Κείμενο από τη Διεθνή Συνδιάσκεψη Νεολαίας ενάντια στον πόλεμο όπου συμμετείχε η νΚΑ και πραγματοποιήθηκε διαδικτυακά στις 25 Οκτωβρίου.

Νέοι και εργαζόμενοι όλου του κόσμου ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο: Παγκόσμια δράση στις 20, 21 και 22 Νοεμβρίου

Δεν θα πολεμήσουμε στους πολέμους τους!

Νέοι σε όλο τον κόσμο ξεσηκώνονται ενάντια στις κυβερνήσεις τους, στον πόλεμο, στον μιλιταρισμό, στην καταστολή και στις επιθέσεις στην εκπαίδευση, στις συνθήκες διαβίωσης και εργασίας. Πρόσφατα, είδαμε φοιτητικές κινητοποιήσεις στη Γαλλία που έλαβαν μαζική κλίμακα σε ολόκληρη τη χώρα ενάντια στις ολοένα και χειρότερες εκπαιδευτικές συνθήκες, οι οποίες οδήγησαν στη γενική απεργία της 5ης Νοεμβρίου. Και στην Ισπανία, οι νέοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των διαδηλώσεων και των προετοιμασιών για μια γενική απεργία ως απάντηση στην κρίση που πυροδοτήθηκε από τη στεγαστική κρίση και τη βίαιη έξωση της Maricarmen. Στην Ιταλία, οι νέοι φοιτητές και η νεολαία μεταναστών δεύτερης γενιάς βρίσκονται ξανά υπό πίεση, ενάντια στην αυξανόμενο κόστος ζωής, τον μιλιταρισμό και την επισφάλεια, αφού είχαν βρεθεί στην πρώτη γραμμή των περσινών μαζικών διαδηλώσεων και απεργιών για μια ελεύθερη Παλαιστίνη. Το ίδιο συμβαίνει και στη Χιλή, όπου χιλιάδες μαθητές λυκείου και φοιτητές ξεσηκώνονται ενάντια στο σχέδιο λιτότητας του ακροδεξιού Kast. Στη Γερμανία, οι μαθητές σχολείων απορρίπτουν μαζικά την υποχρεωτική στράτευση με κινητοποιήσεις σε δεκάδες πόλεις και μαθητικές απεργίες. Στην Αργεντινή, οι φοιτητές των κολεγίων βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή αυθεντικών λαϊκών εξεγέρσεων, βγαίνοντας στους δρόμους και καταλαμβάνοντας μαζικά τις πανεπιστημιακές σχολές ενάντια στην πολιτική «αλυσοπρίονου» του Milei. Είχαμε επίσης την «Εξέγερση της Ινδικής Κατσαρίδας», η οποία κινητοποίησε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους ενάντια στη διαφθορά και την εκπαιδευτική απάτη.

Και αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα που είναι κοινά σε όλο τον κόσμο.

Ένα άλλο βασικό χαρακτηριστική αυτών των διαμαρτυριών της νεολαίας είναι η σαφώς αντιφασιστική τους στάση και η απόρριψη της ανόδου της παγκόσμιας ακροδεξιάς. Αυτό ήταν ήδη εμφανές στις μαζικές διαδηλώσεις κατά της σιωνιστικής γενοκτονίας, όπου, παράλληλα με την οργή ενάντια σε εγκληματίες όπως ο Trump και ο Netanyahu –οι οποίοι φέρουν άμεση ευθύνη για τη σφαγή του παλαιστινιακού λαού– ακούστηκαν μαζικά συνθήματα κατά των ακροδεξιών ηγετών σε κάθε χώρα που επικροτούσαν τα εγκλήματά τους. Ο ρόλος των νέων και αυτός ο αντιφασιστικός χαρακτήρας των διαμαρτυριών στις οποίες πρωτοστατούν υπήρξε επίσης κεντρικό στοιχείο στους μαζικούς αγώνες ενάντια στον Trump και την ICE στις ΗΠΑ, ή στις μαζικές διαμαρτυρίες που βλέπουμε ενάντια στην κυβέρνηση του De la Espriella στην Κολομβία ή ενάντια στον μπολσοναρισμό στη Βραζιλία.

Γινόμαστε μάρτυρες της απάντησης της γενιάς μας στην καταστροφή στην οποία μας οδηγεί παγκοσμίως το παρακμάζον καπιταλιστικό σύστημα. Εν μέσω μιας κρίσης υπερσυσσώρευσης, οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις επιδιώκουν να ξεπεράσουν την οικονομική κρίση επιτιθέμενες στους εργαζόμενους γενικά, και στην εργατική νεολαία ειδικότερα: οι προϋπολογισμοί για την εκπαίδευση περικόπτονται παγκοσμίως, όπως και οι προϋπολογισμοί για την υγειονομική περίθαλψη. Η στεγαστική κρίση είναι ευρεία, με ολόκληρη τη γενιά των νέων να γνωρίζει πολύ καλά ότι ποτέ δεν θα αποκτήσουμε σπίτι κάτω από αυτό το σύστημα. Η ανεργία αυξάνεται παράλληλα με την επισφάλεια της εργασίας και την «ουμπεροποίηση» των θέσεων εργασίας μέσω της επέκτασης του freelancing.

Είναι σαφές ότι η κύρια συνέπεια της κρίσης της καπιταλιστικής υπερπαραγωγής είναι η ένταση των τάσεων προς τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Ο αγώνας για την παγκόσμια ηγεμονία –στον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα είναι οι κύριοι διεκδικητές– δεν έχει ειρηνική λύση εντός του καπιταλισμού.

Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος σημαίνει θάνατο και πείνα για τους λαούς που σέρνονται στη σύγκρουση· σημαίνει τον μιλιταρισμό της κοινωνίας και της καθημερινής ζωής· σημαίνει μεγαλύτερα προγράμματα λιτότητας για τη χρηματοδότηση της μηχανής του θανάτου. Και, όπως και στο παρελθόν, σημαίνει γενοκτονία —όπως αυτή που πραγματοποιείται από τη σιωνιστική τρομοκρατία του Ισραήλ στην Παλαιστίνη. Στεκόμαστε στο πλευρό του ηρωικού παλαιστινιακού λαού, αγωνιζόμαστε για μια ανεξάρτητη και ελεύθερη Παλαιστίνη ενάντια στο Ισραήλ, τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ και όλα τα συνεργαζόμενα κράτη και τις κυβερνήσεις.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η σιωνιστική γενοκτονία στην Παλαιστίνη και η επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν είναι τα πιο προχωρημένα παραδείγματα, αλλά δεν είναι τα μόνα. Μιλάμε για μια παγκόσμια τάση, την οποία οι κυβερνήσεις εφαρμόζουν εντός των συνόρων τους μέσω της επιβολής της στράτευσης, μέτρων λιτότητας και της πολεμικής οικονομίας.

Στεκόμαστε σταθερά ενάντια στις ιμπεριαλιστικές ενέργειες στη Μέση Ανατολή, προσφέροντας παράλληλα άνευ όρων υποστήριξη στην αντίσταση του παλαιστινιακού λαού και στην υπεράσπιση των λαών του Ιράν και του Λιβάνου.

Όσον αφορά τον πόλεμο στην Ουκρανία, δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι δεν υπάρχει «προοδευτική» πλευρά ανάμεσα στις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και τη Ρωσία του Πούτιν· αντίθετα, πρόκειται για έναν πόλεμο που τροφοδοτείται από ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες. Χαιρετίζουμε την ανάπτυξη αντιπολεμικών κινημάτων και διαδηλώσεων και στις δύο πλευρές, και τάσσουμε υπέρ του επαναστατικού ντεφαιτισμού.

Η αντίσταση στον πόλεμο έχει κεντρικό χαρακτήρα στη νεολαία: η απόρριψη της στράτευσης έχει οδηγήσει σε μαζικές διαδηλώσεις σε διάφορες χώρες όπως η Γερμανία — η τελευταία υπό το σύνθημα «Οι πλούσιοι θέλουν πόλεμο· οι νέοι θέλουν μέλλον». Η κατάληψη πανεπιστημιακών campus σε ένδειξη διαμαρτυρίας κατά της γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού, ή η συνεργασία με εργαζόμενους σε όλη την Ευρώπη μέσω απεργιών και αποκλεισμών ενάντια στο εμπόριο όπλων, είναι άλλα παραδείγματα ενός αντιπολεμικού κινήματος που έχει βαθιά επαναστατική προοπτική.

Ο πόλεμος έχει γίνει ζήτημα κρατικής πολιτικής, που προωθείται από τις καπιταλιστικές κυβερνήσεις – ανεξάρτητα από τον πολιτικό τους προσανατολισμό, είτε αυτοανακηρύσσονται προοδευτικές, δημοκρατικές, είτε ευθυγραμμισμένες με τη δεξιά – και κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος. Στον απόηχο της κατάρρευσης των παραδοσιακών πολιτικών καθεστώτων, ο εθνικισμός, ο ρατσισμός και οι φασιστικές τάσεις αυξάνονται εντός των συνόρων κάθε χώρας — αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο τα κράτη εξαπολύουν πόλεμο ενάντια στον ίδιο τους τον λαό: με στόχο να τσακίσουν κάθε είδους αντίσταση και να διασφαλίσουν ότι δεν θα υπάρξει καμία αντίσταση στα σχέδιά τους για μαζική σφαγή, στοχεύοντας τους πιο εκμεταλλευόμενους και καταπιεσμένους, τους μετανάστες, τους πρόσφυγες, τις γυναίκες, τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα. Η άνοδος του φασισμού και της ακροδεξιάς δεν αντιπροσωπεύει τίποτα «αντισυστημικό», αντίθετα, ήταν πάντα ένα εργαλείο του συστήματος για να καταστείλει την οργή των εργαζομένων και να σταθεροποιήσει το αστικό πολιτικό σύστημα.

Αλλά οι προσπάθειες επιβολής καταστολής και τρόμου έχουν επίσης συναντήσει την αντίσταση των εργαζομένων και των νέων. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, φοιτητές και καθηγητές σε διάφορα πανεπιστήμια έχουν ξεσηκωθεί εναντίον της φασιστικής αστυνομίας ICE, κάνοντας απεργία και αποκλείοντας την από σημεία πρόσβασης.

Ο Trump θέλει να εξασφαλίσει τη Λατινική Αμερική ως αυλή του, επιδιώκοντας να ελέγξει τους φυσικούς της πόρους και να ελαχιστοποιήσει την επιρροή της Κίνας. Το κάνει μέσω άμεσης επέμβασης στις εκλογές αυτών των χωρών και ακόμη και ανοιχτής στρατιωτικής επέμβασης – όπως συνέβη στη Βενεζουέλα – για να διασφαλίσει την εγκαθίδρυση πολιτικά ευθυγραμμισμένων καθεστώτων. Χρησιμοποιώντας τον «Πόλεμο κατά των Ναρκωτικών» ως πρόσχημα, οι ΗΠΑ απειλούν και επιτίθενται συνεχώς σε πολλές χώρες σε όλη τη Λατινική Αμερική. Ταυτόχρονα, επιβάλλουν έναν βάναυσο αποκλεισμό στην Κούβα, σπρώχνοντας τον ηρωικό κουβανικό λαό σε εξαθλίωση.

Η Ευρώπη βλέπει την πολιτική της κρίση να εντείνεται λόγω της οικονομικής ύφεσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της αμερικανικής επιθετικότητας και των επιπτώσεων του πολέμου στην Ουκρανία. Υπάρχει μια ταχεία στροφή προς την πολεμική οικονομία και την πολεμική προετοιμασία με το ReArm Europe ύψους 800 δισεκατομμυρίων ευρώ. Καθώς οι κυβερνήσεις χάνουν τη νομιμοποίησή τους λόγω της οικονομικής ύφεσης και των αυξανόμενων στρατιωτικών προϋπολογισμών, τα ακροδεξιά κινήματα κερδίζουν έδαφος εκμεταλλευόμενα τη δυσαρέσκεια που πυροδοτούν αυτές οι πολιτικές. Αυτή η διαδικασία δεν είναι απλώς μια αναζωπύρωση του σοβινισμού, αλλά μάλλον η πολιτική αναδιοργάνωση των χωρών προκειμένου να προετοιμαστούν για πόλεμο.

Σε αυτή τη διαδικασία, αυτή η συνδιάσκεψη υποστηρίζει την επείγουσα ανάγκη της νεολαίας να παρέμβει στην πολιτική κατάσταση. Είμαστε αυτοί που στρατεύονται υποχρεωτικά σε έναν πόλεμο που όχι μόνο δεν είναι δικός μας, αλλά αντίθετα αποτελεί την πιο βάρβαρη έκφραση της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Επιπλέον, σε όλο τον κόσμο βλέπουμε πώς είμαστε εμείς που χρησιμοποιούμαστε ως φθηνό εργατικό δυναμικό, όντας οι πιο επηρεασμένοι από τα προγράμματα λιτότητας και τις οικονομικές επιθέσεις των καπιταλιστικών κυβερνήσεων σε όλο τον κόσμο. Σε εκπαιδευτικό επίπεδο, η παγκόσμια τάση εξάλειψης των δημόσιων και δωρεάν εκπαιδευτικών δομών σε όλα τις βαθμίδες έχει δύο βασικές πτυχές: όχι μόνο οι καπιταλιστές θέλουν να κάνουν την εκπαίδευση μια νέα επιχείρηση, αλλά θέλουν επίσης να κάνουν την εργατική μας δύναμη φθηνότερη υποβαθμίζοντας τα πτυχία μας. Τώρα περισσότερο από ποτέ, είναι προφανές ότι στον καπιταλισμό δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει ένα καθολικό, απελευθερωτικό εκπαιδευτικό σύστημα που να προάγει την ολόπλευρη ανάπτυξη και την κριτική σκέψη.

Τα κινήματα των λαϊκών μετώπων ή τα σοσιαλδημοκρατικά εγχειρήματα σε όλο τον κόσμο έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικά μόνο για την αναπαραγωγή των καπιταλιστικών συμφερόντων: η στρατηγική μας παρέμβαση είναι με τους εργαζόμενους όλου του κόσμου, για να νικήσουμε τις κυβερνήσεις του ιμπεριαλιστικού πολέμου, προκειμένου να ξεσηκωθούμε ενάντια σε ένα καπιταλιστικό σύστημα που ούτε τις απαιτήσεις μας μπορεί να ικανοποιήσει ούτε να μας εγγυηθεί μέλλον.

Νέοι και εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο: πρέπει να μετατρέψουμε την οργή μας σε οργανωμένη δράση και διεθνιστική συνεργασία. Αρνούμαστε να είμαστε κρέας για τα κανόνια, φθηνό εργατικό δυναμικό ή μια γενιά χωρίς μέλλον. Στις 20, 21 και 22 Νοεμβρίου, ας βγούμε στους δρόμους, ας καταλάβουμε πανεπιστημιακά campus, ας κλείσουμε εργοστάσια, ας μπλοκάρουμε την πολεμική μηχανή και ας απεργήσουμε όπου είναι δυνατόν. Κάθε χώρος εργασίας, κάθε πανεπιστήμιο, κάθε γειτονιά πρέπει να γίνει κέντρο αντίστασης κατά της λιτότητας, της καταστολής, των πολέμων των καπιταλιστών και της στράτευσης.

• Ούτε ένας νέος, ούτε ένας εργαζόμενος για τους πολέμους τους!

• Απεμπλοκή από όλα τα ιμπεριαλιστικά σχέδια και συμμαχίες. Διάλυση του ΝΑΤΟ και κλείσιμο όλων των στρατιωτικών βάσεων. Κάτω η ιμπεριαλιστική ΕΕ του πολέμου και της εκμετάλλευσης!

• Κάτω οι κυβερνήσεις του ιμπεριαλιστικού πολέμου! Κάτω η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού! Καμία συνεργασία των κρατών και των πανεπιστημίων με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ!

• Λεφτά για την παιδεία, για την υγεία, για τις ανάγκες της εργατικής τάξης και της εργατικής νεολαίας, όχι για τον πόλεμο και την καταστολή!

• Δημόσια, δωρεάν παιδεία για όλους χωρίς αποκλεισμούς ή εμπόδια!

• Κάτω η βαρβαρότητα των σύγχρονων συνθηκών εργασίας για χάρη των καπιταλιστικών κερδών! Σταθερή δουλειά με πλήρη δικαιώματα για όλους – μισθοί που να καλύπτουν τις ανάγκες μας!

Για μια γενική απεργία, για διεθνιστική αλληλεγγύη, για την ανατροπή αυτού του συστήματος που μας αρνείται το μέλλον! Ας αγωνιστούμε, ας οργανωθούμε, ας νικήσουμε!

Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Ένωση Νεολαιών για τον Σοσιαλισμό – Εργατικό Κόμμα (Αργεντινή)

Μαρξιστικό Όμιλο Ιδεών – SEP (Τουρκία)

Ανώνυμη Νεολαία – Δρόμοι της Ανεξαρτησίας (Τουρκοκυπριακή κοινότητα)

Διεθνιστική Επαναστατική Τάση (Ιταλία)

Σπουδαστικό Συνδικάτο – Επαναστατική Αριστερά (Ισπανία)

Επαναστατική Νεολαία – GAR (Μεξικό)