Κείμενο διαλόγου 07

 

 

 

 

Περιεχόμενα

  1. Αντιφασιστικό

  2. Εργατικό

α) Δεν μπαίνουμε στους αγώνες

β) Επαγγελματίες επαναστάτες!

  1. Φοιτητικό

α) αρκεί το ΣΓΣ;

β) Δημοκρατία στην ΕΑΑΚ Τώρα!

  1. Ιδεολογική

  2. Εθνικό ζήτημα

  3. Πριν

 

1. Αντιφασιστικό

 

Σύντροφοι και συντρόφισες, ασφαλώς θα πληροφορηθήκατε για όλες αυτές τις φασιστικές επιθέσεις που συμβαίνουν σχεδόν καθημερινά σε όλη την Ελλάδα.

Τι συμπεράσματα πρέπει να βγάλουμε για την περαιτέρω δράση μας Καταρχήν να ξεκαθαρίσω το εξής. Θέση μου είναι ότι αντισυγκεντρώσεις πρέπει να γίνονται και να παίρνουν όλα εκείνα τα μέτρα για να αποκοκρούσουν τις επιθέσεις κράτους και παρακράτους. Άλλωστε οι φασίστες αδυνατώντας να βρουν κόσμο μέσω των συνδικάτων, πάντοτε, προσέλκυαν οπαδούς τους από την δράση στους δρόμους. Έτσι, κέρδιζαν σιγά σιγά περιοχές των πόλεων, έστηναν τις δομές τους και προπορεύονταν. Αυτό επειδή σήμερα είναι δύσκολο να γίνει στις μεγάλες πόλεις με ισχυρή την δύναμη της αριστεράς φαίνεται ότι γίνεται πιο εύκολα στην επαρχία. Ενδεικτικό του πόσο μεγάλη σημασία είχε το ότι στην Κομοτηνή δεν συνάντησαν εμπόδιο, την επόμενη μέρα, έκαναν παρέλαση-πρόβα πογκρόμ, στις Μουσουλμανικές περιοχές.

Πρέπει καταρχήν να ξεκινήσουμε από το ειδικό και να δούμε ότι οι φασίστες με την βοήθεια και του επίσημου κράτους ήταν πιο οργανωμένοι στρατιωτικά και έχουν κάνει σε περιτπώσεις σμπαράλια την περιφρούρησή μας. Άρα πρέπει να κινηθούμε με στοιχειώδεις κινήσεις να συγκεντρώσουμε εκείνα τα συγκρουσιακά αντιφασιστικά στοιχεία (ξεκινώντας από τις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) και να εντάξουμε τον υγιή αυθορμητισμό και ανυπομονησία σε ένα οργανωμένο σχέδιο τσακίσματος των φασιστών. Πρέπει λοιπόν να φτιάξουμε μία ομάδα περιφρούρησης από κράτος και παρακράτος που θα ξεκινήσειςως μαγιά, μίας ευρύτερης ομάδας λαϊκής αυτοάμυνας, κάτι που περιγράφεται άλλωστε στην πρωτοβουλία για τα δημοκρατικά δικαιώματα ως δευτερεύον χαρακτηριστικό

Αυτό όμως πρέπει να είναι απλά ένας βραχίονας ενός ευρύτερου αντιφασιστικού μετώπου που πρέπει να οργανωθεί. Μία ματιά στον αριθμό των συγκεντρωμένων πολλών αντισυγκεντρώσεων φτάνει για να δείξει ότι η μάχη που χάνεται ήταν καταρχήν πολιτική και δευτερευόντως οργανωτική. Όταν σε μια συγκέντρωση υπάρχουν λιγότεροιαντιφασίστες, σημαίνει ότι στο νεκρό διάστημα, έγινε ελάχιστη πολιτική δουλειά με τον κόσμο για να οργανωθεί όλος αυτός ο κόσμος που διέπεται από αρνητικές στάσεις προς τον φασισμό. Δεν υπάρχει περίπτωση αυτή την πολιτική περιφρούρηση και οργάνωση να την προσδώσει ο κόσμος της αναρχίας, του ΣΥΡΙΖΑ ή του ΚΚΕ. Επομένως κρίνεται αναγκαίο πλέον να την οργανώσουμε εμείς μέσα από, την δημιουργία επιμέρους αντιφασιστικού μετώπου. Αυτό το μέτωπο δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, αλλά θα είναι ένα ειδικό μέτωπο με συνελεύσεις γειτονιάς και πρέπει να χωράει από τον τελευταίο δημοκράτη μέχρι τον τελευταίο αναρχικό, φυσικά χωρίς τα επίσημα αστικά κόμματα και τα στελέχη τους.

Εκτιμώ ότι η άποψη που λανθάνει στην οργάνωση είναι ότι το αντιφασιστικό μέτωπο πρέπει να είναι ταυτόχρονα και αντικαπιταλιστικό, καθώς ο καπιταλισμός γεννάει τον φασισμό. Ενώ από άποψη ανάλυσης προφανώς συμφωνώ, εκτιμώ ότι πάμε να πέσουμε στην ίδια παγίδα που έπεσε ιστορικά το ρεύμα της Τρίτης Διεθνούς. Δηλαδή σε ένα ειδικό αντιφασιστικό μέτωπο, να βάλουμε προωθημένα μαξιμαλιστικά αιτήματα και τελικά να χωράει μόνο τον χώρο μας. Στο αντιφασιστικό μέτωπο και συνελεύσεις πρέπει να βρουν διέξοδο όλοι εκείνοι οι υγιείς αντιφασίστες που ασφικτυούν απέναντι σε αυτόν τον θανάσιμο κίνδυνο ανεξάρτητα από το αν πιστεύουν ότι για τον ολοκληρωτισμό φταίει η Ε.Ε.

Κάθε οργάνωση θα πρέπει να διατηρεί την αυτοτέλειά της και να παλεύει το δικό της πρόγραμμα. Ταυτόχρονα όσο το μέτωπο βαθαίνει και εξελίσσεται ποσοτικά και ποιοτικά με την επιμέρους δουλειά στα άτομα που θα συμμετέχουν και γενικά στο περιεχόμενο θα μπορέσει αυτό να βαθύνει.

Ένα άλλο λάθος που έκανε η Τρίτη Διεθνής και νομίζω ότι πάμε να το κάνουμε και εμείς είναι η διακήρυξη ότι θα αντιμετωπίσουμε τους φασίστες με όρους μαζικού κινήματος. Ναι σύντροφοι αυτό πρέπει να επιδιώκουμε, αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς δεν θα τους αντιμετωπίσουμε μόνο με όρους μαζικού κινήματος. Τα φασιστικά κινήματα, βρίσκουν πρόσφορο έδαφος σε εκείνα τα μεσοδιαστήματα ανάμεσα στα κινήματα όπου επικρατεί η ήττα, η εξατομίκευση και η απεγνωσμένη αναζήτηση κάποιας κοινότητας. Σε αυτά τα μεσοδιαστήματα, εμείς πρέπει να δρούμε και να προσπαθήσουμε να συγκροτούμε αντιφασιστικό κίνημα. Επομένως, πρέπει να στερούμε από τους φασίστες το όπλο του δρόμου, παντού ακόμα και όταν αυτό δεν είναι άμεσο αποκρυστάλλωμα κινηματικών διαδικασιών.

Σε κάθε περίπτωση η απόφαση για μια πρωτοβουλία για τις δημοκρατικές ελευθερίες που εντάσσει το αντιφασιστικό ως απλά έναν από τους τέσσερις κόμβους του, νομίζω ότι υποτιμά τον ναζιστικό κίνδυνο.

Όπως αναφέρθηκε παραπάνω συμφωνώ ότι σε γενικές γραμμές είναι το μαζικό κίνημα που θα κρίνει την τύχη του φασισμού, όπως και την τύχη του σοσιαλισμού. Είναι μία εξίσωση με 3 γνωστούς όρους (φασισμός, σοσιαλισμός, εργατική τάξη) και χιλιάδες άνγωστους το φασιστικό κίνημα θα δένεται αντίστροφα με την εξέλιξη του μαζικού κινήματος.

 

  1. Εργατικό

α)Δεν μπαίνουμε στους αγώνες

 

Έτσι, εκτιμώντας το ότι το αντιφασιστικό, θα παίξει έναν σημαντικό (όχι όμως τον πιο σημαντικό) ρόλο, πρέπει να ανοίξουμε το ζήτημα για την παρέμβασή μας στην εργατική τάξη.

Η κατάληξη του αγώνα των εργολαβικών είναι το καλύτερο εχέγγυο για την άνοδο και την επικράτηση του φασισμού. Ήττα, εξατομίκευση, απαξίωση, προδοσία.

Νομίζω ότι σε μια σειρά από αγώνες, η οργάνωσή μας κάνει την αδυναμία της, αδυναμία των άλλων και τελικά τους στηρίζει μόνο στις κρίσιμες καμπές χωρίς έτσι να μπορεί να επιδράσει ουσιαστικά. Προσδίδουμε στις δυνάμεις που ασχολούνται στον εκάστοτε αγώνα, λανθασμένο πολιτικό πρόγραμμά και δυνάμεις υπερφυσικές σε ότι αφορά την ηγεμονία. Αυτό οδηγεί στο πολιτικό συμπέρασμα ότι ο αγώνας είναι σχεδόν απ'την αρχή χαμένος και τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Έτσι δικαιολογούμε πολιτικά την απουσία μας και την αντικειμενική αδυναμία μας να κινητοποιήσουμε κόσμο της οργάνωσης έτσι ώστε να ασχοληθεί με τον εκάστοτε αγώνα.

Τα παραδείγματα που πληρούν πάνω κάτω τις προυποθέσεις είναι δυστυχώς αμείλικτα. ΒΙΟΜΕ, απεργία πείνας μεταναστών μέχρι την 35η μέρα, Μπανκέ κ.α. Εκεί η οργάνωση συμμετέχει περισσότερο με όρους αλληλεγγύης και όχι με όρους κομμουνιστικής οργάνωσης.

Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω με μια πιο εκτενή αποτίμηση από τους εργατικούς αγώνες που ξέσπασαν τον τελευταίο καιρό, μέσα στα πανεπιστήμια , από διοικητικούς και εργολαβικούς υπαλλήλους αντίστοιχα.

Πιστεύω ότι ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να οικοδομήσουμε το φοιτητικό κίνημα εργατικής κατεύθυνσης και ταυτόχρονα να χτίσουμε εκείνα τα αναγκαία στηρίγματα και χώρους αναπαραγωγής της οργάνωσης και του μετώπου εντός των πανεπιστημιακών

Καθόσον γνωρίζω, στις απεργίες, θέση μας είναι κατά βάση να αφαιρούμε εξουσίες από το ΔΣ και να τις δίνουμε στις επιτροπές αγώνα που συγκροτούνται. Αυτό είναι κάπως πιο εύκολο εφόσον υπάρχει από πριν δουλειά και ένα συγκροτημένο μπλοκ αγώνα, αλλά πιο δύσκολο, όταν το μπλοκ τήνει να συγκροτηθεί εντός του αγώνα και χωρίς να έχει πολιτική εμπειρία. Αυτά τα μπλοκ μπορεί να προλάβουν να συγκροτηθούν και να αναλάβουν την πρωτοβουλία των κινήσεων εντός ενός αγώνα, μπορεί όμως και να μην τα καταφέρουν αλλά να δημιουργηθεί κάτι ως μαγιά για τον επόμενο αγώνα. Μάλιστα λόγω των διαρκών επιθέσεων κυβέρνησης και εργοδοσίας οι διαθέσεις για αγώνα δεν αργούν να ωριμάσουν. Επειδή όμως τα μπλοκ αγώνα συνήθως δεν έχουν εμπειρίες συνδικαλισμού και αγώνα εμείς ως οργάνωση με συσσωρευμένη πείρα, θα έπρεπε και θα μπορούσαμε να το χρωματίσουμε πολιτικά.

Αυτό το μπλοκ είναι και το ακροατήριο που έχουμε τις καλύτερες συνθήκες ιστορικά για να προσελκύσουμε, είναι αυτό που αποτελεί άμεσο κοινωνικόπολιτικό μας στόχο. Δηλαδή κόσμος σε τομείς που δεν έχουμε ήδη μέλη και μάλλον σε εργατοπαραγωγική κατεύθυνση.

Στο τρίπτυχο του υποκειμένου κίνημα-μέτωπο-κόμμα, μερικοί μπορούν να έρθουν κοντά στο κίνημα, άλλοι στο μέτωπο και τα πιο πρωτοπόρα κομμάτια στο κόμμα-οργάνωση. Αυτό όμως εξαρτάται από εμάς και νιώθω ότι εκεί μέσα παίζουμε ουσιαστικά μπάλα μόνοι μας. Όπως γνωρίζουμε μέσα σε έναν αγώνα ένας άνθρωπος κάνει πολιτικά βήματα που μπορεί να μην έκανε σε όλη του την ζωή. Ψάχνει να βρει μια λύση στο πρόβλημά του και είναι ανοιχτός να ακούσει ότι το πρόβλημα είναι κάτι ευρύτερο από το επί μέρους. Ο χρόνος συμπυκνώνεται και είναι έτοιμος να πειστεί και για το πιο ριζοσπαστικό, το πιο επαναστατικό. Είναι αυτό που είπε ο Μαρξ ότι οι υλικοί όροι ανατινάσουν τα ιδεολογικά κωλύματα.

Εμείς πρέπει σε αυτούς τους αγώνες να είμαστε σαν το ψάρι στο νερό. Πρέπει να κάνουμε δημόσιες τοποθετήσεις, συζητήσεις σε πηγαδάκια, επεξεργασία δεδομένων και παραγωγή γραμμής και φυσικά χαρτογράφηση, ανθρώπων. Να κάνουμε δηλαδή ότι κάνουμε τόσα χρόνια και έχουμε χτίσει αυτό που λέγεται ΕΑΑΚ. Να είμαστε το επαναστατικό εργαστήριο του κάθε αγώνα. Αυτό πρέπει να το κάνουμε από την πρώτη μέρα των αγώνων μέχρι την τελευταία, με ολιγομελείς αιρετές ανακλητές ομάδες, που θα αλλάζουν με περιοδικότητα πχ κάθε 6 μήνες.

Πολλοί άνθρωποι θα μας γνωρίσουν, λιγότεροι θα μας ακολουθήσουν στο κίνημα, ακόμα λιγότεροι στο μέτωπο και μερικοί θα μπουν και στην οργάνωση. Σίγουρα όμως σε αυτόν ή στον επόμενο εργασιακό χώρο που θα πάει ο καθένας όταν προκύψει το πρώτο πρόβλημα με τον εργοδότη (που θα προκύπτουν συχνά), όλοι σε εμάς θα απευθυνθούν. Κάπως έτσι χτίζονται οι κομμουνιστικές οργανώσεις και κάπως έτσι χτίστηκαν οι Μπόλσεβίκοι., μέσα στην φωτιά των αγώνων.

Και στους επόμενους μήνες χρόνια- θα έχει πολύ φωτιά... που αν δεν την εκμεταλλευτούμε και δεν οδηγούμε τους αγώνες στην νίκη, η φωτιά θα φέρει την ήττα και τον ηττημένο κόσμο, στην αγκαλιά των φασιστών. Με βάση την εικόνα μας μέχρι στιγμής δεν πετυχαίνουμε τίποτα από αυτά που αναφέρθηκαν ως στόχοι. Βέβαια, στο φοιτητικό ίσως είμαστε η μόνη οργάνωση της αριστεράς που έδωσε ένα βάρος για παράδειγμα, στον αγώνα των εργολαβικών (μαζί με την ΟΚΔΕ), αλλά ακόμα και αυτό είναι πολύ πίσω από ένα "φοιτητικό κίνημα εργατικής κατεύθυνσης." Πολλές φορές μου δίνεται η εντύπωση ότι τρώμε περισσότερο χρόνο στο να την πούμε στους συμμάχους πάνω στο φοιτητικό κίνημα εργατικής κατεύθυνσης, παρά στο να το σχεδιάσουμε και να το οικοδομήσουμε. Και αυτή η ευκαιρία, με εργατικό αγώνα μέσα στις σχολές μας, ήταν πολύ σημαντική όχι όμως και ανεπανάληπτη....

 

Επομένως στην οργάνωσή μας πρέπει να γίνει πολύ ισχυρή πολιτική και προσωπική κριτική και αυτοκριτική. Κάποτε όλα αυτά θα ήταν πολύ δύσκολα διότι ήμασταν μικρή ποσοτικά οργάνωση. Σήμερα δεν έχουν έρθει τεράστιες αλλαγές αλλά έχουμε σαφώς αναπτυχθεί. Στην Θεσσαλονίκη θεωρητικά έχουμε περίπου 100 μέλη και η ΟΒ Νέων εργαζόμενων, μόνο, αποτελείται από 23 μέλη. Πολλά μέλη της οργάνωσης είναι στην ανεργία με πληθώρα ελεύθερου χρόνου. Παρόλα αυτά δεν βρίσκονται παρά ελάχιστοι, να ασχοληθούν ελάχιστα με τον εκάστοτε αγώνα. Επομένως η ποσότητα μελών συνδέεται άμεσα με την ποιότητα της δουλειάς μας. Άρα πρέπει τα όργανα με ευθύνη της Επιτροπής Πόλης και των ΟΒ, να να κινητοποιήσουν τα ανενεργά μέλη και αν δεν γίνει αυτό σε ικανοποιητικό βαθμό, πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να απαλλάξουμε μέλη μας από την εργασία τους, προς όφελος της οργάνωσης.

 

Αναμφίβολα, ία από τις πιο σημαντικές κατακτήσεις του χώρου μας ήταν η ΕΑΑΚ. Πως όμως χτίστηκε η ΕΑΑΚ, τι κάναμε στους χώρους μας. Μία σειρά από κινήσεις που ίσως γίνονταν αυθόρμητα, εάν όμως κωδικοποιηθούν, συγκροτούν ένα σχεδόν επιστημονικό πλέγμα πολιτικών- οργανωτικών επιλογών. Πολιτικές συζητήσεις παντού, ακόμα και στα πηγαδάκια, κοινωνικοποίηση ανθρώπων ώστε να έχουν περισσότερες επαφές και άρα συζητήσεις με φορείς του αριστερού λόγου, επεξεργασία και παραγωγή πολιτικής γραμμής και φυσικά χαρτογράφηση ανθρώπων.

Αν όμως αυτό το κάνουμε στο πανεπιστήμιο, δηλαδή σε κοινωνικό χώρο χωρίς ίδια συμφέροντα, με ανθρώπους που δεν είχαν συνήθως άμεσα ταξικά προβλήματα, ας σκεφτούμε πόσο μπορεί να αποδώσει, σε έναν αμιγώς εργατικό χώρο, με ανθρώπους που ενδιαφέρονται άμεσα για κάθε πολιτική πρόταση-λύση στο πρόβλημά τους. Η διεύρυνση της οργάνωσης, σε εργατικούς χώρους δεν θα προσθέσει απλά ακόμα 2-3 μέλη. Θα την αναδομήσει ολόκληρη. Πρέπει λοιπόν να είμαστε σε κάθε αγώνα εκεί από την πρώτη μέρα μέχρι την τελευταία σε όλες τις συνελεύσεις, σε περιφρουρήσεις, σε όσα περισσότερα πηγαδάκια συζήτησης. Πρέπει να επηρεάζουμε ακόμα και την ταινία που θα παιχτεί σε έναν κατηλειμμένο χώρο ,από απεργούς, και της συζητήσης που θα γίνουν επί αυτής. Επαναστατικός πόλεμος χαρακωμάτων, επαναστατική πολιτική

Άρα προτείνω την συγκρότηση επι μέρους εργατικών επιτροπών με 3-4 μέλη που θα έχουν μοναδική χρέωση την παρακολούθηση κάθε αγώνα από την πρώτη μέρα μέχρι την τελευταία. Στόχοι τους, αυτά που αναφέρθηκαν παραπάνω, με κύρια την παραγωγή γραμμής, την χαρτογράφηση, την ανάδραση- ενημέρωση όλης της οργάνωσης και την κινητοποίησή της. Οι ομάδες αυτές θα αποτελούνται από μία μικτή σύσταση , σε ηλικία πολιτική εμπειρία κτλ έτσι ώστε να συμμετέχουν και μέλη που μέχρι στιγμής δεν διαδραμάτιζαν σημαντικό ρόλο προκειμένου να αποσπάσουν σημαντικές εμπειρίες τόσο από τα πιο μπαρουτικαπνισμένα μέλη, όσο και από τον κάθε αγώνα.

Η εργατική επιτροπή πρέπει να είναι αιρετή και ανακλητή τόσο από την οργάνωση, όσο και αυτόματα ανά κάποιο χρονικό διάστημα (προτείνεται εξάμηνο). Υπάρχει το αντεπιχείρημα ότι μία τέτοια επιτροπή θα πήγαινε να κάνει αγώνα για το υποκείμενο χωρίς το υποκείμενο, αλλά προφανώς κάτι τέτοιο είναι εκτός της λογικής με την οποία προτείνεται. Αντίθετα θα πρέπει να εφοδιάσει το αγωνιζόμενο υποκείμενο με όλα εκείνα τα όπλα (συσσωρευμένη συλλογική πολιτικοθεωρητική πείρα) έτσι ώστε να κερδίσει τον ταξικό αντίπαλο.

Επιπλέον πρέπει να υπολογιστεί ότι στη βάση των σημερινών αντικειμενικών δυνατοτήτων της οργάνωσης, εάν προσπαθούσαμε να επηρεάζουμε μόνο τους αγώνες στους οποίους συμμετέχουμε άμεσα (είμαστε στο αγωνιζόμενο σωματείο), τότε θα επηρεάζαμε ένα ελάχιστο ποσοστό της τάξης.

 

Σε ότι αφορά τον κόσμο που θα πλαισιώσει την εργατική επιτροπή, ευτυχώς τα πράγματα είναι καλύτερα από ότι ήταν πριν μερικά χρόνια, καθώς η οργάνωση έχει θεωρητικά αυξηθεί. Βέβαια το ότι πολύ σύντροφοι δεν είναι εν ενεργεία, δημιουργεί μια σειρά από προβλήματα για αυτό θα πρέπει, , να οργανωθούν ειδικές συναντήσεις με τα μέλη της οργάνωσης. Προτείνεται λοιπόν να μπει ένα πρόγραμμα έτσι ώστε η οργάνωση να πάρει όσα περισσότερα μπορεί από τον καθένα στο επόμενο κρίσιμο διάστημα. Την ευθύνη πρέπει αρχικά να την έχουν οι συντονιστές της ΟΒ. Σε περίπτωση που δεν υπάρξει πρόοδος τότε πρέπει να γίνουν συναντήσεις με τα όργανα αλλά και με την ιδεολογική επιτροπή. Μάλιστα οι ιδεολογικές επιτροπές θεωρώ ότι πρέπει να προσανατολίσουν περισσότερο την λειτουργία τους προς τον θεωρητικό εξοπλισμό και καλλιέργεια των μελών.

Σχετικά με την εργατική επιτροπή αυτή θα πρέπει να εκμεταλλευέται συνδικαλιστική άδεια του συντρόφων που είναι αποσπασμένοι από την παραγωγή. Πρέπει να έχουμε υπόψιν μας ότι ο οποιοσδήποτε βρίσκεται σε συνδικαλιστική άδεια είναι αποσπασμένος από την παραγωγή και μπορεί να αφοσιωθεί στην δουλειά της οργάνωσης. Εάν δεν γίνει εφικτό ανάμεσα στα μέλη να αφιερωθεί κάποιος στην συγκεκριμένη χρέωση παρά τον μεγάλο αριθμό ανέργων, προτείνεται ενόψει και συνεδρίου να αποκτήσει η οργάνωση μια σειρά από μέλη που θα επιλεγούν να αποσπαστούν από την παραγωγή για τις ανάγκες του αγώνα.

 

β) επαγγελματίες επαναστάτες

 

Φίλοι της οργάνωσης από την Χαλκιδική έρχονται στις ΟΒ και μας ρωτούν γιατί δεν είμαστε με συστηματικότητα στον αγώνα τους για να εκμεταλλευόμαστε στην καθημερινή δουλειά τις δυνατότητες που υπάρχουν; Για το κάνουμε όμως αυτό πρέπει να έχουμε ανθρώπους που θα ασχολούνται μόνο με αυτό για ένα χρονικό διάστημα

Μιλώ για αυτό που ο Λέννιν ονόμασε επαγγελματίες επαναστάτες και προτείνω να υιοθετηθεί ένας μακροπρόθεσμος σχεδιασμός έτσι ώστε να υπάρχει συνολικά ένας μονοψήφιος αριθμός σε Αθήνα Θεσσαλονίκη και ένας ακόμα σε κάθε πρωτεύουσα Νομού. Αυτός θα είναι εκεί ως εργαζόμενος στο ΠΡΙΝ (όπως στην Ρωσία ήταν στην Πράβδα) και θα πληρώνεται με αποδείξεις εξόδων (σούπερ μάρκετ νοίκι κτλ) όπως πληρώνονται οι σύντροφοι επαγγελματίες επαναστάτες του EMEPστην Τουρκία.

Η οργάνωσή μας ήδη από την ίδρυσή της είχε επαγγελματικά στελέχη, κάτι που σταμάτησε να υφίσταται στις αρχές του 1990 με το τέλος των εν ενεργεία βουλευτικών αποζημιώσεων. Επιπλέον πρέπει να έχουμε υπόψιν μας ότι υπάρχουν σύντροφοί μας που αποσπώνται από την παραγωγή με συνδικαλιστική άδεια, και ουσιαστικά πληρώνονται χωρίς να δουλεύουν ώστε να αφιερωθούν στον αγώνα. Ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο έχει παίξει αυτή η διευκόλυνση στο επίπεδο των Παρεμβάσεων δασκάλων και δευτεροβάθμιας καθώς, με τουρνέ σε όλη την Ελλάδα έχουν στηθεί πολλά σχήματα κάτι που δεν θα γινόταν εάν οι σύντροφοι έπρεπε να αντ΄αυτού να είναι στην δουλειά τους.

Είναι λογικό να αντιμετωπίζεται η συγκεκριμένη πρόταση με επιφυλακτηκότητα καθώς ιδιαίτερα το ρεύμα μας βίωσε με πολύ σκληρό τρόπο τις συνέπειες των επαγγελματικών στελεχών όταν για κάτι λιγότερο από δύο δεκαετίες, αμβλύνονταν εντός του ΚΚΕ οι φωνές αμφισβήτησης της ρεφορμιστικής γραμμής που οδήγησε στην συγκυβέρνηση λόγω ατομικής υλικής πρόσδεσης και εξάρτησης στο κόμμα.

Φυσικά ο βάσιμος φόβος που διατυπώνεται είναι η πιθανότητα γραφειοκρατικοποίησης. Για αυτόν τον λόγο προτείνεται να βάλουμε ισχυρές ασφαλιστικές δικλείδες και να ακολουθήσει η οργάνωση το μοντέλο των Παρεμβάσεων όπου για να αποφευχθεί αυτό, κάθε σύντροφος ανακαλείται με περιοδικότητα ενός χρόνου, και εκλέγεται κάποιος άλλος.

Άλλωστε εάν μπαίναμε-μπούμε στην Βουλή, θα είχαμε αυτόματα έναν στρατό από επαγγελματικά στελέχη (κάθε βουλευτής δικαιούται 2 συμβούλους) χωρίς να έχουμε ορίσει καν τους όρους με τους οποίους θα ελεγχόταν αυτό το ειδικό σώμα.

Τελικά, η υλοποίηση της παρούσας πρότασης θα επέτρεπε στην οργάνωσή μας να κάνει συγκροτημένη συνεπή δουλειά με στόχους πάνω σε συγκεκριμένα μέτωπα χωρίς να επηρεάζεται ιδιαίτερα από τις αλλαγές σχεδιών στις ζωές συντρόφων (απολύσεις, προσωπικές επιλογές αν θέλει να συμμετάσχει σε έναν αγώνα κτλ).

Επιπλέον, σε μια σειρά από πόλεις της επαρχίας όπου δεν έχουμε παρέμβαση και αυξάνεται ο φασιστικός κίνδυνος, μία τέτοια επιλογή να συνέβαλε στο να στηθεί η οργάνωσή μας, να επηρεάσει τα κινηματικά μπλοκ (επι μέρους στέκια) και να υψώσει σταδιακά ένα εμπόδιο στον φασιστικό κίνδυνο.

Η χρηματοδότηση μακροπρόθεσμα θα βγαίνει σε σημαντικό βαθμό από τις πωλήσεις εφημερίδων-υλικών , τις νέες οργανώσεις βάσεις που θα στηθούν, ή ακόμα και από τις περιστασιακές δουλειές μερικής απασχόλησης που μπορεί να βρει το στέλεχος για να επηρεάζει και να δημιουργήσει επαφές σε συγκεκριμένους κοινωνικούς χώρους.

Επειδή όμως μένει αναπάντητο το ερώτημα, για την χρηματοδότηση τους πρώτους μήνες όπου δεν θα είναι δυνατό να έχει στηθεί οργάνωση που θα είναι αυτόνομη οικονομικά, προτείνεται το μέτρο να υιοθετηθεί πειραματικά στην Αθήνα και σε κάποια πόλη της Ελλάδας όπου θα υπάρχει μεγάλη ανάγκη, προκειμένου να δοκιμαστεί η αποτελεσματικότητά του και το μέγεθος των κονδυλίων που χρειάζεται για την συγκεκριμένη πρόταση.

3. Φοιτητικό

α) αρκεί το ΣΓΣ;

Ξεκινώντας το φοιτητικό από εκεί που του πρέπει, ας δούμε ακόμα ένα ζήτημα σε σχέση με την στάση μας απέναντι στους εργολαβικούς. Στο ΑΠΘ, από την πρώτη στιγμή συγκλήθηκε από κομμάτια της αυτονομίας και από την ΟΚΔΕ η πρωτοβουλία αλληλέεγγύης η οποία στεκόταν στο πλευρό των εργολαβικών και είχε μάλιστε την ελαστικότητα λόγω του μικρού μεγέθους της να μπορεί να παίρνει αποφάσεις και να κάνει δράσεις με ελαστικότητα. Επιπλέν, αποτελούσε το κινηματικό κέντρο σε φοιτητές και όχι μόνο που έψαχναν να βοηθήσουν τον αγώνα των εργολαβικών από τα έξω.

Εμείς από την πλευρά μας δεν συμμετείχαμε ενεργά στην πρωτοβουλία (παρά μόνο σε κρίσιμες καμπές ή παρεμβαίναμε) και ρίχναμε το σύνθημα για συντονιστικό γενικών συνελεύσεων το οποίο θα είναι το κέντρο της αλληλεγγύης συνδέοντας τα αιτήματα των εργαζόμενων με τα φοιτητικά υλικά αιτήματα και όλα μαζί με την πλήρηρ ανατοπή της επίθεσης. Βέβαια πολλές φορές στην πολιτική ζωή τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα έχεις αναλύσει και για αυτό η θεωρία θα πρέπει να σκύβει στην πράξη και να μετασχηματίζεται. Έτσι, οι συνελεύσεις δεν έβγαιναν ή ακόμα και να έβγαιναν ελάχιστες. Κάτι τέτοιο σήμαινε ότι δεν υπήρχε κάποια συγκεκριμένη λειτουργία του ΣΓΣ το οποίο δεν μπορούσε να δρα σε κρίσιμες στιγμές ή να οργανώνει δράσεις. Κατά συνέπεια την πρωτοβουλία των κινήσεων την εκχωρούσαμε αντικειμενικά στην πρωτοβουλία αλληλεγγύης που με την σειρά της, γινόταν ουρά του ξεπουλημένου ΔΣ. Εμείς από την πλευρά μας εκτιμώ ότι θα έπρεπε να συγκροτήσουμε εκείνο το μάχιμο εργαζόμενο φοιτητικό σώμα εκλεγμένο από τις διαδικασίες των συλλόγων. Αυτό θα μας επέτρεπε να έχουμε την πρωτοβουλία των κινήσεων και να γίνει κέντρο της αλληλεγγύης όχι μια πολιτική ομάδα, συγκροτημένη ως πρωτοβουλία αλληλεγγύης αλλά ένα εκλεγμένο όργανο από τις διαδικασίες των φοιτητών. Έτσι, θα καλούσαμε όλο εκείνον τον κόσμο της αλληλεγγύης, να στηρίξει πρώτα από όλα τις διαδικασίες των συλλόγων.

Ας δούμε ένα παράδειγμα, όταν ο εισαγγελέας αποφάσισε να επικυρώσει την απόφαση να μπουν τα ΜΑΤ στο ΑΠΘ. Τα αντανακλαστικά των αγωνιστών του φοιτητικού κινήματος και όχι μόνο είναι εντυπωσιακά και αμέσως είχαμε την συγκέντρωση εκατοντάδων ανθρώπων έξω απο το κατηλημμένο κτίριο της Πρυτανείας. Αμέσως μετά, καλέστηκε συνέλευση από την Πρωτοβουλία αλληλεγγύης για το τι θα γίνει μέχρι το επόμενο πρωί, οπότε και συνέχιζε να υπάρχει ισχυρή πιθανότητα να μπουν τα ΜΑΤ. Εμείς δίχως να έχουμε συγκροτήσει ένα Συντονιστικό φοιτητικών συλλόγων, συρθήκαμε στην συνέλευση χωρίς όμως ταυτόχρονα να την αναγνωρίζουμε ακριβώς. Έτσι, αντί να γίνει επίσημα υπόθεση του φοιτητικού κινήματος και των οργάνων του η υπεράσπιση του εργατικού αγώνα, έγινε υπόθεση μιας πολιτικής πρωτοβουλίας συγκεκριμένου χρωματισμού με ότι αυτό συνεπάγεται για την αποτελεσματικότητα της κάθε απόφασης.

Βέβαια για πολλούς λόγους οι συνελεύσεις δεν φαίνεται να μπορούν από μόνες τους να δώσουν μια συνέχεια σε αυτό το όργανο. Υπάρχουν διαστήματα που αυτές δεν μπορούν να διεξαχθούν, ή και να διεξαχθούν, γίνονται 1-2 τον μήνα κάτι που δεν μπορεί από μόνο του να συγκροτήσει όργανο.

 

Καταρχήν θα πρέπει να βάλουμε μέτρα ανά ψήφο στήριξης ώστε να εκπροσωπούνται όλες οι παρατάξεις. Δεύτερον θα πρέπει να αρχίσουμε να θεωρούμε και το ΔΣ ως όργανο των συλλόγων μέσα από τα οποία πρέπει να γίνεται πολιτική δουλειά. Προκειμένου το προτεινόμενο όργανο να μην αντικαταστήσει τις γενικές συνελεύσεις αλλά να ενισχύσει τον ρόλο τους, προτείνεται το μέτρο να είναι πολλαπλάσιο για εκλεγμένους από ΔΣ (μία ψήφος συνέλευσης να ισοδυναμεί με 10 του ΔΣ ή κάτι τέτοιο). Άλλωστε είναι αναντίστοιχο, στο εργατικό, να έχουμε δημιουργήσει την πρωτοβουλία σωματείων η οποία οφείλει την διαρκή της λειτουργία και σε αποφάσεις ΔΣ και στο φοιτητικό να αρνούμαστε την διαρκή λειτουργία των συλλόγων. Φυσικά σε έναν τέτοιο όργανο μπορούν να τοποθετηθούν πολιτικές συλλογικότητες, μεμονωμένοι αγωνιστές και φοιτητές. Σε ότι αφορά όμως την βαρύτητα και τον τρόπο λήψης αποφάσεων, αυτές θα λαμβάνονται με βάση τις ψήφους που έλαβε κάθε αντιπροσωπευόμενο πλαίσιο στην συνέλευση ή στο ΔΣ. Με αυτον τον τρόπο μπορούμε να αμβλύνουμε τις αντιφάσεις μας και να γίνει το συντονιστικό αυτό που λέγεται στο κείμενο των Θέσεων, δηλαδή το πολιτικό οργανωτικό νεύρο του αγώνα.

 

β) Δημοκρατία στην ΕΑΑΚ τώρα!

Ένα άλλο πρόβλημα που ανακύπτει με το φοιτητικό κίνημα, είναι ότι τα όργανά του τα έχουμε συγκροτήσει καθεικόνα και καθομοίωση της ΕΑΑΚ και σήμερα προτείνουμε μονομερώς την αλλαγή των οργάνων αντί να δούμε και την ταυτόχρονη αλλαγή της ΕΑΑΚ σε μία δημοκρατική βάση.

Επικαλούμαστε την δημοκρατία στο κίνημα χωρίς την ίδια στιγμή να την έχουμε κατακτήσει μέσα στην ίδια μας την συλλογικότητα.

Οι παθογένειες της ΕΑΑΚ διατηρούνται και με τον καιρό, υποσκάπτουν όλο και περισσότερο τα θεμέλια του μετώπου.

Γυρίζοντας στα προηγούμενα είναι πολύ χαρκτηριστική η μέρα που δικάζονταν οι εργολαβικοί απεργοί και εμείς είχαμε δώσει 2 ραντεβού ώστε αφενός να μην μπει η αστυνομία εκ νέου το πρωί και αφετέρου το μεσημέρι να δείξουμε την αλληλεγγύη μας και να πιέσουμε προς μία αθωωτική απόφαση. Την προηγούμενη μέρα υπήρε συντονιστικό ΕΑΑΚ το οποίο και τελείωσε στις 5 το πρωί. Ως εκ τούτου, Τα μέλη της ΕΑΑΚ ήρθαν κατευθείαν στην πρωινή περιφρούρηση αλλά σχεδόν κανένας δεν κατάφερε να πάει ούτε για παρέμβαση στην σχολή σε σχέση με αυτά που γίνονται (σπάσιμο απεργιακού αγώνα από τα ΜΑΤ, μέσα στο ΑΠΘ) αλλά ούτε και να παραστεί στο δικαστήριο. Πρωοθούμε την πολιτικοποίηση που βλέπει με έναν κοντόφθαλμο τρόπο την ηγεμονία στο φοιτητικό αμφιθέατρο ως άθροισμα τοποθετήσεων, ή ως το ποιος θα μείνει μέχρι τις 5 το πρωί, για να παρθεί η απόφαση αντί να δούμε εκεί που πραγματικά παίζεται η ηγεμονία. Στην κοινωνία.

 

Το πρόβλημα της ΕΑΑΚ είναι πολιτικό αλλά είναι και οργανωτικό. Ουσιαστικά όταν επικαλούμαστε την ενοποίηση της ΕΑΑΚ για να ληφθεί μία απόφαση για το οργανωτικό, παραπέμπουμε στις καλλένδες την δημοκρατική της συγκρότηση. Ενιοποίηση όμως με βάση αυτά που λέμε είναι ή υποστήριξη της δικής μας αντίληψης. Να αρθεί δηλαδή η κρίση ηγεμονίας εντός της συλλογικότητας και να πάρουμε εμείς την ηγεμονία.

Παρότι προφανώς συμφωνώ στην ενιοποίηση της ΕΑΑΚ στην βάση των δικών μας αναλύσεων και πολιτικών επιλογών, διαφωνώ ότι θα πρέπει να αναστέλουμε οποιαδήποτε πρωτοβουλία μέχρι να γίνει κάτι τέτοιο. Το οργανωτικό ζήτημα είναι και πολιτικό και αυτό αποδεικνύεται αυτόματα, διότι χρόνια τώρα συζητείται το οργανωτικό χωρίς ποτέ να λαμβάνεται μία θαρρετή απόφαση.

Μέσω της σημερινής κατάστασης, ηγεμονεύει η αντίληψη της ΑΡΑΣ και της αυτονομίας μέσα στα ΕΑΑΚ όπου η υποτιθέμενη "αμεσοδημοκρατία" είναι το παν. Βέβαια η συγκεκριμένη αντίληψη σε περίπτωση ισχυρής διαφωνίας, αντί να προτείνει το αναμενόμενο , δηλαδή δημοκρατικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων εμμέσως λέει ότι αυτές θα κρίνονται βάση της σύνθεσης. Φυσικά επειδή αυτό δεν είναι πάντοτε δυνατόν, δεν πρέπει να μας παραξευνεύουν τα επεισόδια της Πάτρας όπου διεξήχθησαν ελλείψει κάποιου συμβολαίου το οποίο να είναι κοινά σεβαστό και να ορίζει πως λαμβάνεται η απόφαση σε κάθε περίπτωση. Έτσι η κάθε πλευρά υποστηρίζει διαφορετικά κριτήρια λήψης απόφασης και σταδιακά η διαφωνία οδηγείται στα άκρα. Είναι λογικό η ΑΡΑΣ να πρεσβεύει αυτήν την λογική, καθότι είναι συνεπής με την αντίληψή της για τα ΕΑΑΚ ως συσπείρωση σχημάτων. Αντίθετα το ΝΑΡ που πρεσβεύει το να γίνει η ΕΑΑΚ η αντικαπιταλιστική πτέρυγα στα πανεπιστήμια, πρέπει να πάρει εκείνες τις οργανωτικές και πολιτικές επιλογές έτσι ώστε να πραγματοποιθεί αυτό. Άλλωστε είναι ασυνεπές να ζητούμε δημοκρατική συγκρότηση του συντονιστικού Γ.Σ. Την στιγμή που επιτρέπουμε στα ΕΑΑΚ να επικρατεί η ίδια αντιδημοκρατική κατάσταση ηγεμονίας της αυτονομίας.

Αυτό γίνεται ακόμα πιο κομβικό, αν αναλογιστεί κανείς ότι τα σύγχρονα ερωτήματα που τίθενται θα προκαλούν ακόμα μεγαλύτερους τριγμούς σε όλες τις συλλογικότητες και προφανώς και στην ΕΑΑΚ. Ας σκεφτούμε, για παράδειγμα τι θα γίνει στην ΕΑΑΚ με μία νέα πανελλαδική εκλογική αναμέτρηση. Δεν θα είναι μόνο μικρό τμήμα της ΑΡΑΝ, αλλά και η ΑΡΙΣ και μεγάλο κομμάτι ανένταχτων που σε συνθήκες μεγάλης πόλωσης θα κινηθούν προς την στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ, και έτσι σχήματα της ΕΑΑΚ θα στηρίζουν επίσημα την νέα σοσιαλδημοκρατία. Σε αυτή την περίπτωση, δεν υπάρχει κάποιος τρόπος να ξεκαθαρίσει ποιος είναι ΕΑΑΚ και ποιος όχι και η συλλογικότητα θα περάσει από τεράστιους τριγμούς. Όλο αυτό είναι ένα πιθανό ενδεχόμενο, χαρακτηριστικό όμως των κρίσιμων αποφάσεων που θα πρέπει να ληφθούν στο επόμενο χρονικό διάστημα.

 

Για αυτό στις δύσκολες οριακές πολιτικές αποφάσεις που θα πρέπει να λαμβάνονται, θα πρέπει να έχουν θεσπιστεί μέλη της ΕΑΑΚ, καταστατικό και συγκεκριμένα όργανα. Αλλιώς οδηγούμαστε νομοτελειακά σε νέα φαινόμενα εκφυλισμού, όπου η κατάσταση μπορεί να φτάσει στα άκρα.

Άλλωστε είναι καλύτερα τα όργανα να λειτουργούν στην βάση της δημοκρατικής εκλογής τους, της αιρετότητας ανακλητότητας και περιοδικότητας (σε κάθε συντονιστικό αλλαγή) παρά όπως σήμερα οι σκιώδεις γραφειοκρατίες που με μεγάλη ευθύνη και της οργάνωσής μας ρυθμίζουν χωρίς να τις έχει εκλέξει κανένας, την ζωή της ΕΑΑΚ. Βλέπε δελτία Τύπου, ή τρόπο καλέσματος και λειτουργίας συντονιστικών.

Στα συντονιστικά της ΕΑΑΚ καλλιεργείται με αυτόν τον τρόπο ο πολιτικός υπερτροφισμός. η φλυαρία και η τεχνητή πόλωση χωρίς το σώμα να αποκτά ποτέ ουσιαστικές εξουσίες. Το σώμα των συντονιστικών πρέπει να γίνει εργαζόμενο σώμα που θα αποφασίζει για όλα κατόπιν ψηφοφοριών. Το κείμενο πρέπει να γράφεται από εκλεγμένη (όχι διορισμένη από οργανώσεις) επιτροπή κειμένου έτσι ώστε να αποτυπώνει τελικά τους συσχετισμούς και τις τοποθετήσεις των σχημάτων.

Φυσικά για να αποφευχθούν οριακές αποφάσεις ή τροποποιήσεις που θα πετούν αγωνιστές και συλλογικότητες έξω από την ΕΑΑΚ, μπορούμε να υιοθετήσουμε τις δικλείδες ασφαλείας που βάλαμε και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ , όπως απόφαση με αυξημένη πλειοψηφία και μη αλλαγή βασικών συμφωνιών, παρά μόνο σε συνδιασκέψεις. Ας δούμε όμως τι λέει για αυτά το κείμενο των Θέσεων.

"Επιδιώκουμε οι πανελλδικές διαδικασίες να αναβαθμιστούν σε συνδιασκεψιακού τύπου , όπου το βάρος θα πέφτει στον οργανωμένο διάλογο και θα εκφράζονται μέσω αντιπροσώπων οι αντιλήψεις των σχημάτων πανελλαδικά. Τέτοια βήματα έχουν ήδη ξεκινήσει και είναι ανάγκη να αποτιμήσουμε αυτοκριτικά τις πρωτοβουλίες μας προκειμένου να λειτουργήσουμε προωθητικά για την πτέρυγα" σελ. 60

 

Ας δούμε όμως τι λέει η εισήγηση για την Συνδιάσκεψη νΚΑ Θεσσαλονίκης "Πρέπει να υπογραμμίσουμε την αδυναμία συμβολής μας στην καταπολέμηση της γραφειοκρατίας που οδήγησε στην αδυναμία εξυπηρέτησης των πολιτικών μας στόχων...... Ενώ και η πρότασή μας για δημιουργία συγγραφής για την επόμενη εισήγηση δεν προχώρησε." σελ. 52

Κάπου εδώ, στην εισήγηση, τελειώνει η αναφορά στο φοιτητικό. Είναι όμως προφανές ότι και τα δύο αποσπασματα που αναφέρθηκαν, τελειώνουν με ένα πρόβλημα χωρίς να υπάρχει η θαρρετή προσπάθεια να ανιχνεύσουμε τις λύσεις.

Γιατί δεν προχώρησε? Πολλά μπορούμε να πούμε σε αυτό το σημείο, ίσως φταίνει οι άλλοι, ίσως φταίει η πολιτική αδυναμία της ΕΑΑΚ ή άλλοι παράγοντες. Εμείς από την πλευρά μας, όμως, κάναμε μια ολοκληρωμένη πρόταση για την ΕΑΑΚ;

Το να υπάρξει μία εισήγηση η οποία εν πολλοίς θα καθορίσει την κουβέντα προυποθέτει εκτός από τον διάλογο και την σύγκρουση πάνω σε επί μέρους πολιτικά ζητήματα. Αυτή η σύγκρουση στην επιτροπή κειμένου με τι όρους θα γίνει άραγε; Είναι λογικό ότι θα γίνει με αντιλήψεις που θα μειοψηφούν και θα πλειοψηφούν. Άρα χρειάζεται συγκεκριμένο σώμα.

 

Θα είναι στην επιτροπή κειμένου εκλεγμένα μέλη από τα σχήματα με βάση διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας, με βάση τις διαδικασίες εκλογής ανακλητών αντιπροσώπων και με βάση τους συσχετισμούς και την δυναμική του σχήματος΄; Σε όλα αυτά η απάντηση που (δεν) δίνεται, από την εισήγηση, είναι δυστυχώς όχι.

Για αυτό και οποιαδήποτε τομή και να προτείνεις αν δεν περιγράψεις την επόμενη κατάσταση, είναι μια ημιτελής πρόταση ένα μετέωρο βήμα που πιθανότατα δεν θα προχωρήσει, όπως και δεν προχώρησε. Έτσι, αρχικά πρέπει να πάρουμε σαφή απόφαση για το τι προτείνουμε για την ΕΑΑΚ , σε τι βάθος χρόνους και με τι βηματισμό και στην συνέχεια να προβούμε την υλοποίησή των βημάτων.

 

4. Ιδεολογική επιτροπή

 

Είναι μια σειρά από λόγοι σήμερα, που καθιστούν την ιδεολογική δουλειά στην οργάνωση ιδιαίτερα σημαντική. Από την μία υπάρχει πληθώρα αναπάντητων ερωτημάτων του σημερινού σταδίου του καπιταλισμού που η όσο το δυνατόν επαρκέστερη απάντησή τους θα φέρουν τις επαναστατικές δυνάμεις πολλά βήματα πιο μπροστά στον κοινωνικό πόλεμο. Από την άλλη η ποσοτική αύξηση της οργάνωσης μέχρι στιγμής αλλά και στην συνέχεια , υπαγορεύουν την αναγκαιότητα πολύ σοβαρής ιδεολογικής δουλειάς εντός αυτής, έτσι ώστε η συσσωρευμένη ποσότητα μελών να μετατραπεί σε ποιοτική αναβάθμιση της οργάνωσης.

Μάλιστα, για πολλά χρόνια, λόγω των ταχύτατων αγχωτικών ρυθμών της ταξικής πάλης κάποιος που έμπαινε σε μία αριστερή οργάνωση αντί να εξελιχθεί σαν προσωπικότητα, έμενε στάσιμος ή ακόμα και οπισθοχωρούσε , κάτι που δυστυχώς συμβαίνει και στην δική μας οργάνωση. Έτσι, έχουμε παραδείγματα μετά από ΄να χρονικό διάστημα στην σκληρή ταξική πάλη είχαμε την ουσιαστική αποστράτευση έτσι ώστε η εκάστοτε προσωπικότητα να πραγματοποιήσει όλα αυτά που έπρεπε να κάνει και έμειναν ανικανοποίητα, (διάβασμα, επαφή με την τέχνη κτλ).

Εκτίμηση του παρόντος κειμένου είναι ότι για την ανάπτυξη και χειραφέτηση της εκάστοτε προσωπικότητας, η οργάνωση πρέπει να πάρει πρωτοβουλίες ένταξης ενός άλλους πολιτισμού και προσωπικής και συλλογικής καλλιέργειας εντός της κομματικής ζωής. Κάτι τέτοιο θα βοηθούσε στο κλείσιμο του χάσματος πρωτοπορίας-βάσης και θα συνέβαλε στην ενεργοποίηση ευαισθητοποίηση συνειδητοποίηση πολλών συντρόφων. Επιπλέον θα όπλιζε με πολλούς τρόπους όλα τα μέλη μας στις πολιτικές τους αλληλεπιδράσεις στους κοινωνικούς χώρους του καθενός.

Ως θετικό κρίνεται το βήμα να υπάρχουν με κάποια περιοδικότητα εκδηλώσεις στην Λέσχη. Μάλιστα καλό θα ήταν στο τέλος κάθε εκδήλωσης να υπάρχει μία ομάδα που θα επιδιώκει τις συζητήσεις επί του θέματος με πιο πρακτικά πολιτικά συμπεράσματα και επιλογές, πχ πολιτικές εντάξεις κτλ.

Κάτι τέτοιο όμως επουδενί δεν αρκεί για τον εξοπλισμό των μελών μας. Χρειάζεται η πολύπλευρη μόρφωση και μελέτη πολλών πεδίων της πραγματικότητας με κάποια συστηματικότητα. Για αυτό προτείνεται η ιδεολογική να βγάλει ένα προσεγμένο μικρό πρόγραμμα μελέτης που θα πρέπει να έχει μελετήσει και αν θέλει να το συζητήσει με την ιδεολογική κάθε μέλος της οργάνωσης. Αυτό το πρόγραμμα πρέπει να καταρτιστεί άμεσα και να τεθεί προς συζήτηση για να υιοθετηθεί από την οργάνωση πανελλαδικά για τους νέους συντρόφους. Επειδή όμως με αυτούς τους ρυθμούς πάλης είναι λίγο δύσκολο ένα μεγάλο μέρος της οργάνωσης να καθίσει να διαβάσει, πρέπει να υπάρχουν κάποιες ώρες εβδομαδιαία όπου η χρέωση είναι ότι "διαβάζουμε συλλογικά επαναστατική θεωρία" . Για κάτι τέτοιο πρέπει να εκμεταλλευτούμε τις υποδομές της λέσχης, κάτι που έτσι και αλλιώς γίνεται αυθόρμητα από μέρος της οργάνωσης, κυρίως για μαθήματα της εξεταστικής.

Επιπλέον τα μέλη μας πρέπει να ενταχθούν οργανικά στα πρότζεκτ που έχουν προγραμματιστεί. Μητέρα της μάθησης είναι η επανάληψη και για αυτό δεν αρκεί κάποιος να παρακολουθεί τις εκδηλώσεις αλλά πρέπει κιόλας να έχει διαβάσει την μικρή ύλη που δίνεται πριν από κάθε συνάντηση (στο Κεφάλαιο η ύλη ήταν περίπου 50 σελίδες ανά 15 μέρες)

 

5. Εθνικό ζήτημα

 

Σε ότι αφορά τον τρόπο που τίθεται το εθνικό στα κείμενά μας αλλά και στην παρέμβαση φαίνεται ότι υπάρχει μια αμφισημία. Έτσι, ενώ υποστηρίζουμε ότι εκχωρείται η εθνική κυριαρχία, ταυτόχρονα, σε κείμενά μας ,για παράδειγμα, υποστηρίζεται ότι σε πολλές συνελεύσεις γειτονιάς, υπάρχει ο "εθνικοπατριωτικός λόγος" εξαιτίας, της ΚΟΕ και του ΕΠΑΜ και ότι αυτό δυσκολεύει την πολιτική μας απάντηση.

Εδώ δημιουργούνται δύο ερωτήματα. Πρώτον, το ότι σε συνελεύσεις, Λευκό Πύργο κτλ, υπήρχε ένα διάχυτο πατριωτικό αίσθημα, ευθύνονται κατά βάση οργανωμένες δυνάμεις, ή είναι ένα αυθόρμητο αίσθημα. Και δεύτερον, εμάς αυτό πηγαίνει την λογική μας προς τα πίσω;

Είμαστε την εποχή όπου ακόμα και οι εθνικοί προϋπολογισμοί θα πρέπει να εγκρίνονται από τις Βρυξέλλες και όπου το μεγαλύτερο μέρος του Ελληνικού ΑΕΠ θα πηγαίνει δίχως λαϊκή επιλογή, στην εξυπηρέτηση των δανειστών.

Όταν απευθυνόμαστε σε όλο αυτό το δυναμικό που μεταναστεύει, του λέμε να μείνει να αλλάξουμε την κατάσταση εδώ. Τον καλούμε σε ένα συναρπαστικό εγχείρημα, αλλαγής της κατάστασης στον τόπο του και μιλούμε για παραγωγική ανασυγκρότηση. Αυτός ο άνθρωπος έχει ανάγκη να ενταχθεί σε κάποια φαντασιακή κοινότητα για να μείνει. Επομένως όταν τον καλούμε να μείνει εδώ, τον καλούμε να μείνει να παλέψει μαζί με μία κοινότητα που δεν υπάρχει ακόμα αλλά θέλουμε να την συγκροτήσουμε δηλαδή το έθνος των εργαζομένων.

Άρα πιστεύω ότι σε αυτό το ζήτημα πρέπει να δούμε τα πράγματα με μία τακτική ευελιξία και να επικοινωνούμε με τα υγιή πατριωτικά αισθήματα του λαού. Πολύ χαρακτηριστικό για την στάση που πρέπει να κρατάμε είναι νομίζω το παράδειγμα του Βάρναλη. Ο συγγραφέας το 1922 στην μεγάλη Ιδέα παρομοίαζε την Ελλάδα με ένα μπουρδέλο ενώ το 1940 πρωταγωνιστεί στην υπεράσπισή της και στην ίδρυση του ΕΑΜ. Έτσι και εμείς ορθά όταν η ελληνική αστική τάξη προσπαθούσε να χτίσει την δικιά της μεγάλη Ιδέα (Ισχυρή Ελλάδα, Αθήνα 2004), εμείς αναβαθμίζαμε τον αντεθνικό μας λόγο, τώρα που η μεγάλη Ιδέα χάθηκε, πρέπει να καταδείξουμε την εργατική τάξη και τις πολιτικές της πρωτοπορίες ως άξιο εκπρόσωπο των συμφερόντων ολόκληρου του έθνους. Όχι να στήσουμε ένα νέο ΕΑΜ σαν να είχαμε κατοχή, αλλά να αλληλεπιδράσουμε και να εκφράσουμε τα πατριωτικά αισθήματα του λαού υποτάσσοντάς τα και τροφοδοτώντας έτσι έτσι την ταξική πάλη. Βέβαια ταυτόχρονα θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας και στον λόγο μας ότι σε οποιαδήποτε ενδεχόμενη πολεμική διαμάχη με άλλη-ες ιμπεριαλιστικές χώρες για τα πετρέλαια την φράση Μπολσεβίκου στρατιώτη που μας μεταφέρει ο Τζον Ρηντ

Όταν η γη θανήκει στους αγρότες, τα εργοστάσια στους εργάτες και η εξουσία στα Σοβιέτ, τότε θα ξέρουμε γιατί πολεμάμε και θα πολεμήσουμε”

 

Σε ότι αφορά τις αντιρρήσεις ότι η έννοια του εθνικού είναι αντικειμενικά χρωματισμένη με τα χρώματα των αστών, πρέπει να πούμε ότι όλες οι έννοιες λίγο πολύ είναι κάπως έτσι χρωματισμένες όταν ηγεμονεύει ένας σχηματισμός. Η δημοκρατία, η λαϊκή κυριαρχία (ΠΑΣΟΚ 80s) ή ακόμα και η "αριστερά" για αυτό και το ΚΚΕ αποχωρεί λανθασμένα από την διεκδίκηση του εν λόγω όρου. Όταν όμως διακυβεύεται η ηγεμονία μιας εξουσίας σε οικονομικό επίπεδο τότε είναι που κλονίζεται και η πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία. Τότε είναι ακόμα και οι λέξεις που τείνουν να αλλάξουν χρώμα...

Άλλωστε σχετικά με την διείσδυση του πολιτικού μας λόγου, αδικούμε τον εαυτό μας να είμαστε οι μόνοι μαζί (ίσως) με το ΚΚΕ που υποστηρίζουμε άμεση έξοδο από την Ε.Ε (ούτε η ΚΟΕ, ούτε το ΕΠΑΜ, ούτε η ΧΑ, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ) και ταυτόχρονα να μην καλούμε τον λαό να υιοθετήσει έναν άλλο επαναστατικό πατριωτισμό, σαν αυτόν που υιοθέτησε ο Αργεντίνος Τσε στην Κούβα και την Βολιβία. Ο πατριωτισμός, δηλαδή, που υποστηρίζει ο λαός, ανεξάρτητα από χρώμα, φύλο, φυλή, εθνικότητα, να γίνει αφέντης στον τόπο του.

 

6. ΠΡΙΝ

Καταρχήν είναι μάλλον κοινή διαπίστωση ότι η εφημερίδα μας δεν έχει την θέση που της πρέπει. Η κυκλοφορία είναι αναντίστοιχα μικρή σε σχέση με την δυναμική της οργάνωσης και του ευρύτερου χώρου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Για αυτόν και για άλλους λόγους πρέπει να δούμε το ζήτημα του ΠΡΙΝ και της δημοκρατικής συγκρότησης της συντακτικής τους επιτροπής έτσι ώστε τα μέλη μας να νιώθουν κτήμα τους την εφημερίδα και την διακίνησή της. Τα έντυπα υλικά των κομμουνιστικών οργανώσεων έχει χυθεί αίμα για να μπορούν να διακινούνται και είναι κρίμα το δικό μας, πανελλαδικής κυκλοφορίας να μένει τόσο αναξιοποίητο. Αυτό οφείλεται σε σημαντικό βαθμό επειδή δεν υπάρχε καμία εποπτία των μελών για την κατάσταση του ΠΡΙΝ, των μελών της συνταντικής επιτροπής ή ακόμα και των οικονομικών του.

Πέραν τούτων, πρέπει να βάλουμε ένα πλάνο σε κάθε περιοχή που έχουμε δυνάμεις μας, το οποίο θα διατίθεται ένας αριθμός από εφημερίδες τα πρωινά της Κυριακής και μεσοβδόμαδα στις κατά τόπους λέσχες και γραφεία αλλά και σε κάθε ΟΒ.

Μάλιστα αυτού του τύπου η οργάνωση μπορεί να βοηθήσει τόσο οικονομικά ,όσο και πολιτικά καθώς το ΠΡΙΝ μπορεί να γίνει ένα όργανο για πολιτική δουλειά. Ήδη σε πολλά σχήματα η σπουδάζουσα μοιράζει στο μπλοκ αγώνα, άρθρα εκτυπωμένα από το ίντερνετ προκειμένου να διαβαστούν και να συζητηθούν. Είναι προφανές ότι κάτι τέτοιο θα μπορεί να γίνεται καλύτερα μέσω της εφημερίδας μας.


 

Χρ. Αβρ. Μέλος της ΟΒ Νέων Εργαζόμενων Θεσσαλονίκης