Κείμενο διαλόγου 04

 

ΤΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

 

Προχωρώντας προς τη 4η Συνδιάσκεψη της νΚΑ αυτό το κείμενο θα πιαστεί με το φοιτητικό κίνημα και θα προσπαθήσει να συμβάλει, με αδυναμίες και ελλείψεις, στην προσπάθεια να βρεθούν τρόποι και εργαλεία παρέμβασης ώστε το φοιτητικό κίνημα (φ.κ.) να μπορέσει να αναπτύξει τους αγώνες του και να γίνει επικίνδυνο για την κυβέρνηση και την αστική πολιτική.

Το φ.κ. έχει ιδιαίτερη σημασία για την προσπάθεια ανασυγκρότησης του νεολαιίστικου κινήματος. Αυτό κυρίως για τρεις λόγους. Πρώτον το αγωνιστικό παρελθόν του και η ιστορική βαρύτητα την οποία έχει, δεύτερον το γεγονός ότι είναι το πιο οργανωμένο και πολιτικοποιημένο κομμάτι του νεολαιίστικου κινήματος και τρίτον ότι το φ.κ. είναι πιο δυνατό σε σχέση με άλλα κομμάτια του εργατικού-λαϊκού κινήματος απέναντι στον κοινωνικό αυτοματισμό. Το φ.κ. όπως έχει φανεί και στο παρελθόν έχει τις δυνατότητες να σπάσει τέτοιου είδους επιθέσεις και να αποκτήσει μια πανκοινωνική - πανεολαιίστικη απεύθυνση που θα βοηθήσει και το ίδιο να συνεχίζει και να κλιμακώνει τους αγώνες του, αλλά και να συμβάλει στη δημιουργία νέων αγώνων.

Βέβαια για να μπορέσει το φ.κ. να παίξει έναν τέτοιο ρόλο θα πρέπει να δοθούν μεγάλες και δύσκολες μάχες που απαιτούν από εμάς συγκεκριμένη ανάγνωση των προβλημάτων αλλά και σχέδιο σε όλα τα επίπεδα για τη συνέχεια. Είναι αλήθεια ότι τα τρία τελευταία χρόνια μεγάλων αγώνων του ελληνικού λαού ο μεγάλος απών (πιο πολύ με βάση τις προσδοκίες που υπήρχαν αλλά και την ίδια την πραγματικότητα) ήταν το φ.κ. Αυτό έχει να κάνει κυρίως με τη νέα κοινωνική κατάσταση στην οποία έχουμε μπει η οποία έχει αλλάξει σε πολύ μεγάλο βαθμό και το ίδιο το φοιτητικό σώμα. Τις συνήθειες και την καθημερινότητά του, τις προσδοκίες του σαν αποτέλεσμα να εμφανιστούν μια σειρά από νέα κοινωνικά και πολιτικά ρεύματα μέσα στις σχολές. Η μεγάλη πίεση λόγω της κρίσης, ο τρόπος που επιτίθεται η κυβέρνηση, οι αγώνες του κινήματος που παρά τη μαζικότητα και τη διάρκειά τους δεν οδήγησαν σε μια ποιοτική αναβάθμισή του και δεν απέσπασαν νίκες άφησαν μια απογοήτευση. Έτσι οι τάσεις υποταγής εκδηλώνονται με ένα νέο τρόπο που κυρίως με τις τάσεις φυγής από το Πανεπιστήμιο “μπας και βρω καμιά δουλειά και μπορέσω να επιβιώσω” και με την απαξίωση και πολλές φορές την έχθρα απέναντι στις διαδικασίες του κινήματος και τις οργανωμένες δυνάμεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν κινηματικά μπλοκ που έδωσαν μάχες αυτοτελώς είτε μαζί με τον υπόλοιπο λαό και μάλιστα με αναβαθμισμένα πολιτικά χαρακτηριστικά.

Σίγουρα για αυτή την απουσία, που πολλοί “κατηγορούν” το φ.κ., ευθύνες βαραίνουν και την αριστερά. Η νΚΑ και η Ε.Α.Α.Κ. στο φ.κ. μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια έδωσαν πολύ σημαντικές μάχες οικοδομώντας κινηματικά και πολιτικά μπλοκ μέσα στις σχολές που είναι σε θέση να ανοίξουν νέους αγώνες και να καθορίσουν εξελίξεις. Παρ' όλα αυτά δεν μπορέσαμε με βάση την αναγκαιότητα που υπήρξε και υπάρχει ακόμα να αναγνώσουμε τη νέα πραγματικότητα και να βρούμε νέους τρόπους παρέμβασης και εργαλεία έτσι ώστε να ανασυγκροτηθούν οι φοιτητικοί σύλλογοι και το φ.κ. συνολικά, να προβάλει περισσότερες αντιστάσεις, να αποσπάσει νίκες και να συμβάλει με τον τρόπο του στους αγώνες του λαϊκού κινήματος με πιο αναβαθμισμένο ρόλο.

Θα πρέπει να σταθούμε σε ορισμένες σημαντικές παρατηρήσεις ώστε να μπορέσουμε να διαμορφώσουμε πολιτική γραμμή και σχέδιο για το επόμενο διάστημα. Σίγουρα σε αυτή τη συγκυρία το άμεσο πρόβλημα επιβίωσης και καθημερινότητας του φοιτητή έρχεται στην επιφάνεια με ορμητικό τρόπο μαζί με το ζήτημα της συνολικής προοπτικής της ζωής του και κυρίως της εργασιακής, ενώ πολύ έντονη είναι και η ύπαρξη αυτοτελών πολιτικών ερωτημάτων (αντιφασισμός, ΕΕ κλπ.). Αυτό σημαίνει ότι οι δυνατότητες για συγκρότηση ενός πολιτικού φ.κ. εργατικής κατεύθυνσης είναι σίγουρα πολύ περισσότερες από το παρελθόν και θα πρέπει να επιδιώξουμε (ακριβώς επειδή υπάρχει η υλική βάση) ανάπτυξη πολιτικών αγώνων με αυτοτελή τρόπο. Όμως οι συνειδήσεις δεν χτίζονται μόνο μέσα από τον πολιτικό αγώνα και την ιδεολογικοπολιτική διαπάλη. Θα πρέπει να δούμε συγκεκριμένα πως θα ανατρέψουμε αυτό το κλίμα απογοήτευσης και θα ανασυγκροτηθούν οι φοιτητικοί σύλλογοι ώστε να γίνουν στα χέρια των ίδιων των φοιτητών συλλογικότητες αλληλεγγύης και αγώνα. Επομένως ο αγώνας για την επιβολή συγκεκριμένων κατακτήσεων που αφορούν την καθημερινότητα (μέριμνα, συγγράμματα κλπ.) και η προσπάθεια να πάρουν οι φ.σ. άλλα χαρακτηριστικά (πολιτική και συνδικαλιστική αυτοτέλεια, στέκια φοιτητικών συλλόγων κλπ) θα είναι σίγουρα πολύ δύσκολες προσπάθειες και θα χρειαστεί οργάνωση και αποφασιστικότητα από την πλευρά μας, όμως θα ανοίξει δυνατότητες για την αυτοτελή πολιτική δουλειά μας, για την αλλαγή του κλίματος και τη μαζικοποίηση των κινηματικών μπλοκ. Δηλαδή η παρέμβασή μας θα πρέπει να κινηθεί στο δίπολο άμεσο πρόβλημα – κεντρικά πολιτικά ερωτήματα απαντώντας στο άμεσο πρόβλημα χωρίς να βάζουμε προϋπόθεση τη συνολική ανατροπή, συνδέοντας τον οικονομικό με τον πολιτικό αγώνα και “χρησιμοποιώντας” το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα σαν στοιχείο πρωτογενούς συγκρότησης του φ.κ. αντιλαμβανόμενοι ότι οι επιμέρους κατακτήσεις έχουν πρόσκαιρο χαρακτήρα αν δεν συνολικοποιηθεί ο αγώνας και δεν πάρει αντικαπιταλιστικά, αντί-ΕΕ χαρακτηριστικά.  

 

Τολ. Χαλ.