86 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την 28η Οκτώβρη του 1940, όπου τα ιταλικά φασιστικά στρατεύματα ξεκινούν την εισβολή στην Ελλάδα, στα πλαίσια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που είχε φουντώσει για τα καλά. Οι μάχες στις παγωμένες κορφές του αλβανικού μετώπου και η απόκρουση της φασιστικής εισβολής μέχρι και τον Μάρτιο του 1941, όπου από κοινού τα ναζιστικά γερμανικά στρατεύματα με τα Ιταλικά καταφέρνουν να εισβάλουν στην Ελλάδα, είναι μόνο η απαρχή του αντιφασιστικού αγώνα που έδωσαν λαός και νεολαία την περίοδο της τριπλής κατοχής. Το ΟΧΙ του λαού το 1940 εκφράστηκε τόσο μέσα από την εποποιία που γράφτηκε στο Ελληνικό-Ιταλικό μέτωπο όσο και μέσα από τις γραμμές των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ που αποτέλεσαν την ραχοκοκαλιά της εθνικής αντίστασης απέναντι στη ναζιστική κατοχή, τσακίζοντας εν τέλει τις δυνάμεις του φασισμού στην χώρα μας.
Σήμερα, σε μια περίοδο οξυμένων ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών, όπου οι πολεμικές συγκρούσεις και το ενδεχόμενο γενικευμένου πολέμου είναι πιο υπαρκτό από ποτέ, με το φασισμό και την ακροδεξιά να επιχειρούν να ξαναβγούν από τα χρονοντούλαπα της ιστορίας, επιχειρείται ένας επικίνδυνος ιστορικός αναθεωρητισμός. Στόχο έχει από τη μία να αμβλύνει τις εκρηκτικές ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις που σημάδεψαν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και από την άλλη να εντάξει σε ένα γενικευμένο αφήγημα «εθνικής ομοψυχίας» όλη την πορεία της αντίστασης του ελληνικού λαού. Η παραχάραξη της συλλογικής μνήμης ξεκινάει ήδη από την προσπάθεια ξεπλύματος του δικτατορικού καθεστώτος της 4ης Αυγούστου 1936, του καθεστώτος Μεταξά.
Η δικτατορία του Μεταξά ακολουθεί σε πλήρη συνεργασία (ήδη πριν τον πόλεμο) με την ναζιστική Γκεστάπο, την αντικομμουνιστική εκστρατεία που αποτυπώνεται σε κάψιμο βιβλίων, διώξεις συνδικαλιστών και δημοκρατικών πολιτών, συλλήψεις, βασανισμούς, δολοφονίες, εξορίες. Πάνω από 16000 συνελήφθησαν εκ των οποίων πάνω από 3000 εξορίστηκαν και βασανίστηκαν σε Φολέγανδρο, Ανάφη, Αμοργό, Σαντορίνη και Σκύρο ενώ ταυτόχρονα ιδρύεται και ένα νέο στρατόπεδο συγκέντρωσης πολιτικών κρατουμένων (ως επί τω πλείστων κομμουνιστών) στην Ακροναυπλία. Τον χειμώνα του 1940 το δικτατορικό καθεστώς απαντάει αρνητικά στα 3 υπομνήματα που στείλανε οι κομμουνιστές κρατούμενοι για να πολεμήσουν μαζί με τον υπόλοιπο λαό στο μέτωπο. Τον Απρίλιο του 1941 με τη χιτλερική εισβολή στην Αθήνα, πραγματοποιείται συμφωνία παράδοσης των κρατούμενων της Ακροναυπλίας στους ναζί κατακτητές. Αργότερα θα μεταφερθούν στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, ενώ την ματωμένη πρωτομαγιά του 1944, 200 από αυτούς θα εκτελεστούν στην Καισαριανή.
Η προσπάθεια παραχάραξης της ιστορίας δεν πραγματοποιείται εν κενώ. Ο φασισμός και τα δικτατορικά καθεστώτα πλασάρονται ως αντισυστημικά, αλλά στην πραγματικότητα στηρίζονται στις πλάτες του κεφαλαίου και των αστικών τάξεων. Ο φασισμός δεν είναι απλώς μια ιδεολογία, αλλά το αποτέλεσμα της κρίσης του καπιταλισμού. Όταν τα μονοπώλια απειλούνται, ο καπιταλισμός καταφεύγει στην ανοιχτή, ωμή βία για να προστατεύσει την ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής.
Άλλωστε, όπως αρέσει στους αστούς να λένε, «το κράτος έχει συνέχεια», ειδικά σε ό,τι αφορά την θωράκιση της εξουσίας των λίγων απέναντι στον εργαζόμενο λαό. Ο Μεταξάς καθιέρωσε το τρίπτυχο «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια» που πλασάρουν τα πρωτοκλασάτα στελέχη της ΝΔ και αξιοποίησε το Ιδιώνυμο του Βενιζέλου (1929) για το κυνήγι απέναντι στους κομμουνιστές και τους αγωνιστές. Ο Χίτλερ συνεργαζόταν με το γερμανικό κεφάλαιο, την βαριά γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία και τις γερμανικές τράπεζες από όπου έπαιρνε χρηματοδοτήσεις, ενώ ο δικτάτορας Παπαδόπουλος στήριξε την πολιτική της Χούντας στις πλάτες του κροίσου Ωνάση και των παντοτινών «συμμάχων» ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, και ο κατάλογος είναι μακρύς…
Σήμερα, οι πολιτικοί απόγονοι των δωσίλογων και των ταγματασφαλιτών προσπαθούν να στρέψουν την οργή μεγάλου μέρους της κοινωνίας, και ειδικά των νέων, σε μια κατεύθυνση που συμφέρει το σύστημα. Ο νεοναζί Ηλίας Κασιδιάρης με τις πλάτες Ελλήνων και ξένων βιομήχανων προσπαθεί να μας παρουσιάσει ως «αρχαιοελληνικό» τον ναζιστικό χαιρετισμό («Heil Hitler») και υμνεί τη φασιστική νεολαία του Μεταξά (ΕΟΝ), ενώ για τα δεινά που περνάνε οι εργαζόμενοι και η νεολαία κατηγορεί τους μετανάστες ή την αριστερά, όχι εκείνους που θησαυρίζουν στις πλάτες μας…
Η προσπάθειά των φασιστών να νομιμοποιηθούν στη συνείδηση της νεολαίας πάει χέρι-χέρι με την πολιτική της σημερινής κυβέρνησης, που προωθεί την «εθνική ομοψυχία» για να κρύψει τους επικίνδυνους εξοπλιστικούς σχεδιασμούς, την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και την επίθεση στα δικαιώματα και τη μόρφωσή μας. Έτσι, ακόμα και η μνήμη των αντιφασιστικών αγώνων της δεκαετίας του ‘40 διαστρεβλώνεται για να χωρέσει στο εθνικιστικό και πολεμοκάπηλο αφήγημα που μας πλασάρουν. Αντίστοιχο ρόλο παίζει και η ΕΕ, η οποία εδώ και χρόνια παλεύει να εξισώσει τον κομμουνισμό με το φασισμό στη συνείδηση των λαών με τη ρητορία των «δύο άκρων», ενώ ειδικά το τελευταίο διάστημα δίνει 800 δις για πολεμικούς εξοπλισμούς, πάντα στο όνομα της δημοκρατίας και της ειρήνης.
Όσο και να προσπαθούν όμως, η συλλογική μνήμη δεν σβήνεται. Δεν ξεχνάμε ότι τα «ΟΧΙ» τα λέει ο λαός με τους αγώνες του και ότι την αντίσταση απέναντι στον φασισμό την έγραψαν με το αίμα τους οι αγωνιστές που πάλεψαν για την κοινωνική απελευθέρωση, όπως οι 200 αλύγιστοι κομμουνιστές της Καισαριανής.
Στα χνάρια τους πρέπει να βαδίσουμε και εμείς. Να μη συμβιβαστούμε με το σκοτάδι της εποχής μας, αλλά να παλέψουμε «για να γενεί χιλιόμορφη η ζωή», όπως τραγούδησε-και έπραξε- η ΕΠΟΝ. Οι φλόγες των εξεγέρσεων της νεολαίας σε όλη την Ευρώπη φωτίζουν το δρόμο για τους δικούς μας αγώνες ενάντια στον φασισμό, τον μιλιταρισμό και το σύστημα που τους γεννά, για μια κοινωνία χωρίς φτώχεια, πολέμους και εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.