Κείμενο διαλόγου 06

 

ΟΡΓΑΝΩΣΗ- ΜΕΤΩΠΟ- ΚΙΝΗΜΑ: ΟΙ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΜΕΝΕΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

Η περίοδος που ακολούθησε το 3ο Συνέδριο της νΚΑ χαρακτηρίστηκε από κινηματικές εξάρσεις που είχαν ως αφετηρία είτε το εργατικό είτε το κοινωνικό επίπεδο. Βέβαια η απάντηση από το κίνημα δεν ήταν ανάλογη με τον μεσαίωνα που έχουν φέρει οι καπιταλιστές. Δεν ήταν μόνο η ανεμική ένταση των αγώνων ή οι ασυντόνιστες κινήσεις οι οποίες δεν κατάφεραν να φέρουν έναν πανκοινωνικό ξεσηκωμό. Εμφανίστηκαν και άλλες προβληματικές τις οποίες οι θέσεις σε μεγάλο βαθμό ψηλαφίζουν αλλά είναι αναγκαίο να γίνει συλλογική επεξεργασία, ώστε να παραχθεί μια μάχιμη γραμμή. Άλλωστε μια από τις υποχρεώσεις της κομμουνιστικής οργάνωσης νεολαίας είναι πέρα από το να αναλύει, να παράγει και πολιτική γραμμή και σχέδιο. Αυτή η ανάγκη γιγαντώνεται όταν μιλάμε για το κομμάτι της νεολαίας, καθώς καλλιεργείται και εμπεδώνεται ότι η νέα γενιά είναι σχεδόν νομοτελειακό ότι θα ζήσει με χειρότερους όρους από τους γονείς της. Άρα ο ρόλος της κομμουνιστικής οργάνωσης της νεολαίας γίνεται διπλά σημαντικός και αναγκαίος ώστε να ανατραπεί ταυτόχρονα η οικονομική αλλά και η πολιτική- ιδεολογική επίθεση.

Οι εκλογές έκαναν για ακόμα μια φορά ξεκάθαρο ότι η κινηματική ορμή δεν σημαίνει και αυτόματη αποδοχή ενός άλλου σχεδίου, έξω από τον καπιταλισμό και στην κατεύθυνση του κομμουνισμού. Δυστυχώς, αυτή η διαπίστωση γίνεται ξανά και ξανά μέσα στα 20 και πλέον χρόνια του ρεύματος. Για παράδειγμα η τεράστια μάχη που έδωσαν οι σύντροφοι μας στα εξεταστικά του ΑΣΕΠ το 98 δεν καταγράφηκε στο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών του 1999 (10884 ψήφοι). Οι γιγάντιες σε έκταση, πολιτικό βάθος και αποφασιστικότητα καταλήψεις του 2006-2007 με την πολιτική ηγεμονία της ΕΑΑΚ δεν έφεραν ούτε αυτές την ανάλογη εκλογική εκτόξευση των δυνάμεων του ΜΕΡΑ και του ΝΑΡ- νΚΑ στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό ( το 2007 11843 ενώ το 2004 11264 ψήφοι). Είναι δυνατό να μετρηθούν αντίστοιχα μεγάλα ή μικρά τέτοια παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι ένας μονόφθαλμος κινηματισμός όσο ριζοσπαστικά και μαζικά χαρακτηριστικά και αν πήρε, δεν έφερε και την άμεση πολιτική στράτευση σε ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και στην υπόθεση του κομμουνισμού. Από την άλλη στις προαναφερθείσες κινηματικές περιπτώσεις τα μέτωπα κατάφεραν να ενδυναμωθούν σημαντικά, ίσως ακόμα και να αναδημιουργηθούν. Χαρακτηριστικό, θεωρώ το παράδειγμα της Θεσσαλονίκης που μετά το 2006-2007 αυξήθηκε χαρακτηριστικά ο αριθμός των σχημάτων της ΕΑΑΚ, η οργάνωση είχε ιδιαίτερα μεγάλη οργανωτική ανάπτυξη και εκλογικά ανέβηκε αισθητά. Εν τέλει, η σύντροφοί μας στην Θεσσαλονίκη, έχουν καταφέρει να έχουν σημαντικότατο ρόλο σε συλλόγους που πριν το κίνημα δεν μπορούσαμε καν να φανταστούμε ότι θα μπορούσαμε να είμαστε βασικός παράγοντας στις πολιτικές εξελίξεις. Τα παραπάνω ήταν αναγκαίο ώστε να γίνει αντιληπτό ότι πρέπει να έχουμε ως κριτήριο το τι μένει μετά τις εξάρσεις του κινήματος. Η προσδοκία της ριζική μετατροπής της κοινωνίας απότομα, μπορεί απλά να χαρακτηριστεί ως ριζοσπαστικός μικροαστισμός, χαρακτηριστικό που διακατέχει κυρίως τις αναρχικές ομάδες και δεν ταιριάζει σε μια κομμουνιστική οργάνωση. Άλλωστε σύντροφοι του παρελθόντος έχουν πεί πολλές φορές ότι η μεγαλύτερη αρετή ενός επαναστάτη κομμουνιστή είναι η υπομονή και θα προσθέσω και την επιμονή. Επιμονή για την δημιουργία δομών που να δίνουν την μάχη για την άλλη κοινωνία και στις κινηματικές εξάρσεις και στις κινηματικές υφέσεις.

Από την αρχή του ρεύματος έχει γίνει ξεκάθαρη η θέση μας για τις σχέσεις μετώπου κινήματος- οργάνωσης. Βέβαια αύτη είναι μια θέση την οποία παραβαίνουμε σε κάποιες περιπτώσεις. Συγκεκριμένα αναφέρομαι στην παρέμβασή μας στο μαθητικό κίνημα. Εδώ και μια δεκαετία, που μπορώ να ξέρω ως μέλος της οργάνωσης, έχουμε κάνει άλλοτε σοβαρές, άλλοτε ανεμικές, σήμερα αποφασιστικές κινήσεις για την παρέμβασή μας σε αυτό το κομμάτι της νεολαίας. Το βασικό στοιχείο σε αυτήν μας την παρέμβαση είναι η προσπάθεια για την δημιουργία σχημάτων. Όμως αυτή η γραμμή δεν λαμβάνει υπόψη τις υποκειμενικές και αντικειμενικές συνθήκες που διέπουν το μαθητικό κίνημα. Καταρχήν δεν μπορούμε να μιλήσουμε για όργανα του κινήματος, καθώς τα συντονιστικά σχολεία περισσότερο έχουν τον χαρακτήρα μετώπου- ταμπέλας για πολιτικούς φορείς που ήδη έχουν μέλη μαθητές (άλλοτε της ΚΝΕ, άλλοτε της νεολαίας ΣΥΝ). Ταυτόχρονα η αύξηση της διδακτέας ύλης από το δημοτικό ακόμα και η ένταση των ταξικών φραγμών δημιουργεί περισσότερο τον πρόσκαιρο χαρακτήρα του σχολείου για τους μαθητές. Μην ξεχνάμε ότι αυτό το χαρακτηριστικό εμφανίζεται ακόμα και στους φοιτητές, πολλοί από τους οποίους τους ενδιαφέρει να τελειώσουν γρήγορα την σχολή είτε με την αυταπάτη της άμεσης επαγγελματικής αποκατάστασης είτε για την επιστροφή στην οικογενειακή στέγη και την απαλλαγή των γονιών από επιπλέον έξοδα. Είναι κατανοητό ότι ο οικονομικός αγώνας για τους μαθητές δεν μπορεί να είναι το πρωταρχικό στοιχείο παρέμβασης. Φυσικά σαν οργάνωση παλεύουμε για την παραγωγή πολιτικής και στο μέτωπο, χωρίς όμως να είναι προϋπόθεση η στράτευσή στην υπόθεση του κομμουνισμού. Για να καταλήγω, το πρωταρχικό μέλημα για την παρέμβασή μας στο μαθητικό κίνημα πρέπει να είναι η δημιουργία νΚΑ μαθητών και αυτός πρέπει να είναι ο άξονας της αρχικής μας παρέμβασης. Προφανώς σαν δεύτερο στόχο πρέπει να θέσουμε την δημιουργία σχημάτων και πρωτοβουλιών από τους νέους συντρόφους, αλλά αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν πρώτα έχουμε δημιουργήσει έστω και μειοψηφικές οργανώσεις βάσης στους μαθητές. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσει η πρόταση της νΚΑ να έχει σταθερή παρέμβαση στην μαθητιώσα νεολαία και η πρωτοβουλία Che Guevara να μπορέσει να έχει τον ρόλο που απαιτεί η εποχή. Η προμετωπίδα της παρέμβασής μας, κατά την γνώμη μου, πρέπει να είναι αφενός η κομμουνιστική απελευθέρωση και προοπτική, η οποία είναι ανάγκη στο σήμερα και αφετέρου η προστασία κάθε μαθητή απέναντι στις επιθέσεις του κράτους και των φασιστών. Βέβαια κάθε πρόταση θα είναι αίολη όσο η μαθητική επιτροπή με την βοήθεια του ΚΣ δεν γράφει μια εισήγηση η οποία να αποτιμά την μέχρι τώρα παρέμβασή μας στους μαθητές, τα οχήματα που προτιμήσαμε και τι αποτέλεσμα είχαν σε εντάξεις στην νΚΑ και στην ΕΑΑΚ. Μια τέτοια εισήγηση είναι αναγκαία και στα πλαίσια της αντίληψής μας για την οργάνωση- συλλογικό διανοητή.

Ο ρόλος του συλλογικού διανοητή, αλλά και της παραγωγής μάχιμης γραμμής παρέμβασης στην νεολαία είναι όπως αναφέρουν και οι θέσεις, δύο από τους σκοπούς της νΚΑ. Οι οργανώσεις των νέων εργαζομένων, πανελλαδικά είναι από τις πολυπληθέστερες, παρόλα αυτά η παρέμβασή μας σε αυτό το κομμάτι της νεολαίας διέπεται από πολλές δυσκολίες. Είναι λογικό επακόλουθο αν συνειδητοποιήσουμε ότι η εργατική δουλειά της νΚΑ έχει καθαρά τον προσανατολισμό της γραμμής του ΝΑΡ, χωρίς να υπάρχει μια ειδική επεξεργασία για την νεολαία. Αν ρίξουμε μια πρόχειρη ματιά σε στοιχεία τα οποία εντοπίζονται εύκολα , θα δούμε ότι η τυπικά πιο μορφωμένη γενιά είναι αποκλεισμένη από μια σειρά εργασιακών χώρων. Στον δημόσιο τομέα η νεολαία έχει ασθενική μέχρι ανύπαρκτη παρουσία, στα εργοστάσια είναι και πάλι η οικτρή μειοψηφία ενώ από την ΓΣΕΕ καλύπτονται σε οριακά μηδενικά ποσοστά. Άρα κάθε απλή μεταφορά της εργατικής γραμμής του ΝΑΡ για το νέο εργατικό κίνημα στην νεολαία δεν λαμβάνει υπόψη όλες αυτές τις αντικειμενικές συνθήκες. Αποτέλεσμα είναι ουσιαστικά να μην δίνουμε κάποια απάντηση στο ζήτημα εργασίας- περιστασιακής εργασίας- και οργάνωσης στους χιλιάδες άνεργους- ημιαπασχολούμενους νέους. Αυτή η έλλειψη είναι ακόμα πιο φανερή, στην ηλικιακή «εμφύλια» διαμάχη η οποία καλλιεργείται και από τους καπιταλιστές αλλά και από τις συνθήκες. Ο ανταγωνισμός και η αποστροφή της νεολαίας απέναντι σε εργαζόμενους με σταθερές σχέσεις εργασίας θα οξύνεται όσο προχωράει η κρίση. Σε αυτόν τον ατομικό δρόμο χρειάζεται μια ιδεολογική και πολιτική απάντηση, η οποία δεν μπορεί να καλυφθεί αποκλειστικά από την πρόταση του ΝΑΡ. Άρα είναι άμεσο καθήκον και υποχρέωση οι οργανώσεις της νεολαίας πανελλαδικά να επεξεργαστούν μια εργατική γραμμή παρέμβασης στην νεολαία με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που έχει αυτή, δημιουργώντας δομές στην κατεύθυνση του νέου εργατικού κινήματος. Βέβαια για να έχει βάσεις και αποτελέσματα μια τέτοια γραμμή, πρέπει να γίνει όπως και στην περίπτωση των μαθητών, μια ειδική δουλειά ανάλυσης των προσπαθειών μας στην εργαζόμενη νεολαία κατά το παρελθόν. Παρόλα αυτά, για να μην ισοπεδώνουμε τα πάντα, πρέπει να δούμε τις λέσχες εργαζομένων ως ένα πεδίο τέτοιας παρέμβασης, στις οποίες βέβαια η νΚΑ πρέπει να έχει συγκεκριμένη πολιτική αντίληψη και πρόταση.

Οι λέσχες εργαζομένων και νεολαίας φαίνεται πως έχουν καταφέρει να ριζώσουν μέσα στις γειτονιές. Πρέπει να κρίνουμε θετικά τα αντανακλαστικά της οργάνωσης που κατάφερε να αναγνώσει την συγκυρία και να προχωρήσει στην δημιουργία αντι-θεσμών του κινήματος- πρωτότυπων οργάνων λαϊκής πάλης. Αποδείχθηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι πολλές φορές στις πολιτικές διχογνωμίες, δίνει απάντηση η ίδια η ζωή. Σήμερα στην ίδια την ζωή εμφανίζεται και ένα άλλο φαινόμενο το οποίο πρέπει να αναγνώσουμε ώστε να δώσουμε έγκαιρα μια πολιτική απάντηση. Είναι αφενός το φαινόμενο του ατομικού δρόμου, που περιγράφεται και στις θέσεις, αλλά και η επιστροφή στην «πατρογονική» στέγη. Όπως έχει αναλύσει ο Έγκελς στο βιβλίο του για την καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησία και του κράτους, η οικογένεια μπορεί να έχει ιδιαίτερα καταπιεστικό χαρακτήρα, ο οποίο γιγαντώνεται εν μέσω της οικονομικής κατάστασης. Η οργάνωσή μας πρέπει να είναι προετοιμασμένη πολιτικά να απαντήσει και ίσως να καλύψει την ριζοσπαστική ατομική αντίδραση νέων ανθρώπων να προχωρήσουν σε κατάληψη στέγης, όχι από ατομικά- αναρχικά αντανακλαστικά αλλά ωθούμενοι από την ανάγκη για μια ανεξάρτητη ζωή. Σε καμιά περίπτωση ο γενικός αφορισμός δεν θα μπορούσε να ταιριάζει σε μια οργάνωση που αντιλαμβάνεται τον καθοριστικό παράγοντα του κινήματος. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να έχουμε συγκεκριμένα πολιτικά κριτήρια, ώστε να υπάρχει μια πανελλαδική αντίληψη και να μην οδηγηθούμε σε παλινωδίες.

Η νΚΑ έχει δείξει όλα αυτά τα χρόνια ότι υπήρξε στην πρώτη γραμμή των αγώνων. Δεν φοβηθήκαμε ποτέ να «λερωθούμε» από την συμμετοχή μας στα κινήματα και πρέπει να ξέρουμε ότι έχουμε καταφέρει πολύ περισσότερα από όσα πολλές φορές πιστεύουμε. Όμως ήρθε η εποχή να μπορούμε να δούμε και πέρα από τον άμεσα κινηματικό στόχο. Η συσσωρευμένη εμπειρία που έχουμε αποκτήσει και αποκτούμε κάθε μέρα στους αγώνες, πρέπει να είναι κτήμα όλης της οργάνωσης. Η ονομαστική αλλαγή που θα φέρει την λέξη κόμμα είναι άδειο πουκάμισο χωρίς την προώθηση των κριτηρίων, για την συγκρότηση του επαναστατικού υποκειμένου. Η δημιουργία δομών, πρέπει να είναι ο μπούσουλας για τις πρωτοβουλίες που θα πάρουμε το επόμενο διάστημα. Η πίστη στις δυνατότητες του ρεύματος και την ανάγκη του στρατηγικού στόχου του κομμουνισμού μέσα από την τακτική της επανάστασης πρέπει να είναι ο καθημερινός μας φάρος. Σε αυτόν τον δρόμο δεν πρέπει να ξεχνάμε την διαλεκτική σύνδεση της αντίστασης- ανατροπής- αντικαπιταλιστική απάντηση. Η διαλεκτική σύνδεση των τριών αυτών κριτηρίων μπορούν να πράξουν μια μάχιμη γραμμή στο σήμερα ανάλογη με τις ανάγκες και τα δικαιώματά μας.

Μας αξίζει να ζήσουμε μια ζωή κόκκινη από ζωή και όχι από θάνατο

Συνεχίζουμε

Β.Χ.