Άλλος ένας Σεπτέμβρης φθάνει στο τέλος του, και έτσι χιλιάδες νέοι άνθρωποι περνάνε μετά από μεγάλες θυσίες για πρώτη φορά τις πύλες των ΑΕΙ της χώρας. Περιμένουν με πολλές προσδοκίες το ξεκίνημα μίας νέας περιόδου στη ζωή τους. Ως νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση καλωσορίζουμε τους επιτυχόντες στο πανεπιστήμιο. Οφείλουμε όμως να κάνουμε μερικές επισημάνσεις για την πραγματικότητα που επικρατεί σε αυτές:
- Πολλοί θα ήθελαν να κάθονται στο διπλανό έδρανο, αλλά δεν τα κατάφεραν. Οι πανελλαδικές εξετάσεις και το λύκειο – εξεταστικό κέντρο λειτουργούν σαν σκληρός ταξικός κόφτης που αποκλείει χιλιάδες παιδιά, όσα δεν μπορούν να πληρώνουν φροντιστήρια (ή ακόμη και εργάζονται), από την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αυτό έρχεται να συμπληρώσει η εφαρμογή της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής, η οποία αφήνει εκατοντάδες κενές θέσεις σε πολλές σχολές πανελλαδικά.
- Η δημόσια και η δωρεάν παιδεία έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα. Κυβέρνηση και αγορά κάνουν ό,τι μπορούν για να προωθήσουν τα κολλέγια. Δίνουν άδεια λειτουργίας στα «μη κρατικά» πανεπιστημιοποιημένα κολλέγια που νομιμοποιήθηκαν από τον Πιερρακάκη, αλλά και εξαγγέλλουν την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος. Τα δημόσια Πανεπιστήμια λαμβάνουν ολοένα και λιγότερη χρηματοδότηση, υπολειτουργούν και πιέζονται να συνάπτουν συμβάσεις με τον ιδιωτικό τομέα. Και φυσικά στα πλαίσια της εξωτερικής αξιολόγησης (αξιολόγηση από τις επιχειρήσεις), μπαίνουν σε μία διαδικασία να λειτουργούν με τους κανόνες της αγοράς, με κριτήρια, κόστους-οφέλους και κερδοφορίας.
- Σε αυτό το πανεπιστήμιο, η ίδια η γνώση και η έρευνα «στρατεύονται» στην υπηρεσία του κέρδους ή… του στρατού. Aυτή τη στιγμή τουλάχιστον οκτώ ελληνικά ΑΕΙ πραγματοποιούν συνεργασίες με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ, ενώ τα ερευνητικά προγράμματα για το ΝΑΤΟ, την πολεμική βιομηχανία ή μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους είναι αμέτρητα. Αναρωτιέται κανείς αν δίπλα σε όλα αυτά χωράει πουθενά η έρευνα για τις δικές μας ανάγκες, της ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας… Αντίστοιχα, δεν λείπει και η ιδεολογική κατήχηση που καλεί το φοιτητή να γίνει «επιχειρηματίας του εαυτού του», να πατήσει επί πτωμάτων για μια επισφαλή θέση στον αγώνα δρόμου της λεγόμενης καινοτομίας.
- Και πώς είναι η πολυπόθητη φοιτητική καθημερινότητα; Η ζωή στο Πανεπιστήμιο δεν σταματά στο τέλος του μαθήματος. Η φοιτητική μέριμνα είναι ανεπαρκής. Λιγοστές θέσεις στις εστίες, κακή ποιότητα στις λέσχες σίτισης, έλλειψη δωρεάν μετακίνησης, είναι μόνο λίγα από αυτά που έρχονται αντιμέτωποι οι φοιτητ(ρι)ες. Δεν υπάρχει καμία στήριξη απέναντι στην ακρίβεια και τα υψηλά ενοίκια. Και έτσι πολλοί/ες φοιτητ(ρι)ες ελλείψει της ουσιαστικά ίσης πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση εργάζονται παράλληλα με τις σπουδές τους. Σε συνδυασμό με τα μέτρα των διαγραφών και τους γρήγορους ρυθμών σπουδών, πόσο εύκολο είναι άραγε για το πιο ταξικά πληττόμενο κομμάτι των φοιτητ(ρι)ων να ολοκληρώσει τις σπουδές τους;
Μπορεί να αλλάξει αυτή η κατάσταση; Μήπως είναι μάταιο να ονειρευόμαστε ότι θα ζήσουμε με αξιοπρέπεια, συμβάλλοντας με τις γνώσεις που θα αποκτήσουμε στην ολόπλευρη ανάπτυξη του ανθρώπου και της κοινωνίας;
Εμείς δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι υπάρχει ένας άλλος δρόμος, αυτός της συλλογικής οργάνωσης και της αμφισβήτησης, του οράματος που δεν βολεύεται στα ψίχουλα. Παλεύουμε για να πλατύνει το κομμουνιστικό ρεύμα εντός της φοιτητικής νεολαίας, αυτό που συνδέει τον ανυποχώρητο αγώνα ενάντια στην κυρίαρχη πολιτική και την «μισή ζωή» που μας τάζουν, με την προοπτική της απελευθέρωσης της ανθρωπότητας από τα δεσμά του κεφαλαίου. Αυτή η προσπάθεια έχει πολλές πλευρές:
Παλεύουμε μέσα από τους φοιτητικούς μας συλλόγους για δημόσια και δωρεάν παιδεία με καθολική πρόσβαση χωρίς ταξικούς ή άλλους αποκλεισμούς. Διεκδικούμε ένα πανεπιστήμιο όπου θα χωράνε τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών και οι νέοι εργαζόμενοι. Κατοχυρώνουμε στην πράξη το δικαίωμα στην ελεύθερη πολιτική και συνδικαλιστική δράση.
Αναγνωρίζουμε πως όσα διδασκόμαστε δεν είναι ουδέτερα και μαθαίνουμε να «διαβάζουμε» κριτικά το γνωστικό μας αντικείμενο. Η γνώση είναι χειραφετητική όταν γίνεται η βάση μιας «ανελέητης κριτικής των πάντων», όπως έγραψε ο Μαρξ, για να γίνει τελικά οδηγός για την ανατρεπτική συλλογική δράση!
Μετέχουμε στην ομορφιά ενός άλλου πολιτισμού- αυτού που χτίζουμε μαζί. Μακριά από τα κυρίαρχα εμπορευματικά πρότυπα, η γνωριμία με τις καλύτερες στιγμές της πολιτισμικής κληρονομιάς των λαών, ο συλλογικός πειραματισμός με την τέχνη και τον αθλητισμό μπορούν να φωτίσουν πλευρές ενός ριζικά καινούριου τρόπου να ζεις και να δημιουργείς.
Να οργανώσουμε τους αγώνες μας μέσα και έξω από τα πανεπιστήμια! Μέσα από τις γενικές μας συνελεύσεις και τους συλλογικούς αγώνες των Φοιτητικών Συλλόγων μας, να υψώσουμε ανάστημα! Με ένα οργανωμένο, πολιτικό φοιτητικό κίνημα, ικανό να διεκδικήσει, να ανατρέψει νόμους, που πλάι στο εργατικό θα μπορεί να συμβάλει σε ευρύτερους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, και εν τέλει γιατί όχι, και να τα πάρει όλα πίσω.
Η νΚΑ απευθύνει κάλεσμα οργάνωσης και αγώνα σε κάθε φοιτητή/ρια/ό που αναζητά μια διέξοδο από την καθημερινή βαρβαρότητα. Μέσα στο βαθύ σκοτάδι της εποχής των πολέμων και το αφιλόξενο πανεπιστήμιο της αγοράς να ακουστεί βροντερή η φωνή της νέας γενιάς που αρνείται να κάτσει φρόνιμα!