Κείμενο διαλόγου 01

 

Κείμενο συμβολής στη συζήτηση για την 4η συνδιάσκεψη της νΚΑ

 

Έχει ειπωθεί πολλές φορές και είναι γεγονός πως σε μια περίοδο κρίσης ανοίγεται με πολύ εμφατικό τρόπο το ζητήμα του πλούτου και τις εξουσίας. Οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές δίνουν τη μάχη τους προκειμένου να υπερισχύσει το δικό τους σχέδιο πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα. Δε με απασχολεί τόσο τί κάνει ο αντίπαλος όσο τί κάνουμε εμείς. Τον αντίπαλο οφείλουμε να τον παρακολουθούμε για να γνωρίζουμε τις κινήσεις του, για να ξέρουμε πως θα τον αντιμετωπίσουμε, αλλά εμείς είμαστε οι κύριοι του εαυτού μας και απο εμάς κυρίαρχα εξαρτάται το πόσο προχωράει το δικό μας σχέδιο. Γι’αυτό και δεν θα μπώ στη διαδικασία να ξαναναλύσω την κρίση και απο αυτήν ακρίβώς τη σκοπιά γράφω και το παρακάτω κείμενο.

Διανύουμε μια περίοδο στην οποία οι ταξικές δυνάμεις φαίνονται και είναι μουδιασμένες. Και πως να μην είναι άλλωστε καθώς μπαίνουμε στον πέμπτο χρόνο με την κρίση σε έξαρση και τον καθημερινό μανιασμένο αγώνα για την επικράτηση των εργαζομένων έναντι των αστών να μένεται(σ’αυτές τις συνθήκες). Ωστόσο τώρα είναι που θα δούμε τις ελλείψεις και τα σφάλματά μας. Τώρα είναι που πρέπει να πάρουμε εκείνες τις αποφάσεις που θα τα διορθώσουν και θα ξαναδώσουν στους εργαζόμενους την ώθηση, τις δυνάμεις και την αποφασιστικότητα για τις επόμενες μάχες. Πάντα μέσα απο τον κύκλο συζήτηση- απόφαση- εφαρμογή- αποτίμηση.

Κατα τη γνώμη μου λοιπόν, το κυριότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι ότι είμαστε πολύ θεωρητικοί. Εννοώ δηλαδή ότι συζητάμε τα πράγματα πάρα πολύ για να δούμε πως θα γίνουν, σε σημείο που δεν χρειάζεται τόσο, και όταν έρχεται η ώρα της πράξης κολλάμε. Αυτό δεν αφορά μόνο εμάς αλλά όλη την αριστερά. Δεν αφορίζω τη θεωρία και τη συζήτηση, αλλά κάποτε πρέπει να γίνεται τάλιρα. Ενώ στον δρόμο, τα κινήματα, τους αγώνες είμαστε πρώτοι, σαν έρχεται εκείνη η ώρα που η γνώμη μας πρέπει να εφαρμοστεί, είμαστε στα χαμένα και τα βλέπουμε όλα δύσκολα. Αυτό πρέπει κάποτε να το ξεπεράσουμε. Η περίοδος των «θα» έχει φύγει και δεν γυρίζει πίσω. Είμαστε στην περίοδο των «να». Είμαστε σε μια περίοδο όπου ο άλλος περιμένει ένα θετικό παράδειγμα για να πιαστεί και να ακολουθήσει. Περιμένει απο τον αριστερό, τον κομμουνιστή, μια εντός καπιταλισμού εφαρμογή της θέσης του, με τα όποια προβλήματα μπορεί να εμφανιστούν εξαιτίας του περιβάλλοντος εφαρμογής, προκειμένου να βρεί έναν άλλο δρόμο. Εδώ κολλάνε και απόψεις συντρόφων πολλοί εκ των οποίων δυστυχώς αποχώρησαν απο την οργάνωση. Τέτοια πράγματα, πρέπει να τα κυνηγήσουμε και να είμαστε μπροστάρηδες στην εφαρμογή τους. Και φυσικά δεν πρέπει να φοβόμαστε την αποτυχία.

Πρέπει επίσης να έχουμε στο μυαλό μας ότι όπως και να το κάνουμε, απο όποια πλευρά και να το δούμε, το κίνημα και ο αγώνας ούτε τρώγονται ούτε σε χορταίνουν αν δεν έχουν συγκεκριμένη κατεύθυνση. Όταν λοιπόν καλούμε κάποιον να αγωνιστεί, δεν φτάνει να τον καλούμε απλά να ρίξει μια κυβέρνηση, να διώξει μια τρόικα ή πάρει τον πλούτο που παράγει στα χέρια του. Να διώξει την κυβέρνηση και να φέρει τί; Να διώξει την τρόικα και να έρθει τί; Πως θα πάρει τον πλούτο στα χέρια του και ακόμα περισσότερο πώς θα τον χειριστεί; Αυτά πότε θα τα δούμε; Εξ’αρχής πχ φωνάζαμε να φύγουμε απο το ευρώ. Ναι αλλά δεν είπαμε τί θα γίνει μετά το ευρώ. Δε λέω να τα έχουμε κανονισμένα όλα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, αλλά να βγούμε και να πούμε τί θα κάνουμε. «Ναι εμείς θα μπούμε μπροστά και ορίστε πως θα γίνουν τα πράγματα». Άρα λοιπόν, αφού θέλουμε να διώξουμε το καπιταλιστικό ψωμί, πρέπει να προτείνουμε και να δείξουμε τον δρόμο για ένα άλλο ψωμί, συγκεκριμένο, το σοσιαλιστικό και το κομμουνιστικό. Εδώ έρχεται και κολλάει αυτό που ανέφερα παραπάνω. Να τονίσω επίσης ότι όλα αυτά είναι ανησυχίες και όχι γκρίνιες.

Ένα άλλο θέμα με το οποίο θέλω να καταπιαστώ είναι αυτό του φοιτητικού κινήματος και της ΕΑΑΚ. Θα μιλήσω σαν εξωτερικός παρατηρητής γιατί αναγκαστικά απο ένα σημείο κι έπειτα έγινα τέτοιος.

Είναι κοινή διαπίστωση ότι και στα δύο αυτά μέτωπα τα πράγματα δεν πάνε πολύ καλά. Βέβαια καμία άλλη παράταξη δεν «προχωράει» αυτό το διάστημα, αλλά όπως είπα και στην αρχή, κοιτάμε πρώτα το σπίτι μας. Για την ΕΑΑΚ πραγματικά δεν γνωρίζω τί μπορεί να γίνει, πέραν μιας γενικολογίας για πολιτική και οργανωτική ωρίμανση του μετώπου. Στο φοιτητικό κίνημα όμως μπορούμε να πάρουμε σπουδαίες πρωτοβουλίες σαν οργάνωση, αρχής γενομένης με μια μεγάλη αλλά δύσκολη πρόταση για τη δομή του. Πιστεύω πλέον ακράδαντα ότι έφτασε ο καιρός να πούμε ότι όλο το πανηγυράκι του φοιτητικού συνδικαλισμού ως έχει, πρέπει να σταματήσει. Δεν βοηθάν σε τίποτα οι φοιτητικές εκλογές, τα ΔΣ και η ΕΦΕΕ. Ως εκ τούτου πρέπει να καταργηθούν και να αντικατασταθούν. Πρέπει οι σύλλογοι να ανασυσταθούν και να λειτουργήσουν επιτέλους στη βάση της ΓΣ, απο την οποία θα εκλέγονται οι συντονιστικές επιτροπές και οι αντιπρόσωποι σε τοπικά και πανελλαδικά συντονιστικά όργανα. Και αυτό όχι μόνο σε περίοδο καταλήψεων αλλά συνέχεια. Εξαιτίας της φύσης του κειμένου δεν μπορώ να αναπτύξω αναλυτικά ολόκληρο το σκεπτικό μου επι του θέματος, το θέτω όμως σαν προβληματισμό για όλους. Αντιλαμβάνομαι ότι και αυτό το σχέδιο μπορεί να εκφυλιστεί απο τη μια μέρα στην άλλη, αλλά θεωρώ πως μακροπρόθεσμα θα βγάλει το κίνημα και τους κοινωνικούς αγώνες κερδισμένους.

Υπάρχουν κι άλλα πολλά στα οποία θέλω να αναφερθώ, αλλά ένα εκτενές κείμενο που θα μιλούσε για όλα και αναλυτικά πιστεύω πως δεν θα βοηθούσε. Έτσι μένω σ’αυτά τα τρία πράγματα.

Κλείνοντας, να μας θυμήσω όλους ότι η ζωή και η ταξική πάλη δεν υπάρχουν μόνο στις μεγάλες πόλεις αλλά και στην επαρχία. Και μια τέτοια μετάβαση κρύβει πολλές εκπλήξεις, θετικές και αρνητικές. Συμβαίνουν πολλά καλά που δεν περίμενες πως θα συναντούσες, αλλά βλέπεις πως κάνεις και πολλές υποχωρήσεις που δεν περίμενες ότι θα έκανες. Γι’αυτό λοιπόν και οι θέσεις των κομμουνιστικών οργανώσεων και κομμάτων δεν πρέπει να υπάρχουν μόνο για τις μεγάλες πόλεις και να παλεύονται σ’αυτές. Θέλει να ταιριάζουν και να παλεύονται μέχρι και στο τελευταίο απομονωμένο χωριό, γιατί πολύ απλά η απομόνωση και η αποξένωση, σε όλες τους τις πτυχές, υπάρχουν εξαιτίας του καπιταλισμού.

Ο κομμουνιστής κατά τη γνώμη μου δεν χρειάζεται κάποιου είδους έμπνευση προκειμένου να παλέψει και να αγωνιστεί, γιατί παρότι έχει ο ίδιος του «απελευθερώσει» τον εαυτό του βλέπει ότι οι γύρω του είναι ακόμα «σκλαβωμένοι». Αυτό φτάνει. Είμαι σίγουρος ότι στο τέλος θα τα καταφέρουμε, αρκεί να είμαστε συγκεντρωμένοι, συγκεκριμένοι και οπλισμένοι με καθαρό μυαλό και υπομονή.

 

Συντροφικά

Καρ. Ηλ.