Κείμενο διαλόγου 02

 

Για το μαθητικό κίνημα στην εποχή μας.

 

Στον δρόμο για την 4η Συνδιάσκεψη της νΚΑ, ένα ζήτημα που πρέπει να συζητήσουμε και να μας απασχολήσει είναι αυτό της οργάνωσης και της εμφάνισης του μαθητικού κινήματος. Πρώτα απ όλα για να μπορέσουμε να μιλήσουμε για το μαθητικό κίνημα πρέπει να κατανοήσουμε και να καταλάβουμε την κοινωνική κατάσταση που επικρατεί στους μαθητές αλλά και πως διαμορφώνεται η συνείδησή τους. Θα ήταν λάθος και αποπροσανατολιστικό να αντιμετωπίσουμε την γενιά των μαθητών της κρίσης με τον ίδιο τρόπο όπως παλιότερα.

Την «χρυσή» -για τον καπιταλισμό- δεκαετία του 90-00 όπου η «ανάπτυξη» έκοβε και έραβε, υπήρχε μια τελείως διαφορετική κοινωνικοοικονομική διαστρωμάτωση από ότι υπάρχει τώρα. Εκείνη την εποχή, υπήρχε μαζικά στην κοινωνία η λεγόμενη μεσαία τάξη, μια τάξη που λόγω του μεγέθους της πίστευε ότι ηγεμόνευε μέσα στην κοινωνία. Η αστική τάξη και το κεφάλαιο είχε την δυνατότητα, εκείνη την εποχή να ενσωματώνει πτυχές τις λαϊκής δυσαρέσκειας, ειδικά απέναντι στην μεσαία τάξη. Απ’ την μια υπήρχε η δυνατότητα για σχετικά καλούς μισθούς και κάποια ευημερία. Από την άλλη η ενσωμάτωση εκφραζόταν και από την ηγεμονία μια ολόκληρης ιδεολογίας, της αστικής. Μια ιδεολογία που προωθούσε και επέβαλε την υπερκατανάλωση δείχνοντας την μαγεία της υπερπαραγωγής και του κεφαλαίου. Που εκφραζόταν μέσα από το lifestyle, τα περιοδικά τύπου Κωστόπουλου και την ελαφρά σκύλο λαϊκόποπ κουλτούρα. Που προέβαλε καθαρά και χυδαία τον ατομικό δρόμο, δημιουργώντας ένα κλίμα περιφρόνησης απέναντι σε κάθε συλλογικό αγώνα. Μια ιδεολογία όπου ο καθένας το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να κοιτάξει να βολέψει την πάρτη του ακόμα και αν χρειαζόταν να πατήσει πάνω σε άλλους για να το πετύχει.

Πάνω σε αυτό το φόντο γαλουχήθηκε μια ολόκληρη γενιά νέων. Μια γενιά που αλλοτριωνόταν μέσα από την διασκέδαση και την κουλτούρα που ηγεμόνευε. Μια γενιά που ζούσε στην ψευδαίσθηση ενός οικονομικού παραδείσου. Μια γενιά που περιφρονούσε την στράτευση και τον πολιτικό αγώνα και κυνηγούσε σαν τρελή το χρήμα και την ατομική καταξίωση. Μια γενιά που ανδρώθηκε γύρω από το όνειρο μιας καλής δουλείας, ενός ωραίου σπιτιού και ενός πολυτελούς αμαξιού.

Είναι λογικό και το μαθητικό κίνημα να επηρεάστηκε και αυτό με την σειρά του βαθιά από αυτή την κοινωνική κατάσταση και από την απόλυτη κυριαρχία της αστικής ιδεολογίας. Ένα μαθητικό κίνημα που παρόλο που έδινε φοβερές μάχες για τα θέματα της παιδείας (είναι ηρωϊκοί οι αγώνες των μαθητών στις αρχές του 2000) δεν μπορούσε να δώσει στον αγώνα του πολιτική κατεύθυνση και χαρακτήρα. Αρνούμενο κάθε πολιτικό χρώμα και ταυτότητα, δεν ήταν ικανό να δημιουργήσει την δικιά του κουλτούρα και ιδεολογία έτσι ώστε να παλέψει εναντία σε αυτή του συστήματος. Που μπορεί σπασμωδικά και περιστασιακά να νίκαγε αλλά αδυνατούσε να διαμορφώσει ρεύμα μέσα στα σχολεία, γιατί στη τελική οι περισσότεροι είχαν μέσα τους την αντίληψη του τύπου «κάπως θα βολευτώ και εγώ μωρέ».

Η κρίση όμως, δεν αστειεύεται, και με απότομο τρόπο φέρνει τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση. Ένας καπιταλισμός που αργοπεθαίνει και προσπαθεί με νύχια και με δόντια να γαντζωθεί στην ζωή, είναι ένα βίαιο και επικύνδινο σύστημα. Είναι ένα σύστημα που δολοφονεί το περιβάλλον και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια καθημερινά. Η κρίση ταρακούνησε συθέμελα την ελληνική κοινωνία. Έτσι μαζί με την βίαιη προλεταριοποίηση των μεσαίων στρωμάτων ήρθε και η κατάρρευση του μικροαστικού ονείρου. Πλέον δεν είμαστε όλοι ίδιοι , αλλά χωριζόμαστε ξεκάθαρα σε τάξεις. Πώς να μιλήσουν τώρα για lifestyle και υπερκατανάλωση όταν η ανεργία στους νέους είναι στο 60 % και η πλειοψηφία παλεύει για την επιβίωση της? Πως να τάξουν σήμερα στην νέα γενιά λαμπρά όνειρα και ήσυχες ζωές, όταν τραβούν κάτω από τα πόδια της το χαλί? Αυτό το επικύνδινο σύστημα πλέον δεν σου χαμογελάει, σου δείχνει τα δόντια του έτοιμο να σου πιει το αίμα.

Έτσι με το γκρέμισμα σε μεγάλο βαθμό της κυριαρχίας της αστικής ιδεολογίας ξαναμπαίνει πλέον στο τραπέζι μια νέα δυνατότητα. Η δημιουργία αντικαπιταλιστικού ρεύματος μέσα στην κοινωνία και ειδικά στην νεολαία που πλήττεται περισσότερο από όλους. Η αντικαπιταλιστική προοπτική δεν είναι πλέον κάτι ουτοπικό που πλανιέται στις σκέψεις κάποιων αλλοπαρμένων. Είναι υλική πραγματικότητα. Ο αγώνας για τα δικαιώματα μας και την ζωή είναι πλέον ο αγώνας ενάντια στην ιδία την δομή του συστήματος. Η στράτευση στην πάλη για μια άλλη κοινωνία και η δημιουργία επαναστατικής συνείδησης είναι η μόνη πραγματική λύση για μια ζωή χωρίς εκμετάλλευση.

Όλα αυτά επιττάσουν πολλά καθήκοντα τόσο για την νΚΑ στους μαθητές όσο και για τον «Ανυπόταχτο Μαθητή». Πρέπει ο «Ανυπόταχτος Μαθητής» να να γίνει το ευρύ μέτωπο της επαναστατικής αριστεράς στους μαθητές. Να είναι ικανός να δίνει πολιτικό χρώμα και κατεύθυνση στον καθημερινό αγώνα για την επιβίωση. Να μπορεί να συντάξει στο πλευρό του το πιο μαχητικό και πρωτοπόρο κομμάτι των μαθητών. Να γειωθεί και να ωριμάσει μέσα στα νυχτερινά, τα τεχνικά λύκεια, τα λαϊκά σχολεία και τις λαϊκές περιοχές. Να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο σε κάθε εργατική λέσχη και στέκι. Να πάρει πίσω τις γειτονιές από τους φασίστες και να διαμορφώσει την δίκια του κουλτούρα εναντία σε κάθε υποκουλτούρα που προσπαθεί να αλλοτριώσει και να χειραγωγήσει την νέα γενιά. Για να μπορέσουν μέσω αυτού οι μαθητές να ωριμάσουν πολιτικά και να συνειδητοποιήσουν την ανάγκη μαχητικού αγώνα διαρκείας για την ανατροπή.

 

Αδαμ. Δημ.