτυχία, δίδακτρα, παροχές), τα οποία θα διαφανούν στην πορεία του «κοινωνικού διαλόγου» που επιδιώκει να ανοίξει η κυβέρνηση και προανήγγειλε ο νέος υπουργός. Χωρίς να αφήσουμε καμία υπόνοια ότι «κάτι μπορεί να γίνει» σε αυτούς τους τομείς να αναδείξουμε τις κατευθύνσεις της ΕΕ για την εκπαίδευση αλλά και την ίδια την ουσία των εκθέσεων του ΟΟΣΑ. Πάνω σε αυτά θα ακολουθήσει αναλυτικό σημείωμα από το γραφείο σπουδάζουσας Αθήνας.

Β. Ποια είναι η κατάσταση στις σχολές;

Το προηγούμενο διάστημα είχαμε εκτιμήσει ότι η επίθεση σε ΑΕΙ-ΤΕΙ δεν θα προχωρήσει με ενιαίο τρόπο και την ίδια ταχύτητα παντού. Αυτή η εκτίμηση επιβεβαιώθηκε σε υπερθετικό βαθμό με αποτέλεσμα σήμερα να διαμορφώνεται ένα εκπαιδευτικό σύστημα πολλών ταχυτήτων, όπου συνδυάζονται κατά περίπτωση διαφορετικά η διάλυση – αποσάρθρωση με την επιχειρηματική ανασυγκρότηση. Έτσι συνυπάρχουν σχολές με προχωρημένη επιχειρηματική λειτουργία στο εσωτερικό τους (πολυτεχνεία, τομείς φυσικομαθηματικών, γεωπονικές) με σχολές όπου κυριαρχεί η απαξίωση από το κεφάλαιο (ανθρωπιστικές επιστήμες), ακόμα και περιπτώσεις που το ανοιχτό κάλεσμα για χορηγούς (π.χ. ΤΕΙ Αθήνας) βρήκε ελάχιστη ανταπόκριση. Αυτό αποτυπώνεται και στη μείωση των εισακτέων, η οποία αν και έχει γενικό χαρακτήρα (μείωση κατά 2.000 θέσεις) δεν είναι ομοιόμορφη ενώ σε σχολές υψηλής ζήτησης (ιατρικές –ηλεκτρολόγοι –οικονομικές σχολές) παρατηρείται μέχρι και περιορισμένη αύξηση εισακτέων. Είναι εμφανές ότι το κεφάλαιο δεν προσανατολίζεται με ενιαίο τρόπο προς την εκπαίδευση ενώ ειδικά σε σχέση με το κομμάτι των ΤΕΙ και την πλειοψηφία των θεωρητικών σχολών δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια κατεύθυνσης υπέρβαση της υποβάθμισης. Είναι λογικό δεδομένου ότι σε αυτούς τους κλάδους είτε εκλείπει το ερευνητικό σκέλος, είτε παρουσιάζει χαρακτηριστικά που δεν προσφέρουν άμεση κερδοφορία για το κεφάλαιο. Χαρακτηριστικό του διαφορετικού τρόπου με τον οποίο υλοποιείται η αναδιάρθρωση είναι η σύγκριση των παραδειγμάτων που δόθηκαν νωρίτερα για το ΕΚΠΑ σε σχέση με τα προβλήματα που έχουν προκύψει από την υποχρηματοδότηση στα ΤΕΙ, με την ταυτόχρονη όξυνση των ταξικών φραγμών και της εντατικοποίησης που φαίνεται να οδηγεί ένα κομμάτι σπουδαστών σε εγκατάλειψη των σπουδών τους .Την ίδια στιγμή έχει εξαπολυθεί ένας νέος γύρος επίθεσης με διαφορετικό αλλά πανελλαδικό ταυτόχρονα τρόπο στον τομέα των φοιτητικών παροχών και της μέριμνας.

Τα παραπάνω έχουν μεγάλη σημασία για την πολιτική μας γραμμή καθώς διαμορφώνουν, σε συνδυασμό με τη νέα φοιτητική ταυτότητα, τις νέες προκλήσεις που καλείται να ξεπεράσει το φοιτητικό κίνημα. Η δέσμευση της νέας κυβέρνησης για νέο νόμο-πλαίσιο μέχρι τον Απρίλιο του 2016 δεν πρέπει να θεωρήσουμε ότι θα γεννήσει με αυτόματο τρόπο μια διαδικασία ανασυγκρότησης των συλλόγων και ενοποίησης τους στην πάλη. Αντιθέτως, σημασία έχει να σκύψουμε πάνω από τα επιμέρους ξεσπάσματα φοιτητικών αγώνων, να διακρίνουμε τα στοιχεία ενοποίησης που προκύπτουν από αυτούς, τις μορφές πάλης και οργάνωσης που προκύπτουν παντού και να διαμορφώσουμε ένα συνολικό πρόγραμμα που θα πατάει στη μέχρι τώρα εμπειρία με ξεκάθαρη στόχευση στην υπέρβαση της παρούσας κατάστασης.

Σε αυτή την κατεύθυνση προκρίνουμε σα βάση συσπείρωσης και αντεπίθεσης του φοιτητικού κινήματος τα παρακάτω ζητήματα :

  1. Αποτροπή του νέου μνημονίου στην παιδεία –Πάλη για ανατροπή Κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ

Αξιοποιούμε τις δηλώσεις του νέου Υπουργού και της κυβέρνησης για νέο νόμο-πλαίσιο και αναδεικνύουμε τη ρητή δέσμευση του 3ου μνημονίου για αλλαγές στα πλαίσια έκθεσης του ΟΟΣΑ και του Πλάνου Ευρώπη 2020. Αξιοποιούμε την εμπειρία των αγώνων πριν το ν. Διαμαντοπούλου που εκτιμούσαμε ότι διευκόλυναν στην ανάπτυξη κύματος καταλήψεων και συνολικά στη μη εφαρμογή του. Η πάλη αυτή χρειάζεται να δεθεί εξαρχής με τη συνολική πάλη ενάντια στα μνημόνια, την κυβέρνηση και την Ε.Ε. και να αναζητήσει συμμαχίες με τους εργατικούς αγώνες εντός και εκτός σχολών. Σε αυτή την κατεύθυνση χρειάζεται να αναπτύξουμε δημιουργικά τις επεξεργασίες μας για «εργατική παρέμβαση» εντός των σχολών, με έμφαση στις εργασιακές συνθήκες που αντιμετωπίζει κάθε κλάδος αλλά και η νεολαία συνολικότερα, σε κοινή παρέμβαση και συντονισμό με τη δουλειά που προωθούν οι οργανώσεις νέων εργαζομένων. Επιδιώκουμε να παρακολουθούμε τις εξελίξεις στις εργασιακές συνθήκες και να παρεμβαίνουμε βάσει αυτών, αλλά και α) να μπορέσουμε να διαμορφώσουμε ανάλογη εξειδίκευση στο πρόγραμμα που προτείνουμε και μορφές πάλης για τους συλλόγους , β) να επιδιώξουμε την ύπαρξη συντονισμού μεταξύ συλλόγων και σωματείων, την από κοινού τους δράση. Είναι αναγκαίο να υπερβούμε μια γενικόλογη αφήγηση και να περάσουμε στη στοχευμένη δουλειά ανά κλάδο και σε αντίστοιχες κινητοποιήσεις, προκειμένου να σταματήσει το φαινόμενο που περιγράφουμε με τον ίδιο τρόπο τον εργασιακό μεσαίωνα σε ένα μελλοντικό μηχανικό/ιατρό και σε έναν σπουδαστή των ΤΕΙ ή της Φιλοσοφικής. Ταυτόχρονα στο επίπεδο της υπεράσπισης και διεύρυνσης των ειδικών αναγκών και δικαιωμάτων των εργαζόμενων φοιτητών (τόσο στο επίπεδο της σχολής όσο και στη δουλειά) στήνουμε επιτροπές και πρωτοβουλίες εργαζόμενων φοιτητών οι οποίες σε πρώτη φάση αναλαμβάνουν να συσπειρώσουν όλον αυτό τον κόσμο, κάνουν γενικευμένη παρέμβαση σε ό,τι αφορά τις εργασιακές σχέσεις και συνθήκες αλλά και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στις σπουδές τους προκειμένου να μπορέσουμε να συγκεντρώσουμε όσο γίνεται πιο συνολική εικόνα να προτείνουμε περιεχόμενο συγκρότησης και πλαίσιο πάλης. Τέλος, βάσει και των νέων αλλαγών στα εργασιακά, επιδιώκουμε να αποκτήσουμε ανώτερη σχέση με τους εργαζόμενους των πανεπιστημίων και να επαναφέρουμε το μέτωπο φοιτητών – εργαζομένων που είχε δημιουργηθεί προ 2ετίας στο προσκήνιο.

Ειδική πλευρά της πάλης μας ενάντια στο μνημόνιο στην παιδεία θα αποτελέσει η σύγκρουση με τις αυταπάτες για επαναφορά του νόμου Μπαλτά, η οποία θα τεθεί απο μεριά των πανεπιστημιακών αλλά και κομμάτι της φοιτητικής Αριστεράς. Το γεγονός ότι η Τρόικα έθεσε ζήτημα για το νόμο Μπαλτά αποτελεί δείγμα των μηδενικών ανοχών του συστήματος στην εποχή μας και μπορεί να αξιοποιηθεί ως στοιχείο στην προπαγάνδιση γενικών θέσεων. Όμως, ο ίδιος ο νόμος Μπαλτά δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποτελέσει στόχο πάλης για το φοιτητικό κίνημα, καθώς δεν έθετε κανένα από τα κρίσιμα ζητήματα που θεωρούμε αναγκαία για την ανασυγκρότηση των συλλόγων (ταξικοί φραγμοί, επιχειρηματικοποίηση, καταστολή). Η κυριότερη τομή που επέφερε αφορούσε την κατάργηση των Συμβουλίων Ιδρύματος και την ενδυνάμωση των τμημάτων. Αν αυτή η αλλαγή απομονωθεί από το γενικό πλαίσιο των διεκδικήσεων του κινήματος θα εγκλωβίσει το φοιτητικό κίνημα σε διαπάλη μεταξύ φραξιών ακαδημαϊκών και εν τέλει θα αποξενώσει τον κόσμο των συλλόγων.

  1. Ενιαία Πανεπιστημιακή Δημόσια Δωρεάν Παιδεία για όλους – Ανατροπή των ταξικών φραγμών

Αντιλαμβανόμαστε ότι με την ψήφιση του τρίτου μνημονίου η αδυναμία όλο και μεγαλύτερων κομματιών της νεολαίας να σπουδάσει λόγω της οικονομικής καταβαράθρωσης θα αρχίσει να γίνεται όλο και πιο έντονη και απέναντι σε αυτή την κατάσταση θα έρθουν να απαντήσουν και μία σειρά από πάγιες κατευθύνσεις της ΕΕ και των νόμων που έχουν ψηφιστεί τα τελευταία χρόνια σαν «λύτρωση» έναντι της διακοπής σπουδών και της μη απόκτησης ενιαίου πτυχίου (διάσπαση κύκλων σπουδών, προγράμματα εξειδίκευσης, πιστωτικές μονάδες και ατομικός φάκελος προσόντων, φοιτητικά δάνεια, χρηματικό αντίτιμο σε κάθε τομέα μέριμνας). Το φκ πέραν της κατεύθυνσης ανατροπής όλων των μνημονίων και εφαρμοστικών νόμων πρέπει να ιεραρχεί ψηλά το στόχο της διαγραφής του χρέους, της παύσης πληρωμών προς τους δανειστές, της επιστροφής των κλεμμένων από τα αποθεματικά τόσο μέσω psi όσο και του καλοκαιριού από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, την ανατροπή του ψηφισμένου προϋπολογισμού και την αύξηση εδώ και τώρα της κρατικής χρηματοδότησης για τα πανεπιστήμια. Εδώ πρέπει να προσέξουμε ότι δεν αρκεί η υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα μονάχα αλλά χρειάζεται και αναγκαία αναβάθμιση της σύγκρουσης τόσο με την εισβολή του ιδιωτικού παράγοντα όσο και με τη μετακύληση του κόστους σπουδών και μέριμνας στους ίδιους τους φοιτητές. Πάλη ώστε να μην πραγματοποιηθεί καμία ιδιωτικοποίηση των σχολών μας, ενάντια στο ξεπούλημα της περιουσίας των ιδρυμάτων, την εξαγορά εδρών από επιχειρήσεις και τις εργολαβίες. Ταυτόχρονα πρέπει να προβάλει ένα συνολικό πρόγραμμα πάλης για τις δωρεάν σπουδές και τη φοιτητική μεριμνά, για αξιοπρεπείς όρους και ρυθμούς σπουδών, για υψηλό επίπεδο υλικοτεχνικών υποδομών στις σχολές με όσους καθηγητές και εργαζόμενους είναι απαραίτητοι για την καλή λειτουργία των σχολών. Τέλος, με την κατάσταση της διάλυσης να κυριαρχεί σε πληθώρα σχολών και βάσει των κυρίαρχων κατευθύνσεων του κεφαλαίου για τα ιδρύματα πρέπει να επανέρθει στην πρώτη γραμμή της πάλης του Φ.Κ. (ειδικά σε ΤΕΙ, ανθρωπιστικές κλπ) το αίτημα για κανένα κλείσιμο σχολής, καμία σκέψη για νέο σχέδιο Αθηνά και συρρίκνωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης

  1. Ανατροπή της επιχειρηματικοποίησης. Έρευνα για τις λαϊκές και κοινωνικές ανάγκες.

Στο κομμάτι της αντιεπιχειρηματικής δράσης, πρέπει να δούμε κάποια πιο ειδικά στοιχεία βάσει της συγκυρίας και της προώθησης της επιχειρηματικής λειτουργίας των ιδρυμάτων. Σε πρώτη φάση οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι δεδομένης της υποχρηματοδότησης και αδυναμίας λειτουργίας των ιδρυμάτων με τους υπάρχοντες πόρους ή τα χρήματα από τα ερευνητικά μόνο θα οξυνθεί σε σημαντικό βαθμό η κατεύθυνση εισόδου του ιδιωτικού παράγοντα στα πανεπιστήμια. Αυτό μπορεί να αφορά είτε την ανάληψη πλευρών της λειτουργίας των σχολών από εργολαβίες, είτε τη διαδικασία διαμόρφωσης νέων ερευνητικών και σύνδεσης των ήδη υπαρχόντων με επιχειρήσεις και εξωτερικούς παράγοντες. Μεγάλης σημασίας ζήτημα στο οποίο είναι το κομμάτι των νέων ΕΣΠΑ τα οποία θα πραγματοποιηθούν το ’15 και τα οποία προϋποθέτουν τα εξής α) την υλοποίηση του μνημονίου, β) την πραγματοποίηση τους με εφαρμογή των νέων εργασιακών σχέσεων, γ) τον ενεργό ρόλο ιδιωτικής εργολαβίας στη συμφωνία και πραγμάτωση τους. Πάνω σε αυτές τις συνθήκες θα έρθουμε αντιμέτωποι και με μια νέα κατάσταση όπου σε μεγάλο κομμάτι της ακαδημαϊκής κοινότητας (πέραν των αυταρχικών διοικήσεων, των συμβουλίων ιδρύματος και του διαπλεκόμενου εδώ και χρόνια με επιχειρήσεις κατεστημένου) όπως προπτυχιακοί, μεταπτυχιακοί, εργαζόμενοι κ.α. η επιχειρηματική ανασυγκρότηση θα έρθει να απαντήσει στη διάλυση και αποσάθρωση που επικρατεί και να αποτελέσει θετική διέξοδο και λύση. Υπό αυτή την έννοια εμείς πρέπει να κάνουμε τα εξής βήματα 1) χαρτογράφηση της επιχειρηματικής λειτουργίας (ερευνητικά, κονδύλια, χρηματοδοτήσεις, σχέσεις με τρίτους κλπ) αλλά και της συνολικής κατανομής της χρηματοδότησης του κρατικού προϋπολογισμού , 2) επιχειρηματικό «sabotage», 3) υπεράσπιση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστημίου 4) Διεκδίκηση για αύξηση της χρηματοδότησης συνδυαζόμενη με την διαγραφή του χρέους, «λεφτά για την παιδεία και όχι για το χρέος», απαντώντας και στο αντικειμενικό πρόβλημα της υποχρηματοδότησης. Συγκεκριμένη τοποθέτηση γύρω από τα αιτήματα για έρευνα για τις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου, σε σύγκρουση με τον καθορισμό της βάσει του κέρδους και αγοραίων κριτηρίων, συνολική εποπτεία του γνωστικού αντικειμένου, παραγωγή γνώσης και έρευνας ελεύθερης για όλους. Αιτήματα για τις εργασιακές σχέσεις των ερευνητών, σε ποια σχέση εργασίας με το πανεπιστήμιο και τον εκάστοτε εργοδότη.

Γ. Για την παρέμβασή μας στην ΕΑΑΚ

Κατ’ αρχάς οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι το μόρφωμα βρίσκεται σε ένα ορισμένο επίπεδο «μουδιάσματος» μετά τις εξελίξεις του τελευταίου τετραμήνου. Συνεπώς προκειμένου να μπορέσουμε να παράξουμε μάχιμη γραμμή και πρόταση για την πτέρυγα πρέπει σε πρώτη φάση να βάλουμε άξονες γύρω από τους οποίους επιδιώκουμε να εκκινήσει μια βαθιά και ουσιαστική πολιτική συζήτηση στα σχήματα και στα συντονιστικά πόλεων, να δούμε πάνω σε ποιους άξονες μπορεί να ενοποιηθεί και με βάσει ποια κριτήρια προχωράμε το επόμενο διάστημα.

Για εμάς βασικό στοιχείο προκειμένου να αποφευχθεί και μία γραμμική μεταφορά της αντιπαράθεσης που υπήρξε στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ το προηγούμενο διάστημα, οφείλουμε να συζητήσουμε για την ίδια την αξία χρήσης της ΕΑΑΚ ως αντικαπιταλιστικής πτέρυγας μέσα στις σχολές. Στη νέα φάση στην οποία περνάμε η ΕΑΑΚ μέσα από τα στοιχεία που την ενοποιούν, δηλαδή την ίδια την κίνηση στο εσωτερικό των συλλόγων και την συγκρότηση φοιτητικού κινήματος, την ενότητα στο πρόγραμμα και τις ζωντανές διαδικασίες της, πρέπει να επιτελέσει το ρόλο της ως όχημα στην αναβάθμιση της ταξικής πάλης με τον ιδιαίτερο ρόλο που έχει για το σύνολο της μάχης της νέας γενιάς. Η ΕΑΑΚ πρέπει να συγκρουστεί στο τώρα με το βασικό δόγμα του ΤΙΝΑ. Η ίδια της η ταυτότητα ως αντικαπιταλιστικής πτέρυγας έρχεται σε σύγκρουση με τον καπιταλιστικό μονόδρομο που μας επιβάλλουν και είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τα μνημόνια και την καταστροφική πολιτική της τελευταία πενταετίας. Άρα η ΕΑΑΚ οφείλει να παίξει το ρόλο εκείνου του τροφοδότη που θα έρθει να θυμώσει, να εμπνεύσει και να οργανώσει τη νεολαία. Να δηλώσει ότι δε θα γίνουμε «η γενιά των απογοητευμένων» αλλά θα μπούμε σε θέσεις μάχης προκειμένου να αμφισβητήσουμε, να αντεπιτεθούμε και να νικήσουμε στο σήμερα. Σε αυτή τη βάση οι άξονες συζήτησης για την επόμενη περίοδο σε σχήματα και συντονιστικά επιδιώκουμε να κινηθούν στα εξής :

1) Συζήτηση γύρω από τις μάχες του φοιτητικού, νεολαιίστικου και ευρύτερα λαϊκού κινήματος το προηγούμενο διάστημα. Τι εμπειρίες αποκομίστηκαν, ποια ήταν τα προχωρήματα και ποιες οι οπισθοχωρήσεις σε σχέση με το περιεχόμενο και τις μορφές της πάλης. Πως επέδρασε η μάχη του δημοψηφίσματος στη σπουδάζουσα νεολαία, αλλά και τι άφησε σε επίπεδο πλατιάς λαϊκής συνείδησης η υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ και η ψήφιση του μνημονίου την επόμενη μέρα. Πως αντανακλάται ο κοινοβουλευτικός συσχετισμός στην αγωνιστική απαιτητικότητα της σπουδάζουσας νεολαίας και με ποιες υπερβάσεις χρειάζεται να γίνουν.

2) Συζήτηση γύρω από την νέα κατάσταση που διαμορφώνεται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Το νέο μνημόνιο στην παιδεία και τις κατευθύνσεις πάνω στις οποίες θα συγκροτηθεί νόμος. Πανελλαδικό σχέδιο για το φοιτητικό κίνημα που να απαντά σε επίπεδο προγράμματος, δομών και ανασυγκρότησης, μορφών πάλης. Σχεδιασμός άμεσος και μακροπρόθεσμος.

3) Ποια είναι η αναγκαία αριστερά στο σήμερα. Αντικαπιταλιστική Πτέρυγα, στρατηγική επανεκκίνηση της ΕΑΑΚ και μετωπική πολιτική στο εσωτερικό των σχολών.

Είναι εμφανές από όλη την περίοδο που άνοιξε μετά τις εκλογές της 25ης Γενάρη ότι η ΕΑΑΚ με την υπάρχουσα πολιτική και προγραμματική συμφωνία που έχει κατακτήσει μέσα από τα τετρασέλιδα της αλλά και την υπάρχουσα δομή και δημοκρατική λειτουργία δε μπορεί να προχωρήσει με τρόπο ενιαίο και κοινωνικά χρήσιμο ως προς τις κατευθύνσεις που θέλει να ανοίξει μέσα στους συλλόγους αλλά και ως προς την ιεράρχηση των μετώπων πάλης στα οποία πρέπει να δώσει βάρος και να σχηματίσει ένα σχέδιο για φοιτητικό κίνημα νέο, πολιτικά επικίνδυνο, πανελλαδικό και ανατρεπτικό..

Επιδιώκουμε η ΕΑΑΚ να μπει σε θέσεις μάχης από την πρώτη κιόλας μέρα που θα ανοίξουν οι σχολές. Ταυτόχρονα πρέπει εξαρχής ενόψει των συντονιστικών να προχωρήσει η κουβέντα για την ανασυγκρότηση της ΕΑΑΚ με στόχο την ανώτερη αντικαπιταλιστική ενότητα στο εσωτερικό της. Σε αυτή λοιπόν την κατεύθυνση οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι τόσο για την ίδια την πολιτική και στρατηγική αναβάθμιση του μορφώματος αλλά και για την ίδια την αναγκαιότητα υπέρβασης της υπάρχουσας οργανωτικής λειτουργίας του σε κατεύθυνση ανώτερης εργατοδημοκρατικής συγκρότησης, η πρόταση της νΚΑ για προγραμματική διακήρυξη της ΕΑΑΚ πρέπει να μπει πρώτη σε ιεράρχηση. Μάλιστα χωρίς την ύπαρξη ανώτερης πολιτικής ενοποίησης γύρω από τις θέσεις - την πολιτική ταυτότητα της ΕΑΑΚ δε θα μπορέσει να υπάρξει ούτε ανώτερη δημοκρατική συγκρότηση αλλά ούτε και ουσιαστική πολιτική και μετωπική απεύθυνση σε όλες τις υπόλοιπες δυνάμεις του κινήματος. Η διακήρυξη, λοιπόν, δεν έρχεται να αποτελέσει ένα κόλπο οργανωτικής ηγεμονίας ή αναδίπλωσης σε σεχταριστικές λογικές και εξώθησης συντρόφων από την πτέρυγα αλλά την αναγκαία φυσιογνωμική συγκρότηση όλων των αγωνιστών της (τον «δεκάλογο» του ΕΑΑΚίτη). Επιδιώκουμε να αφορά τις παρακάτω θεματικές 1) Χαρακτηριστικά της νεολαίας στο σήμερα, 2) Κατάσταση στα Πανεπιστήμια 3) Ποια είναι η ταυτότητα του ΕΑΑΚίτη 4) Με ποιο Φ.Κ. για ποια προοπτική των αγώνων 5) Πρόγραμμα πάλης – επανεξόρμηση και αναβάθμιση στις σύγχρονες συνθήκες βασικών θέσεων της ΕΑΑΚ που έχουν μείνει στο ντουλάπι και αποτελούν έναν πρώτο καμβά απαντήσεων στο σήμερα (πχ. Ενιαία Πανεπιστημιακή, ένα πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο κλπ).

Εν συνεχεία η ΕΑΑΚ πρέπει άμεσα να απευθύνει πρόταση αναβαθμισμένης κοινής δράσης στις δυνάμεις της ΑΡΕΝ (αποχωρήσαντες από ν.ΣΥΡΙΖΑ), του ΑΡΔΙΝ, της ΣΣΠ και της πολιτικής αυτονομίας, προκειμένου να αποκτήσει ποδάρια και να προχωρήσει το σχέδιο μας για αγωνιστικό μέτωπο αντιπολίτευσης, αντεπίθεσης, ρήξης και ανατροπής μέσα στις σχολές. Αυτό περνά μέσα από συγκρότηση ενωτικών πρωτοβουλιών στο επίπεδο των συλλόγων που δεν θα παίζουν το ρόλο μιας καρικατούρας των συντονιστικών κατάληψης και απλά θα ετοιμάζουν κοινά πλαίσια, αλλά θα έρθουν να συσπειρώσουν σε επίπεδο βάσης και κινηματικού σχεδιασμού όλους τους πρωτοπόρους αγωνιστές και τις πολιτικές δυνάμεις που θέλουν να αγωνιστούν με βάσει τα κύρια μέτωπα πάλης που αναφέραμε παραπάνω. Αυτή η κατεύθυνση μάλιστα έρχεται να συμβάλλει και στην ίδια τη συζήτηση για την επανεκκίνηση της ΕΑΑΚ, βάσει και της ανάλυσης που έχουμε για το τι είναι η ΕΑΑΚ. Έτσι μέσα από τέτοιες μαζικές ανοιχτές διαδικασίες οι οποίες θα συζητούν με ανώτερο πολιτικό τρόπο και για ζητήματα που απασχολούν το σύνολο των αγωνιστών και αγωνιζόμενων δυνάμεων των συλλόγων (π.χ. με ποιο πρόγραμμα, με ποιες γενικές συνελεύσεις, με τι συντονισμό μεταξύ τους κλπ) θα μπορεί να επιτευχθεί με καλύτερο τρόπο ο στόχος της διεύρυνσης.

Δ. Άμεσος Σχεδιασμός

  • Μνημόνιο – Νέος Νόμος - Υποχρηματοδότηση

Στοχεύουμε να μπουν γενικές συνελεύσεις με το άνοιγμα των σχολών στις οποίες θα αναλύσουμε τα παραπάνω θα θέσουμε κατεύθυνση πάλης για τους συλλόγους απέναντι στη νέα μνημονιακή λαίλαπα και την επίθεση κυβέρνησης - ΕΕ – ΔΝΤ αλλά και πρώτες κατευθύνσεις απέναντι στο νόμο που επιδιώκεται να συνταχθεί βάσει του μνημονίου. Σηκώνουμε ψηλά τη μάχη απέναντι στην υποχρηματοδότηση και την επίθεση στη δημόσια δωρεάν παιδεία, κάνοντας συγκεκριμένη ανάλυση και εξειδίκευση του τριπτύχου διάλυση-ιδιωτικοποίηση-επιχειρηματική ανασυγκρότηση ανά σχολή. Επιδιώκουμε στα μέσα Οκτώβρη (15-20/10) να πραγματοποιηθεί κινητοποίηση στο Υπουργείο Παιδείας μαζί με μαθητές και εκπαιδευτικούς.

  • Προσφυγικό

Βάζουμε μπροστά το πολιτικό του ζητήματος. Αναδεικνύουμε την αναγκαία αντιπολεμική αντιΕΕαντιΝΑΤΟική πάλη που πρέπει να συνοδευτεί. Δεν αφήνουμε χώρο στην εκφράσει του φασιστικού μίσους. Συντονίζουμε τις όποιες δράσεις έχουμε κάνει μέχρι τώρα και παίρνουμε αποφάσεις για συμμετοχή στον ευρύτερο συντονισμό κοινωνικών φορέων και συλλογικοτήτων που θα φτιάξουμε. Παίρνουμε αποφάσεις για στήριξη της κατάληψης Νοταρά και διεύρυνση του εγχειρήματος των καταλήψεων στέγης σε χώρους που ανήκουν στα πανεπιστήμια με ενεργή εμπλοκή του ίδιου του δυναμικού των συλλόγων. Πάμε στις λέσχες σίτισης και συγκεντρώνουμε το περίσσεμα προκειμένου να το προσφέρουμε στους πρόσφυγες. Επιδιώκουμε κινητοποίηση καλωσόρισμα στους τόπους υποδοχής προσφύγων (λιμάνια) με τους μαζικού φορείς μπροστά.

  • Μέριμνα

Στο κομμάτι της μέριμνας όπου υπάρχει ζήτημα επιδιώκουμε την αντεπίθεση των συλλόγων μέσα από ριζοσπαστικές μορφές πάλης με όρους μπλακ άουτ λειτουργιών και ανωμαλίας στα ιδρύματα. Αυτό δεν αφορά μόνο καταλήψεις σε γραφεία ή κτήρια των διοικήσεων αλλά και μπλοκάρισμα ερευνητικών προγραμμάτων και άλλων λειτουργιών τα οποία αποφέρουν κέρδους στις σχολές μέχρι να ικανοποιηθούν τα αιτήματα μας.

  • Διοικητικοί

Περνάμε από όλες τις σχολές πανελλαδικά ψηφίσματα για τη δίκη των διοικητικών υπαλλήλων που αγωνίστηκαν προ διετίας και που θα πραγματοποιηθεί στις 12/10. Συμμετέχουμε σε όλες τις δράσεις που θα αποφασίσουν (κινητοποιήσεις, μικροφωνικές, συνεντεύξεις τύπου, αφίσα κ.α. ) και επιδιώκουμε να παρευρεθούν οι σύλλογοι στη δίκη με κατειλημμένες - κλειστές σχολές εκείνη την ημέρα.


 

  1. Για την παρέμβασή μας στους μαθητές

Η παρέμβαση στα σχολεία και την μαθητιώσα νεολαία πρέπει να ιεραρχηθεί ως βασική προτεραιότητα της οργάνωσης. Η οργανωτική και πολιτική ανάπτυξη μας στους μαθητές είναι ζήτημα που καθορίζει όλη την φυσιογνωμία της νΚΑ τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά καθώς πολλαπλασιάζει το εύρος απεύθυνσης της, ειδικά σε σχέση με την εργατική νεολαία. Πρέπει να έχουμε ως στόχο μέσα από την εμπλοκή στο μαζικό μαθητικό κίνημα την καλλιέργεια των επαναστατικών ιδεών και αξιών, την δημιουργία ενός πρότυπου αγωνιστή νεολαίου, με σκοπό την αγωνιστική διαπαιδαγώγηση και την γαλούχηση στην οργανωμένη ζωή . Βάζοντας έτσι γερά θεμέλια για την ανάπτυξη της οργάνωσης πρωτίστως στις γειτονιές και τους χώρους δουλειάς της εργατικής νεολαίας, στις επαγγελματικές σχόλες, στα νυχτερινά κτλ.


 

Α. Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΑΘΗΤΙΩΣΑΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

Φαίνεται να επικρατούν δυο κυρίαρχα ρεύματα στα σχολεία. Από την μια το ρεύμα του φασισμού και του εθνικισμού, που παρόλα τα μαζικά χαρακτηριστικά που είχε πριν 2 χρόνια, χάνει έδαφος ειδικά μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα και το αντιφασιστικό κίνημα που αναπτύχθηκε, αλλά και λόγω της ανυπαρξίας και της εχθρικής του στάσης απέναντι στις μαθητικές καταλήψεις και κινητοποιήσεις για το νέο λύκειο (Από φέτος θα προσπαθήσει να πάρει κεφάλι με το προσφυγικό αλλά ακόμα δεν υπάρχει καθαρή εικόνα). Στον αντίποδα αναπτύσσεται ένα ρεύμα άρνησης και αμφισβήτησης της υπάρχουσας κατάστασης με προσπάθεια κινηματικής εμφάνισης, που παρόλο το αντικειμενικό προβάδισμα που έχει λόγω του βάθους της επίθεσης με το νέο λύκειο αλλά και συνολικά με την φτωχοποίηση και εξαθλίωση των εργατικών και λαϊκών οικογενειών από τα μνημόνια, βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο, είναι καχύποπτο ως προς της οργανωμένες δυνάμεις και τον χώρο της αριστεράς ( πολύ λιγότερο βέβαια σε σχέση με παλιότερα) και χρειάζεται σοβαρή εμβάθυνση και ριζοσπαστικοποίηση στις ιδέες , στις δομές του και την φυσιογνωμία του.

ΕΠΑΛ /ΕΠΑΣ

Κεντρική κατεύθυνση του νέου λυκείου είναι η απομαζικοποίηση των Γελ και η στροφή των μαθητών στα επαγγελματικά λύκεια . Στα ΕΠΑΛ συνυπάρχουν 3 διαφορετικές κατηγορίες μαθητών :

1η : Μαθητές που λόγω της εντατικοποίησης και της αδυναμίας να πληρώσουν φροντιστήρια , στρέφονται στα ΕΠΑΛ με σκοπό να περάσουν σε ένα ΤΕΙ λόγω της μεγαλύτερης ευκολίας των εξετάσεων . Κομμάτι ηλικιακά αντίστοιχο με εκείνων του ενιαίου λυκείου και που προσεγγίζει την φυσιογνωμία του Ανυπότακτου.

2η : Μαθητές με προσανατολισμό να πάρουν ένα πτυχίο για να μπουν στην αγορά εργασίας. Από του χρόνου θα μπουν στην διαδικασία της μαθητείας. Μεγάλο κομμάτι αυτών των μαθητών εργάζεται παράλληλα μιας και τα Νυχτερινά είναι πλέον λίγα και τελείως υποβαθμισμένα.

3η: Μαθητές ηλικιακά μεγαλύτεροι, εξαθλιωμένα στρώματα και κατά πλειοψηφία μετανάστες, χωρίς συγκεκριμένη προοπτική . Ιδιαίτερο κομμάτι όπου η προσέγγιση του χρειάζεται ειδική ανάλυση.

Πρέπει να ιεραρχήσουμε ψηλά την παρέμβαση μας στα ΕΠΑΛ , καθώς θα είναι κομβικό και για την ενίσχυση των δυνάμεων στα ΤΕΙ αλλά και για την επαφή μας με την νέα εργατική βάρδια όπου αντιμετωπίζει την μεγαλύτερη εκμετάλλευση.


 

Β. Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΜΑΣ

Με βάση την παραπάνω ανάλυση και αντιλαμβανόμενοι τα προβλήματα και τις αδυναμίες του μαθητικού κινήματος θεωρούμε ότι το αναγκαίο πολιτικό πρόγραμμα στο σήμερα συνοψίζεται στο τρίπτυχο.

ΜΑΖΙΚΟ ΜΑΘΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ – ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ – ΠΟΛΙΤΙΚΟ –ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ

1) Μαζικό μαθητικό κίνημα όπου θα συνενώνει τα αυθόρμητα ξεσπάσματα των μαθητών, θα δρα με ενιαίο και πανελλαδικό τρόπο και θα έχει ως βασικούς στόχους την βελτίωση των συνθηκών σπουδών και ζωής των μαθητών. Βασικοί κόμβοι στο σήμερα είναι :

- Η κατάργηση συνολικά του νέου λυκείου με ειδικό βάρος στην μαθητεία και τα συνθήματα κρίκους που περιγράψαμε παραπάνω.

- Η διεκδίκηση επαρκούς χρηματοδότησης για τα σχολεία.

- Η ευαισθητοποίηση σε ζητήματα δικαιωμάτων και δημοκρατικών ελευθεριών με ιδιαίτερο βάρος στο τώρα το προσφυγικό.

Παράλληλα στόχος μας πρέπει να είναι το κίνημα να κατακτήσει και να αγκαλιάσει τα συνθήματα για :

- Δημόσια δωρεάν παιδεία για όλους

- Ενιαία δωδεκάχρονη εκπαίδευση

- Μόρφωση – δουλεία – ελευθερίες για την νεολαία

- Να αποκτήσει αντιφασιστική και αντιπολεμική φυσιογνωμία

Ιδιαίτερη σημασία πρέπει να δοθεί στις δομές του μαθητικού κινήματος και κυρίαρχα στο συντονιστικά σχολείων που αποτελούν αγωνιστική παρακαταθήκη και κεκτημένο . Θα πρέπει να αποτελέσει πρώτο μέλημα των μαθητών και των επαφών μας η επαναλειτουργία τους με αγωνιστικά χαρακτηριστικά με νομιμοποίηση και ανάδραση από γενικές συνελεύσεις σχολείων (εδώ χρειάζεται ειδική δουλειά για το πώς γίνονται και λειτουργούν οι συνελεύσεις , εμπειρία που οι μαθητές μας δεν έχουν) και η αποφυγή εκφυλιστικών τάσεων , όπως πέρσι στα τέλη των κινητοποιήσεων στην Αθήνα όπου στα συντονιστικά είχαν μείνει μια μικρή ομάδα μαθητών όπου ήταν κάτι μεταξύ πολιτικής ομάδας και συνέλευσης χωρίς μαζική επαφή με τους μαθητές. Κρίνεται λοιπόν αναγκαία και ιεραρχείται ψηλά η μεταφορά συνδικαλιστικής εμπειρίας από τα μέλη της οργάνωσης στους μαθητές και της επαφές της νκα και του ανυπότακτου.

2)Αντιφασιστική δράση. Η αντιφασιστική πάλη στα σχολειά είναι καθοριστικός κρίκος για την μαζική προσέγγιση των πιο πρωτοπόρων μαθητών . Η σύγκρουση με τον φασισμό μέσα στα σχολεία παίρνει χαρακτηριστικά σύγκρουσης δυο διαφορετικών στάσεων ζωής . Στόχος μέσα από αυτή την σύγκρουση είναι να διαμορφώσουμε και να αναδείξουμε την ταυτότητα και τη φυσιογνωμία του νέου αγωνιστή και επαναστάτη , ενώ μέσα από το ιδεολογικοπολιτικό και υλικό τσάκισμα του φασισμού στα σχολεία οι ανυπόταχτοι να αποτελέσουν το αγωνιστικό αντίπαλο δέος στα σχολεία (σε αντίθεση με την φιγούρα του παραδοσιακού μάγκα , πάνω στο οποίο πάτησε και στήθηκε η χρυσή αυγή).

3) Πολιτικό-Πολιτιστικό αντάρτικο στα σχολεία και στις γειτονιές. Θέτοντας ως κύριο στόχο της παρέμβασης μας το μπόλιασμα των επαναστατικών ιδεών και αξιών και την δημιουργία μιας ταυτότητας του νέου αγωνιστή το σύνθημα αυτό συνοψίζει όλες τις μικρές και καθημερινές μάχες που τα μέλη μας και οι ανυπότακτοι πρέπει να δίνουν με τις αντιδραστικές ιδεολογίες και το σύγχρονο lifestyle καθώς και με τους φυσικούς εκπροσώπους του όπως οι διευθυντές οι συντηρητικοί γονείς και καθηγητές. Τέτοιες μάχες είναι

Α. ΣΤΟ ΚΟΜΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

  • Η πάλη ενάντια στην καθηγητική και διευθυντική αυθαιρεσία και τσαμπουκά

  • Η πρωτοπόρος δράση και συμμετοχή στις διάφορες πολιτιστικές ή άλλες ομάδες (η δημιουργία τους όπου δεν υπάρχουν και η προσπάθεια για ηγεμονία εκεί των δικών μας ιδεών)

  • Η υπεράσπιση των ευπαθών ομάδων στο bullying και η φυσική αντιμετώπιση του

  • Η ιδεολογική διαμάχη και η υπεράσπιση των ριζοσπαστικών ιδεών κατά την διάρκεια του μαθήματος και ενάντια στους αντιδραστικούς καθηγητές.

  • Η ενεργός συμμετοχή στα 15μελή και 5μελή με την προσπάθεια για όσο το δυνατόν μείωση της εξουσίας τους και το δυνάμωμα των συνελεύσεων (είτε γενικών είτε τάξης)


 

Β.ΣΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ

• Η ενεργός συμμετοχή στις εργατικές λέσχες και η κοινωνικοποίηση και πολιτικοποίηση τους μέσω των δράσεων τους

• Η δημιουργία ψυχαγωγικού και πολιτιστικού αντιπροτάγματος και η μάχη για ηγεμονία τους στην γειτονιά

• Η δημιουργία μαθητικών καφενέδων ως μόνιμη δομή στις λέσχες με σκοπό την επίτευξη των παραπάνω

Γ. ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ

Ο Ανυπότακτος μαθητής είναι πλέον αναγνωρίσιμο σχήμα από μεγάλη μερίδα μαθητών με πρωτοπόρο ρόλο στο στις περσινές καταλήψεις και συντονιστικά. Παρόλα αυτά υπάρχει μια αδράνεια ενώ η λειτουργία του είναι υποτυπώδης . Χρειάζεται λοιπόν σοβαρή ιδεολογικοπολιτική και οργανωτική ανασυγκρότηση .

-ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ

Ο ανυπότακτος αποτελεί ένα πολιτικοσυνδικαλιστικό όχημα στο οποίο θέλουμε να παρεμβαίνουν και να συσπειρώνονται τα πιο πρωτοπόρα τμήματα των μαθητών . Είναι πολύ σημαντικό να τονιστούν και οι δύο πλευρές του . Πρέπει να είναι ικανός στις εξάρσεις του μαθητικού κινήματος να προσεγγίζει και να συσπειρώνει τους αγωνιστές μαθητές που ψάχνουν απαντήσεις για να οργανώσουν τον αγώνα τους, αναβαθμίζοντας τα μέσα πάλης αλλά και τα συνθήματα που επικρατούν , βαθαίνοντας την κουβέντα , προσφέροντας εκτός από τις αμυντικές διεκδικήσεις και ένα θετικό αντιπρόταγμα (σχολείο των αναγκών μας , απελευθερωτική παιδεία κλπ). Παράλληλα πρέπει να είναι το όχημα μέσω του οποίου θα καλλιεργήσουμε τις επαναστατικές ιδέες και αξίες στα σχολεία , χτίζοντας την ταυτότητα και την φυσιογνωμία του αγωνιστή νεολαίου. Απαραίτητο για να γίνει κάτι τέτοιο είναι η ανώτερη διαμόρφωση των θέσεων του ανυπότακτου και η κατάκτηση μιας ενιαίας πανελλαδικής γραμμής .

6.Για την επόμενη μέρα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Οι τελευταίες σημαντικές εξελίξεις (στάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ απέναντι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και στο δημοψήφισμα, αποχώρηση της ΑΡΑΝ και ΑΡΑΣ, αυτοτελής εκλογική παρέμβαση με βάση την λογική της πολιτικής συνεργασίας) δημιουργούν μια νέα κατάσταση στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η οποία δεν έχει οριστικά σταθεροποιηθεί. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δέχθηκε οπωσδήποτε ένα σοβαρό πλήγμα από την αποχώρηση των δύο οργανώσεων λίγες μέρες πριν τις εκλογές, που θα έχει επιδράσεις και στη συνέχεια, όσον αφορά το εύρος του εγχειρήματος. Παρ' όλα αυτά, μέσα από τις μάχες και τις εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος αναδεικνύονται οι δυνατότητες για μια ανασυγκρότηση, για μια «άλλη ΑΝΤΑΡΣΥΑ». Πιο ώριμη, πιο λαϊκή, πιο αυτοτελής, πιο ριζοσπαστική. Η αποχώρηση των ΑΡΑΝ ΑΡΑΣ ως τώρα είχε πιο περιορισμένη επίδραση, στην παρέμβαση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και σε ένα κόσμο που βρίσκεται στο σταθερό πολιτικό ακροατήριο της, από ότι θα περίμενε κανείς γιατί πρώτον εδώ και καιρό είχαν αποτραβηχτεί από την θετική δουλειά στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεύτερον σημαντικό μέρος των οργανωμένων δυνάμεών τους δεν ακολούθησαν στην αποχώρηση και τρίτον η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το προηγούμενο διάστημα -και παρά τα μεγάλα προβλήματα εσωτερικής λειτουργίας και δημοκρατίας- κατάφερε να αποκτήσει μια ορισμένη ώσμωση μεταξύ των αγωνιστών.

Βεβαίως, πρέπει να υπογραμμίσουμε πως μέσα στον διάλογο και την αντιπαράθεση των τελευταίων χρόνων τέθηκαν σημαντικά ζητήματα τα οποία δεν απαντήθηκαν με ολοκληρωμένο τρόπο, ούτε αναπτύχθηκε η ιδεολογική συζήτηση και διαπάλη από την πλευρά μας.

Σε αυτό συνέβαλαν καθοριστικά τα ουσιαστικά προβλήματα δημοκρατικής συγκρότησης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ,και το έλλειμμα του ανοίγματος της πολιτικής συζήτησης με συστηματικό τρόπο στις τοπικές και κλαδικές επιτροπές, με καθοριστική την εμπλοκή του ανένταχτου κόσμου, αλλά και του ευρύτερου αγωνιστικού δυναμικού που τη στηρίζει.

Ξεχωρίζουμε ορισμένα:

  1. Η αναγκαιότητα και η δυνατότητα ύπαρξης του πόλου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς σε διάκριση και αυτοτέλεια με την ρεφορμιστική επίσημη αριστερά. Αναγκαιότητα και δυνατότητα η οποία σε γενικόλογες αναφορές περί αριστεράς υποβαθμιζόταν και οι διαχωρισμοί μετατοπίζονται σε διαχωρισμούς όπως «μετωπική» / «ταυτοτική».

  2. η συζήτηση γύρω από την εμβάθυνση και ανάπτυξη του αντικαπιταλιστικού προγράμματος, γύρω από το σύνολο των στόχων κρίκων που σφραγίζουν το πρόγραμμα σε μια συγκεκριμένη περίοδο (χρέος, ΕΕ, εθνικοποιήσεις) , πέρα από μία προπαγανδιστική επανάληψη ενός «πεντάπτυχου» που τελικά το υποβαθμίζει. Από τη σκοπιά αναζήτησης δρόμων για την ευρύτερη επίδραση στην κοινωνία της λογικής της ρήξης με την κυρίαρχη αστική πολιτική, αλλά και μιας άμεσης απάντησης γύρω από τα ζητήματα της επιβίωσης της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας.

  3. ο ουσιαστικός και συντροφικός διάλογος στις τοπικές επιτροπές γύρω το ζήτημα του αντικαπιταλιστικού μετώπου και των πολιτικών συνεργασιών.

  4. η υποβάθμιση και μη ανάπτυξη της συζήτησης γύρω από το αναγκαίο σήμερα εργατικό κίνημα, και η αδυναμία ενοποίησης των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε αυτήν την υπόθεση, η οποία μεταφράστηκε και σε αδυναμία συγκρότησης περισσότερων κλαδικών επιτροπών.

  5. η άρνηση ανοίγματος δρόμων επικοινωνίας, κοινής δράσης και επιμέρους συνεργασιών με τμήματα προερχόμενα από τον ρεφορμισμό στον βαθμό που συμφωνούσαν στον πυρήνα του αντικαπιταλιστικού προγράμματος.

Όμως όλα αυτά έχουν στην βάση τους τα άλυτα ζητήματα και τα πισωγυρίσματα στο βασικό ζήτημα της περιόδου: στο ζήτημα της επαναστατικής τακτικής και στρατηγικής. Οι ΑΡΑΝ - ΑΡΑΣ σε όλη σχεδόν την πορεία του μετωπικού εγχειρήματος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ εμφανιζόντουσαν να ταλαντεύονται ανάμεσα στην αναγκαιότητα του αντικαπιταλιστικού προγράμματος σαν πρόγραμμα πάλης ικανό να επιβάλει στο σήμερα κατακτήσεις και ταυτόχρονα να συγκεντρώσει δυνάμεις για την επαναστατική τομή και απο την άλλη εμφάνισης του προγράμματος ως ένα σύνολο μεταρρυθμιστικών σημείων με έμφαση στο ευρώ και την παραγωγική ανασυγκρότηση. Αυτή η ταλάντευση είναι θεμιτή και αναγκαία στην σημερινή συγκρότηση των πολιτικών μετώπων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, όμως τελικά κατέληξε από ταλάντευση να πολώνεται προς την δεύτερη πλευρά με τελευταία πράξη την ένταξη στο μέτωπο της ΛΑ.Ε. Σε αυτή τη διαδικασία προφανώς ρόλο ευθύνης έχουν τα πιο συνειδητά κομμάτια του μετώπου τα οποία είναι υποχρεωμένα και να επικοινωνήσουν σε μετωπικές προσπάθειες με κομμάτια και οργανωμένες δυνάμεις που ταλαντεύονται, πολώνοντάς τα προς την ανώτερη συνειδητή πάλη ,Από αυτή την άποψη οφείλουμε να ενισχύσουμε τον ρόλο μας εντός αυτών των αντικαπιταλιστικών μετωπικών πρωτοβουλιών και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Με βάση την παραπάνω εμπειρία τρεις πρέπει να είναι οι στόχοι που πρέπει να βάλουμε για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ το επόμενο διάστημα:

α) Προγραμματικός – πολιτικός επανεξοπλισμός και στρατηγική ανασυγκρότηση, με εμβάθυνση στην επαναστατική τακτική και στρατηγική, στο ζήτημα του άλλου δρόμου και του αντικαπιταλιστικού προγράμματος, στην ενίσχυση της σύγχρονης κομμουνιστικής φυσιογνωμίας.

β) Βήματα στον μετασχηματισμό της σε «ενιαίο μετωπικό πολιτικό φορέα», με κέντρο την «δημοκρατία των συνελεύσεων των επιτροπών και των μελών της» και όλα τα μέτρα συγκρότησης και ενοποίησης της παρέμβασης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, πρώτα και κύρια στο εργατικό – λαϊκό κίνημα και στα πολιτικά μέτωπα για το αγωνιστικό μέτωπο ρήξης, αντιπολίτευσης και ανατροπής, εμπλουτίζοντας την ζωή της με το άνοιγμα θεωρητικών, ιδεολογικών και πολιτιστικών θεμάτων.

γ) Ανάπτυξη και μετασχηματισμό της μέσα από την επαφή με όλες τις δυνάμεις που προσεγγίζουν το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και προχώρημα της μετωπικής τακτικής και της πολιτικής συνεργασίας για τον πόλο της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής και ανατρεπτικής Αριστεράς. Με άμεση επιδίωξη την ένταξη στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ δυνάμεων που συμπαρατάσσονται μαζί της και προοπτική μια νέα «Αθηναΐδα», μια νέα Διακήρυξη αντικαπιταλιστικής ανατροπής κι επαναστατικής τομής για το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό της εποχής μας.

 

  1. Για το εγχείρημα των Αναιρέσεων

Α. Ορισμένα στοιχεία αποτίμησης

Φεστιβάλ Αναιρέσεις 2015

Τα φεστιβάλ της προηγούμενης χρονιάς κινήθηκαν σε αρκετά ικανοποιητικό επίπεδο και με μαζικότητα που ξεπέρασε κάθε προηγούμενο-. ιδιαίτερα σε Αθήνα , Πάτρα και Θεσσαλονίκη-, η οποία συνετέλεσε και στην ιδιαίτερη οικονομική επιτυχία του εγχειρήματος. Αποτιμώντας τα θα μπορούσαμε να πούμε ότι κατάφεραν και φέτος να φιλοξενήσουν ένα ευρύ φάσμα πολιτιστικών δρώμενων και ρευμάτων, ενώ το σύνολο των συναυλιακών εκδηλώσεων στέφθηκε από επιτυχία.

Οι πολιτικές εκδηλώσεις (με διαφορετικές ταχύτητες σε κάθε πόλη), κατάφεραν να προσελκύσουν ένα μεγάλο κομμάτι νεολαίας αλλά και εργαζόμενων. Στα θετικά θα πρέπει να προσμετρηθεί η ευρεία εκπροσώπηση διαφορετικών προσεγγίσεων και ρευμάτων στα πάνελ και ιδιαίτερα η διοργάνωση της εκδήλωσης με τις διεθνείς συμμετοχές αγωνιστών και αγωνιστριών από την Τουρκία, το Κομπάνι και την Ανατολική Ουκρανία. Επιτυχημένα ήταν επίσης και τα περισσότερα workshop, αν και χρήζουν βελτίωσης ώστε να μπορέσουν να αποχτήσουν πιο μαζικά χαρακτηριστικά, προσελκύοντας κόσμο πέρα από το στενό κύκλο των μελών μας και συγκεκριμένων επαφών. Αποτελεσματική και καίρια ήταν η αντίδραση της οργάνωσης στις προκλήσεις που δεχτήκαμε σε Αθήνα και Πάτρα, αν και οφείλουμε να αναπτύξουμε το αντανακλαστικό και το κριτήριο του πως μια τέτοια οργανωτική κίνηση δεν θα αποσυγκροτεί το σύνολο της λειτουργίας του φεστιβάλ.

Συνολικά θα πρέπει να συζητηθεί με σοβαρούς όρους με ποιο τρόπο το εγχείρημα του φεστιβάλ θα μπορέσει να αποτελέσει εργαλείο μιας πιο μάχιμης πολιτικής παρέμβασης στα πλατιά τμήματα νεολαίας που το επισκέπτονται κάθε χρόνο. Κάτι τέτοιο προφανώς απαιτεί αναβάθμιση της πολιτικής μας παρουσίας σε όλα τα επίπεδα, την ενεργή μας παρέμβαση στο χώρο, αλλά και τις πολιτικές εκδηλώσεις. Παρά την ιδιαίτερα επιτυχημένη έκβαση, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι παραμένει ως βασικό έλλειμμα η αδυναμία οργανικής και δημοκρατικής εμπλοκής της οργάνωσης, των ΟΒ και των οργάνων, με το σύνολο της προετοιμασίας του φεστιβάλ τόσο όσο αφορά το πολιτικό αλλά και το πολιτιστικό του πρόγραμμα. Επίσης η καθυστέρηση της προετοιμασίας των φετινών φεστιβάλ μας έφερε σε οριακά σημεία αναφορικά με το κλείσιμο του προγράμματος (πολιτικού και πολιτιστικού), με μια σειρά από άμεσα οργανωτικά ζητήματα, καθώς επίσης μας έφερε και μπροστά σε ένα μεγάλο οικονομικό ρίσκο. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να αποφευχθούν στο μέλλον αυτές οι ανεπάρκειες και για αυτό προτείνεται η συγκρότηση πολιτικής-πολιτιστικής επιτροπής για το φεστιβάλ Αναιρέσεις ήδη από τις αρχές Νοέμβρη, αλλά και η συζήτηση για τους τρόπους πιο ενεργής συμμετοχής του συνόλου της οργάνωσης.

Για το φετινό Camping

Το φετινό camping της ν ΚΑ στη Σαγιάδα ήταν ιδιαίτερο από όλες τις απόψεις. Ο μικρός χρόνος προετοιμασίας λόγω του δημοψηφίσματος και των αναβαθμισμένων πολιτικών καθηκόντων, και τα υπαρκτά γεωγραφικά προβλήματα της τοποθεσίας (απομακρυσμένο μέρος, δύσκολες κλιματολογικές συνθήκες κτλ) μεγέθυναν με μια σειρά χρόνιων οργανωτικών και πολιτικών προβλημάτων της ν ΚΑ σχετικά με το camping και οδήγησαν το εγχείρημα σε ένα οριακό σημείο.

Οι φιλότιμες προσπάθειες μελών μας στο οργανωτικό κομμάτι και οι όποιες αξιόλογες πλευρές στο πολιτικό-πολιτιστικό πρόγραμμα, δεν αρκούν για να βάλουμε ένα θετικό πρόσημο στο φετινό camping. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι απαιτούνται ανώτερα πολιτικά και οργανωτικά καθήκοντα από εμάς ώστε το εν λόγω εγχείρημα να είναι όντως αυτοοργανωμένο και να ακτινοβολεί ένα διαφορετικό πολιτικό/πολιτιστικό/αξιακό στίγμα, και να μην εκπέμπει προχειρότητα και λύση τελευταίας στιγμής σε όλα τα επίπεδα.

 

  1. Αναφορικά με το περιοδικό των Αναιρέσεων:

Κάνοντας την αρχή με τα τελευταία 3 τεύχη, καταφέραμε να ανοίξουμε ένα νέο κύκλο έκδοσης του περιοδικού, που μας έφερε πιο κοντά στο σκοπό μας: να μπορέσει το έντυπο να αποτελέσει πραγματικό εργαλείο επαφής με τα σύγχρονα ρεύματα θεωρητικής αναζήτησης, αναδεικνύοντας παράλληλα τάσεις και εγχειρήματα ανατρεπτικής αναζήτησης και πολιτισμού. Παρά τις επιμέρους αδυναμίες τους, τα τελευταία τεύχη εξάλλου, θα μπορούσαν να αποτιμηθούν με θετικό πρόσημο, καθότι καταπιάστηκαν με θεματικές που η οργάνωση είχε αποφασίσει να ανοίξει μέσα από εκδηλώσεις στη Λέσχη των Αναιρέσεων,αλλά και του φεστιβάλ, εξασφαλίζοντας μία συνάφεια του συνολικού μας εγχειρήματος. Παράλληλα, κομμάτι της δουλειάς μας μπόρεσε και τροφοδότησε και το εγχείρημα του ΠΡΙΝ. Με θετικό τρόπο θα μπορούσαμε ακόμη να αποτιμήσουμε και την υπέρβαση ορισμένων βασικών αδυναμιών σχετικά με τη διακίνηση του εντύπου. Είναι θετικό το γεγονός ότι τα τελευταία δύο τεύχη κατάφεραν μάλιστα σχετικά εύκολα να καλύψουν μεγάλο μέρος των οικονομικών εξόδων. Παρά ταύτα, έχουμε ακόμη όμως ζητήματα οργάνωσης σχετικά με την έγκαιρη αποστολή των περιοδικών στις επιμέρους πόλεις, ενώ θα πρέπει να δούμε άμεσα και αναβαθμισμένα την εξωστρεφή διακίνηση του σε βιβλιοπωλεία και στέκια νεολαίας, πολιτιστικές λέσχες κλπ.


 

  1. Το 4ο Συνέδριο της νΚΑ

Η διαδικασίες για τη διοργάνωση του 4ου Συνεδρίου της νΚΑ έχουν καθυστερήσει δραματικά.

Είναι ωστόσο επιτακτική ανάγκη να διεξαχθεί το συνέδριο άμεσα μιας και οι πολιτικές εξελίξεις έχουν αναδείξει μία σειρά ζητημάτων στον εσωτερικό μας διάλογο. Βάζουμε, ως εκ τούτου σαν στόχο το 4ο συνέδριο της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση να διεξαχθεί τον Απρίλη του 2016. Παρά την συλλογική ολιγωρία της επιτροπής θέσεων όσον αφορά το προχώρημα της συγγραφής των θέσεων, θεωρούμε εφικτό τον στόχο να έχουν ολοκληρωθεί οι θέσεις στις αρχές της νέας χρονιάς, ώστε να ξεκινήσει τρίμηνος προσυνεδριακός διάλογος. Θα πρέπει ως εκ τούτου άμεσα να επαναπροσδιοριστούν οι ομάδες εργασίας και στην επομένη συνεδρίαση του ΚΣ να υπάρχουν κάποια έτοιμα κείμενα από τα επιμέρους κεφάλαια. Θα πρέπει ακόμη να δεσμευτούμε συλλογικά πως θα υπάρχει αναλυτική ενημέρωση για την πορεία της συγγραφής των θέσεων.

Το συνέδριο αποτελεί την κορυφαία πολιτική διαδικασία της οργάνωσης, δίνοντας τη δυνατότητα για τη συμμετοχή όλου του δυναμικού μας σε μια εφ’ όλης της ύλης στρατηγική συζήτηση. Ήδη οι σημαντικές πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις των τελευταίων μηνών έφεραν στο προσκήνιο μία πλούσια συζήτηση και αντιπαράθεση πάνω σε μία σειρά από θέματα τακτικής και στρατηγικής. Ξεπερνώντας αδυναμίες του παρελθόντος, θα πρέπει συλλογικά να αντιμετωπίσουμε το συνέδριο σαν μια τεράστια ευκαιρία για πλούσιο συντροφικό διάλογο και ουσιαστικές αποφάσεις για την επόμενη μέρα της οργάνωσής μας.

Βασικός στόχος είναι η όσο το δυνατόν πιο πλήρης μελέτη της κοινωνικής κατάστασης της νεολαίας, αλλά κυρίως η αντίστοιχη δουλειά στα πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα. Η νεολαία που από τη μία προέταξε θαρρετά το ΌΧΙ της, δείχνει από την άλλη να ασφυκτιά και να μην καλύπτεται πολιτικά από το σημερινό πολιτικό σκηνικό των προειλημμένων μνημονιακών πολιτικών. Καλούμαστε να ψηλαφίσουμε τις αναγκαίες πολιτικές απαντήσεις, αλλά και τους δρόμους επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης με τους προβληματισμούς, τις αγωνίες και τα αδιέξοδα της νέας γενιάς. Ποιές οι προοπτικές και τα αναγκαία βήματα για το κίνημα και τη συγκρότηση ενός αντικαπιταλιστικού πόλου στη νεολαία; Με ποιες κατευθύνσεις για το μαθητικό και φοιτητικό κίνημα; Πως θα επιτευχτεί η ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, αν όχι με τη νέα εργατική βάρδια στην εμπροσθοφυλακή;

Σε μια περίοδο σημαντικών πολιτικών ανακατατάξεων, όπου η νέα γενιά αναζητά τη δική της ποίηση, επιδιώκουμε να αναμετρηθούμε ακόμη με το τι σημαίνει κομμουνιστική στράτευση μέσα στο σύγχρονο τοπίο, καθώς και να προσδιορίσουμε ποιο είναι το στίγμα και το περιεχόμενο της επαναστατικής οργάνωσης νεολαίας σήμερα. Βασική πλευρά σε αυτή την αναζήτηση απαντήσεων θέλουμε να είναι η διαμόρφωση μιας πρότασης Διακήρυξης για την κομμουνιστική οργάνωση νεολαίας της εποχής μας. Δεν αντιλαμβανόμαστε αυτό το καθήκον σαν μια τυπική μεταφορά της αντίστοιχης απόφασης του τελευταίου συνεδρίου του ΝΑΡ για την κομμουνιστική απελευθέρωση στη νΚΑ, αλλά σαν προσπάθεια να ψηλαφίσουμε έναν οδικό χάρτη για τη σημερινή νεολαία που με απλό και κατανοητό λόγο θα εμπνέεται από την ιστορική ανάγκη μιας σύγχρονης κομμουνιστικής αφήγησης, κόντρα στα όποια ρεύματα ατομισμού, ανορθολογισμού και απάθειας.