Ήταν απλώς μία Τρίτη του Οκτώβρη όταν η ευρωβουλεύτρια της ΝΔ, Ελ. Μελέτη προέβη σε δηλώσεις συμπονώντας τους «καημένους» εργοδότες που υποφέρουν από την αφερεγγυότητα των εργαζομένων. Φυσικά, δεν πέφτουμε από τα σύννεφα με αυτή τη δήλωση, καθώς ήταν πάντοτε ξεκάθαρο ποιανού τα συμφέροντα υπερασπίζεται η κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά είναι ιδιαίτερα προκλητική δεδομένης της πραγματικότητας για τους εργαζομένους-ες στην χώρα.
Για να δούμε, λοιπόν , ποιος πραγματικά υποφέρει;
Κεφάλαιο 1ο : Συνθήκες εργασίας.
Μόλις 3 μέρες μετά τις δηλώσεις της Μελέτη, έκρηξη στα διυλιστήρια της Motor Oil οδηγούν στον θάνατο 2 εργαζομένων και των τραυματισμό άλλων 3. Πρόκειται για την 9η έκρηξη στο συγκεκριμένο διυλιστήριο από το 2002, με κόστος συνολικά 6 νεκρούς και 20 τραυματίες. Λίγους μήνες πριν στη Βιολάντα , 5 εργαζόμενες έχασαν την ζωή τους από έκρηξη και φωτιά στο εργοστάσιο. Οι εργαζόμενοι έχουν προβεί σε αλλεπάλληλες καταγγελίες για τα ελλιπή μέτρα ασφαλείας. Στον Ασπρόπυργο, η πυρκαγιά σε εργοστάσιο άφησε πίσω έναν νεκρό εργαζόμενο και τραυματίες. Στο νοσοκομείο «Άγιοι Ανάργυροι», 43χρονη νοσηλεύτρια πεθαίνει μετά από τέσσερις συνεχόμενες νυχτερινές βάρδιες. Και ο κατάλογος με τα «ατυχήματα» δεν έχει τελειωμό…Όμως πίσω από κάθε «ατύχημα» ή «ανθρώπινο λάθος» όπως τα ντύνουν, υπάρχει: τα ελλιπή μέτρα προστασίας, η απουσία ελέγχων των εργασιακών περιβαλλόντων, η υποστελέχωση. Με λίγα λόγια η αντιμετώπιση της ασφάλειας των εργαζομένων ως μία δαπάνη. Και κάπως έτσι, όταν απαιτείται περισσότερη παραγωγή με μικρότερο κόστος, το κόστος αυτό τελικά το πληρώνει ο εργαζόμενος.
Κεφάλαιο 2ο : Μισθός
Μία φράση που ακούγεται συχνά μεταξύ των νέων εργαζομένων είναι: «Τα λεφτά τελειώνουν λίγο μετά τη μέση του μήνα». O κατώτατος μισθός αυτή τη στιγμή στην χώρα, είναι αδύνατο να ανταποκριθεί στα υψηλά ενοίκια, την ολό ένα και αυξανόμενη τιμή των καυσίμων και την γενικευμένη ακρίβεια στα είδη πρώτης ανάγκης. Η ανάγκη της επιβίωσης, έτσι, ωθεί συχνά τους εργαζομένους να εργάζονται σε παραπάνω από μία δουλειές ή μακριά από το βασικό αντικείμενο εργασίας τους ή να δέχονται και χειρότερους όρους εργασίας…
Κεφάλαιο 3ο: Ωράριο εργασίας
Μπορεί να ζούμε στην εποχή που η τεχνολογική ανάπτυξη δημιουργεί τις δυνατότητες για μείωση ωρών εργασίας, στους χώρους δουλειάς εργαζόμαστε όλο ένα και περισσότερο (και μάλιστα για λιγότερα). Ανάμεσα στις ορδές αντιεργατικών νόμων που έχουν περάσει τα τελευταία χρόνια, έχει έρθει και η κατάργηση του 8ώρου που έχει αντικατασταθεί με το 13ωρο…Το 13ωρο παρουσιάστηκε ως «ευελιξία» και «επιλογή διαχείρισης του εργάσιμου χρόνου» για τους εργαζόμενους. Η «επιλογή» αυτή, είναι η άλλη όψη της εργασιακής πραγματικότητας όπου ο εργαζόμενος είναι όλο ένα και περισσότερο αναγκασμένος/διαθέσιμος για τις ανάγκες του κεφαλαίου. Η υπερεργασία, η μη διάκριση του εργάσιμου με τον ελεύθερο χρόνο σημαίνει: λιγότερος χρόνος για ξεκούραση, ποιοτική διασκέδαση και ψυχαγωγία, περισσότερη σωματική και ψυχική εξάντληση! Άλλωστε δεν είναι τυχαία τα εκτοξευμένα ποσοστά σε burn out, εργασιακό άγχος στην Ελλάδα…
Bonus Κεφάλαιο: Εποχική εργασία
Φτάνουμε στο τέλος μίας ακόμη σεζόν, και αξίζει μία ιδιαίτερη αναφορά ο κλάδος του τουρισμού, που εργάζεται μαζικά η νεολαία, για να μπορεί να βγάλει τον χειμώνα…Οι συνθήκες εργασίας χαρακτηρίζονται από: εξαντλητικά ωράρια, άθλιες συνθήκες διαβίωσης και συχνά πενιχρούς μισθούς. Για αυτό άλλωστε καλοκαίρι με καλοκαίρι, παρατηρείται το φαινόμενο θέσεις να μένουν κενές, καθώς κανείς-μια δεν θέλει να εργάζεται σε απάνθρωπες συνθήκες.
Στα παραπάνω έρχεται να προστεθεί και η δήλωση του Παύλου Μαρινάκη ότι: το επίδομα ανεργίας δεν θα έπρεπε να καταβάλλεται για πάνω από δύο μήνες και ότι τα χρήματα θα μπορούσαν να κατευθυνθούν προς τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών των επιχειρήσεων. Δηλαδή, δουλειά μέχρι εξάντλησης όταν σε χρειάζονται, και όταν τελειώσει η σεζόν δύο μήνες «προθεσμία» για να βρεις την επόμενη δουλειά…
Οι εργαζόμενοι-ες-α εν έτει 2026 στην Ελλάδα πρέπει να είναι διαρκώς διαθέσιμοι, παραγωγικοί, ευέλικτοι, κυνηγοί skills, φθηνοί. Πρέπει να κοιτάζει πώς θα ανελιχθεί και θα πατήσει ατομικά επί πτωμάτων, χωρίς να αναζητά την συλλογική διεκδίκηση. Και αυτός είναι εκείνος που τελικά υποφέρει, ικανοποιώντας τις ανάγκες του αδηφάγου συστήματος!
Εμείς, όμως, θέλουμε ο φόβος να αλλάξει μεριά!
Για να ζήσουμε με αξιοπρέπεια, είναι ανάγκη η συλλογική διεκδίκηση για : αύξηση των μισθών και ουσιαστικά μέτρα ενάντια στην ακρίβεια, συλλογικές συμβάσεις εργασίας, μείωση του εργάσιμου χρόνου (κατάργηση 13ωρου),προστασία της ψυχικής υγείας, μέτρα προστασίας για την ασφάλεια όλων των εργαζομένων. Και αυτό θα έρθει, μόνο μέσα από ένα μαχητικό εργατικό κίνημα-που δεν θα αφήσει σε ησυχία τους εργοδότες-για να παλέχουμε για τα σύγχρονα δικαιώματα της εργατικής τάξης τον 21ο αιώνα, για μια ζωή στο ύψος των αναγκών μας!
Όλοι-ες-α την Τρίτη στα γραφεία της Motor Oil στο Μαρούσι (προσυγκέντρωση 18:30, μετρό ΚΑΤ) για τους δύο νεκρούς της τάξης μας.
Όλοι-ες-α την Πέμπτη στο κέντρο της Αθήνας (18:00, πλ. Κλαυθμώνος) και της Θεσσαλονίκης (18:00, άγαλμα Βενιζέλου) συμμετέχοντας στο εργατικό συλλαλητήριο των πρωτοβάθμιων σωματείων για τους μισθούς, την ακρίβεια, τις συλλογικές συμβάσεις!
Λιγότερα